แนวทางการพัฒนาทักษะและศิลปะการพูดในที่ประชุมชนของนักศึกษามหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ - ทองทวีวัฒนะ นันทา (วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 2022)
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อรวบรวมองค์ความรู้เกี่ยวกับการพัฒนาทักษะและศิลปะการพูด 2) เพื่อศึกษาแนวทางพัฒนาทักษะและศิลปะการพูดในที่ประชุมชนแก่นักศึกษา และ 3) เพื่อเสนอรูปแบบการพัฒนาทักษะและศิลปะการพูดในที่ประชุมชน รูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้ทฤษฎีไวยากรณ์ไทย และแนวคิดของนักวิชาการที่เกี่ยวข้องกับการพูดเป็นกรอบการวิจัย พื้นที่วิจัยคือ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ ผู้ให้ข้อมูลคือ นักศึกษามหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ จำนวน 40 คน คัดเลือกจากนักศึกษาที่ลงทะเบียนเรียนวิชา GE 3401 การพูดภาษาไทยในที่ประชุมชน ปีการศึกษา 2563 เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยมี 2 ชนิด คือ การสัมภาษณ์แบบไม่มีโครงสร้าง และการสังเกตแบบมีส่วนร่วม วิเคราะห์ ข้อมูลโดยวิธีแสวงหาความรู้หรือข้อเท็จจริงจากประเด็นที่ศึกษา และนำมาจัดเข้ากับเนื้อหาของบทต่าง ๆ ผลของการวิจัยพบว่า ผลการวิจัยตามวัตถุประสงค์ข้อที่ 1 การพัฒนาทักษะและศิลปะการพูด ประกอบด้วยการเตรียมพร้อม และการวิเคราะห์ปัญหาในการพูด ผลการวิจัยตามวัตถุประสงค์ข้อที่ 2 คือ แนวทางการพัฒนาทักษะและศิลปะในการพูดประกอบด้วย การใช้ภาษา การลำดับความคิด การเรียงถ้อยคำ และการแสดงออก ผลการวิจัยตามวัตถุประสงค์ข้อที่ 3 รูปแบบการพัฒนาทักษะการพูด ประกอบด้วย การเตรียมตัว การวิเคราะห์ผู้ฟัง การพูดในโอกาสต่าง ๆ และการประเมินผลการพูด ส่วนแนวทางการพัฒนาศิลปะการพูด มี 3 ด้าน คือ วัจนลีลา ศิลปะการใช้ถ้อยคำ และการกล่าวสุนทรพจน์ ข้อค้นพบของงานวิจัยนี้คือ ได้รับองค์ความรู้เกี่ยวกับรูปแบบการพัฒนาทักษะและศิลปะการพูดในที่ประชุมชน ส่งผลให้เกิดประโยชน์ต่อการพัฒนาทักษะพูดของนักศึกษาและผู้ที่สนใจ