การพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมนักศึกษามหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน ในการไปทัศนศึกษาที่อินเดีย - แสนบุราณ, ประยงค์; พีรยาวิจิตร , พิริยานาถ (วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง, 2024)
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับคุณธรรมจริยธรรมของนักศึกษามหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน 2) เปรียบเทียบก่อนและหลังการพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมของนักศึกษามหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน ในการไปทัศนศึกษาที่อินเดีย และ 3) ศึกษาความพึงพอใจที่มีต่อการพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมของนักศึกษามหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน ประชากรที่ใช้ในการวิจัย คือ นักศึกษาระดับปริญญาเอกจากรุ่นที่ 1 – 4 จำนวน 30 รูป/คน ซึ่งลงทะเบียนเรียนรายวิชาการปฏิบัติกรรมฐานในภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2566 เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามเกี่ยวกับคุณธรรมจริยธรรมของนักศึกษา โดยแบบสอบถามมีค่าความเชื่อมั่น เท่ากับ 0.872 สถิติที่ใช้ในการวิจัย คือ ความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและการทดสอบทีผลการวิจัยพบว่า ข้อมูลทั่วไปของนักศึกษาสถานภาพส่วนใหญ่ คือ ฆราวาส คิดเป็นร้อยละ 63.33 และบรรพชิต คิดเป็นร้อยละ 36.67 มีอายุ 51 ปีขึ้นไป คิดเป็นร้อยละ 50.00 และด้านชั้นปี/รุ่น ส่วนใหญ่เป็นนักศึกษารุ่นที่ 1 คิดเป็นร้อยละ 46.67 รองลงมาคือเป็นนักศึกษารุ่นที่ 2 คิดเป็นร้อยละ 26.67 และน้อยที่สุดคือเป็นนักศึกษารุ่นที่ 3 และ 4 คิดเป็นร้อยละ 13.33 ระดับคุณธรรมจริยธรรมของนักศึกษามหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน ในการไปทัศนศึกษาที่อินเดีย โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก (m=3.83, s=0.80) โดยด้านที่มีระดับคุณธรรมจริยธรรมมากที่สุดคือความซื่อสัตย์ (m=4.23, s=0.86) รองลงมาคือความเสียสละ (m=4.10, s=0.80) และน้อยที่สุดคือความรับผิดชอบ (m=3.50, s=0.90) การเปรียบเทียบก่อนและหลังการพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมนักศึกษาแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และความพึงพอใจเกี่ยวกับการพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมของนักศึกษาอยู่ในระดับมาก โดยกิจกรรมที่มีความพึงพอใจมากที่สุด คือ ไหว้พระ/สวดมนต์ (m=4.47, s=0.68) รองลงมาคือการนั่งสมาธิ (m=4.30, s =0.92) และน้อยที่สุดคือ การเข้าเยี่ยมชมสังเวชนียสถาน (m=4.03, s=0.81)