การรับฟังและการช่างน้ำหนักพยานหลักฐานทางการแพทย์ในคดีข่มขืนกระทำชำเรา - หาญเทอดสิทธิ์, บุญศักดิ์ (วารสารกระบวนการยุติธรรม, 2014)
พยานหลักฐานทางการแพทย์สำหรับคดีความผิดทางเพศมีความสำคัญโดยเป็นข้อเท็จจริงที่ศาลรับฟังและเป็นส่วนหนึ่งที่ใช้ในการชั่งน้ำหนักพยานหลักฐานเพื่อตัดสินว่าจำเลยมีความผิดหรือไม่ อย่างไร ซึ่งแพทย์ต้องให้ความเห้นว่าผ่านการร่วมประเวณีหรือไม่ อย่างไร ซึ่งแพทย์ต้องให้ความเห็นว่าผ่านการร่วมประเวณีหรือไม่ และอาจต้องให้ความเห้นเรื่องการยินยอมด้วย การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์หลักเพื่อศึกษาพยานพลักฐานทั้งหมดรวมทั้งทางการแพทย์ที่ศาลใช้ในการวินิจฉัยตัดสินคดีความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน วิธีการศึกษาเป็นการวิจัยจากเอกสาร โดยศึกษาจากคำพิพากษาศาลฎีกา ตำรากฎหมาย ตำราทางแพทย์ในประเทศไทยและต่างประเทศ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ คือ ความถี่ร้อยละ Fisher's exact test และ simple logistic regression โดยใช้ค่านัยสำคัญทางสถิติที่ p-value < 0.05 ผลการศึกษาพบว่า มีฎีกาที่เข้าเกณฑ์ทั้งหมด 70 ฎีกา ตัดสินว่าจำเลยมีความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเรา 44 ฎีกา (ร้อยละ 62.86) พยานเหลักฐานสำคัญที่สำคัญที่ศาลใช้ในการจัดสินว่าจำเลยมีความผิดเสมอ คือ คำเบิกความผู้เสียหาย คำเบิกความพยานฝ่ายผู้เสียหายพยานแวดล้อม และความเห็นของแพทย์ว่าผู้เสียหายผ่านการร่วมประเวณีหรือไม่ ในกรณีผู้เสียหายเป็นเด็กพยานหลักฐานทางการแพทย์นั้นอาจมีความหมายและผลการตัดสินคดีต่างกับในผู้ใหญ่ โดยขึ้นกับสรีระของอวัยวะเพศเด็ก สรุป ศาลใช้พยานหลักฐานหลายๆ อย่างประกอบกันในการพิจารณาตัดสินคดี ยิ่งมีพยานหลักฐานมากและมีความสอดคล้องกันมากเท่าไหร่ย่อมทำให้ข้อสงสัยน้อยลงไปจนปราศจากข้อสงสัยและตัดสินลงโทษได้