การเสริมสร้างสุขภาวะของผู้สูงอายุชุมชนบ้านโนนชัย อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น หลังการแพร่ระบาดของโควิด 19 ตามหลักอายุสสธรรม - เกษจ้อย, สิทธิพร (วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง, 2024)
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาปัจจัยส่วนบุคคลและสภาพปัญหาของผู้สูงอายุ ชุมชนบ้านโนนชัย อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น 2) การเสริมสร้างสุขภาวะผู้สูงอายุ ชุมชนบ้านโนนชัย อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น ตามหลักอายุสสธรรม 3) ศึกษาถึงบทบาทของชุมชนในการเสริมสร้างสุขภาวะผู้สูงอายุ ชุมชนโนนชัย อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น และ 4) ศึกษาข้อเสนอแนะในการเสริมสร้างสุขภาวะผู้สูงอายุชุมชนบ้านโนนชัย อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น หลังการแพร่ระบาดของเชื้อโควิด 19 ตามหลักอายุสสธรรม ซึ่งเป็นการวิจัยแบบผสานวิธี(Mixed- Methodologies โดยใช้แบบสอบถาม(Questionnaire) ในการเก็บข้อมูลเชิงปริมาณ และแบบสัมภาษณ์(Interview) ในการเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพ จากกลุ่มตัวอย่างในการทำวิจัยครั้งนี้ ผู้สูงอายุชุมชนบ้านโนนชัย อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น ซึ่งแบ่งออกเป็น 3 หมู่บ้าน จำนวน 244 คน สถิติที่ใช้ในการวิจัย คือ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ไคสแคว์ (Chi-square), T test, F test และการเก็บข้อมูลจากตัวแทนของผู้สูงอายุจากชุมชนโนนชัย 3 ชุมชน จำนวน 9 คนอาสาสมัครสาธารณสุข (อสม.) 3 คน ตัวแทนเจ้าอาวาส 1 รูป รวม 13 รูปคน และวิเคราะห์เนื้อหาจากแบบสัมภาษณ์ ผลการวิจัยพบว่า ผู้ตอบแบบสอบถามส่วนมาก ร้อยละ 59.80 เป็นเพศหญิง ร้อยละ 40.20 เป็นเพศชาย ร้อยละ 46.70 มีอายุระหว่าง 60-69 ร้อยละ 50.00 มีสถานภาพสมรส ร้อยละ 51.23 ไม่ได้ประกอบอาชีพ ร้อยละ 49.18 แหล่งรายได้เบี้ยยังชีพ ร้อยละ73.36 ระดับชั้นประถมศึกษา ร้อยละ 57.00 ไม่มีโรคประจำตัว ร้อยละ 42.86 มีโรคประจำตัว การเสริมสร้างสุขภาวะของผู้สูงอยู่ในชุมชนบ้านโนนชัยหลังการแพร่ระบาดของเชื้อโควิด 19 ตามหลักอายุสสธรรมภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( = 3.40) แบ่งเป็นรายด้าน ได้แก่ สุขภาวะทางด้านร่างกาย ( = 3.45) สุขภาวะทางด้านสังคม ( = 3.43) สุขภาวะทางด้านปัญญา ( = 3.43) และสุขภาวะทางด้านจิตใจ ( = 3.30)