มาตรการทางกฎหมายในการแสวงหาพยานหลักฐานและการค้นหาความจริงในคดีฟอกเงิน - กุศลวงษ์ นงศิรนารถ (วารสารกระบวนการยุติธรรม, 2017)
มาตรการทางกฎหมายในการแสวงหาพยานหลักฐานและการค้นหาความจริงในคดีฟอกเงินของประเทศไทยในปัจจุบัน แม้จะมีกระบวนการสืบสวนสอบสวนบัญญัติไว้ในพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน พ.ศ. 2542 แต่ทว่าผลลัพธ์ที่ได้จากการบังคับใช้กฎหมายดังกล่าว ไม่นำไปสู่การดำเนินคดีอาญาและคำพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานฟอกเงินในท้ายที่สุด ทำให้เห็นได้ว่ามาตรการทางกฎหมายดังกล่าวไม่เกิดสัมฤทธิผลเท่าที่ควร จำเป็นอย่างยิ่งที่ประเทศไทยจะต้องกำหนดมาตรการและแนวทางในการบังคับใช้กฎหมายว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการฟอกเงินเพื่อให้นำไปสู่การดำเนินคดีความผิดอาญาฐานฟอกเงินและเพื่อให้สอดคล้องกับมาตรฐานสากลด้านการป้องกันและปราบปรามการฟอกเงินและการต่อต้านการสนับสนุนทางการเงินแก่การก่อการร้าย ดังนั้น ผู้วิจัยจึงศึกษาวิจัยเปรียบเทียบมาตรการทางกฎหมายไทยกับมาตรฐานสากลขององค์การสหประชาชาติ คณะทำงานเฉพาะกิจเพื่อดำเนินมาตรการทางการเงิน และเปรียบเทียบกับมาตรการทางกฎหมายของธนาคารโลก และหน่วยงานสรรพากร แผนกสืบสวนสอบสวนคดีอาญา ของประเทศสหรัฐอเมริกา ผลจากการศึกษาวิจัยพบว่า ประเทศไทยต้องกำหนดมาตรการทางกฎหมายในการแสวงหาพยานหลักฐานและการค้นหาความจริงในคดีฟอกเงิน ได้แก่ (1) มาตรการคุ้มครองบุคคล (2) มาตรการแสวงหาพยานหลักฐาน (3) มาตรการจับผู้กระทำความผิดและบันทึกถ้อยคำเบื้องต้น (4) มาตรการเข้าถึงข้อมูลทางการเงิน (5) มาตรการอำพรางตน (6) มาตรการเคลื่อนย้ายภายใต้การควบคุม (7) มาตรการสะกดรอยผู้ต้องสงสัย (8) มาตรการดำเนินการเก็บสิ่งไร้ค่า (9) มาตรการวิธีการพิสูจน์รายได้ (10) มาตรการทางนิติวิทยาศาสตร์ (11) มาตรการเก็บรวบรวม วิเคราะห์และนำเสนอพยานหลักฐาน การกำหนดมาตรการทางกฎหมายดังกล่าว ถือเป็นส่วนหนึ่งของกฎหมายฟอกเงินซึ่งควรจะเป็นในอนาคต กฎหมายนี้จะช่วยลดปัญหาเกี่ยวกับการสืบสวนสอบสวนคดีอาญาฟอกเงินและเพิ่มจำนวนคำพิพากษาศาลฎีกาในการตัดสินลงโทษผู้กระทำความผิดฐานฟอกเงินได้ และผู้วิจัยขอเสนอแนะให้มีพนักงานสืบสวนสอบสวนคดีอาญาฟอกเงิน โดยการจัดตั้งกองงานสืบสวนสอบสวนคดีอาญา ภายใต้สำนักงานป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน