ปัจจัยที่ส่งผลต่อแรงจูงใจในการศึกษาต่อของผู้ต้องขังในเรือนจำกลางพระนครศรีอยุธยา - หีบแก้ว นงลักษณ์; พูตระกูล กฤษณพงค์ (วารสารกระบวนการยุติธรรม, 2023)
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาเกี่ยวกับปัจจัยที่ส่งผลต่อแรงจูงใจในการศึกษาต่อของผู้ต้องขังในเรือนจำกลางพระนครศรีอยุธยา (2) เสนอแนะแนวทางในการเสริมสร้างแรงจูงใจของผู้ต้องขังในการศึกษาต่อในเรือนจำกลางพระนครศรีอยุธยา เป็นการวิจัยเชิงปริมาณโดยประชากรที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ คือ ผู้ต้องขังในเรือนจำกลางพระนครศรีอยุธยาที่กำลังศึกษาต่อภายในเรือนจำ ซึ่งทำการเก็บข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามจำนวน 400 คน และวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติและวิเคราะห์เปรียบเทียบปัจจัยที่มีผลต่อแรงจูงใจในการศึกษาต่อของผู้ต้องขังในเรือนจำ โดยใช้การทดสอบ t-test และวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบทางเดียว (One-Way ANOVA) ผลการวิจัยพบว่า ผู้ต้องขังที่มีปัจจัยส่วนบุคคลด้านอายุ ระดับการศึกษา ฐานความผิด ระยะเวลาต้องโทษ ระยะเวลาจำคุกมาแล้วและระยะเวลาโทษที่เหลือต่างกัน มีแรงแรงจูงใจในการศึกษาต่อในเรือนจำแตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 แต่ผู้ต้องขังที่มีปัจจัยส่วนบุคคลด้านสถานภาพ ภูมิลำเนา อาชีพก่อนต้องโทษ รายได้ก่อนต้องโทษ จำนวนครั้งที่ต้องโทษต่างกัน มีแรงแรงจูงใจในการศึกษาต่อในเรือนจำไม่แตกต่างกัน ผลการศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อแรงจูงใจในการศึกษาต่อของผู้ต้องขังเรือนจำทั้ง 3 ด้าน พบว่า ผู้ต้องขังเรือนจำให้ความสำคัญกับปัจจัยที่ส่งผลต่อแรงจูงใจในการศึกษาต่อ โดยภาพรวม อยู่ในระดับมาก และเมื่อพิจารณาจำแนกเป็นรายด้าน พบว่า ผู้ต้องขังให้ความสำคัญด้านเหตุผลส่วนตัว ( x̅= 4.16) เป็นอันดับ 1 ให้ความสำคัญด้านวิชาการสถานศึกษา ( x̅= 3.78) เป็นอันดับ 2 และด้านบุคคลที่เกี่ยวข้อง ( x̅= 3.77) เป็นอันดับ 3 ตามลำดับ ผู้วิจัยได้เสนอแนะแนวทางในการเสริมสร้างแรงจูงใจด้านเหตุผลส่วนตัวโดยเน้นจัดทำแผนการศึกษาที่สอดคล้องกับความชอบและความถนัดส่วนตัวมาจัดทำแผนการสอนอย่างเป็นระบบเมื่อผู้ต้องขังสำเร็จการศึกษาจะเกิดความมั่นใจและความภาคภูมิใจในตนเองและจักเป็นข้อผูกมัด (commitment) หนึ่งที่ไม่ให้ผู้ต้องขังกลับไปกระทำผิดซ้ำ