การพัฒนาการมีส่วนร่วมของประชาชนบนวิกฤตความขัดแย้งทางการเมืองประเทศไทยระหว่างปี พ. ศ. 2549-2557 - สุขขี อำนวย (วารสารบัณฑิตศาส์น มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 2019)
การศึกษาเรื่อง” การพัฒนาการมีส่วนร่วม ของประชาชนบนวิกฤติความขัดแย้งทางการเมือง ประเทศไทย ระหว่างปี พ.ศ.2549-2557” นั้นมี วัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ระดับการพัฒนาการมี ส่วนร่วมของประชาชนบนวิกฤติความขัดแย้งทาง การเมืองประเทศไทย ระหว่างปี พ.ศ.2549-2557 และ 2) อิทธิพลของการมีส่วนร่วมของประชาชนบน วิกฤติความขัดแย้งทางการเมืองประเทศไทย ระหว่างปี พ.ศ.2549-2557 โดยใช้วิธีการวิจัยแบบ ผสม (Mix Method) ที่เริ่มจากการวิจัยเอกสาร ทบทวนวรรณกรรมต่างๆที่เกี่ยวข้อง หลังจากที่ได้ กรอบแนวคิด ทฤษฎี และทำการตั้งสมมุติฐานของ งานวิจัยใช้ระเบียบวีธีการวิจัยทั้งการวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Research) ที่กลุ่มตัวอย่างคือ ประชาชน ผู้มีความคิดต่างทางการเมือง เช่น กลุ่มคนเสื้อแดง กลุ่มคนเสื้อเหลือง กลุ่มเสื้อหลากสี และกลุ่ม กปปส. เป็นต้น โดยใช้สูตรการคำนวนขนาดกลุ่ม ตัวอย่างของ Taro Yamane ที่ระดับความเชื่อมัน่ 95% ได้จำนวนตัว อย่าง 400 คนและใช้วิธีการสุ่มเลือกตัวอย่างแบบง่ายจากประชาชน 3 จังหวดั คือ กรุงเทพมหานคร นนทบุรี และปทุมธานี โดยใช้ แบบสอบถามในการเก็บข้อมูลและการวิจัยเชิง คุณภาพ (Qualita tive Research) ที่ผู้ให้ข้อมูล สำคัญจะแบ่งออก เป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มที่ 1 กลุ่มคน เสื้อแดง กลุ่มที่ 2 กลุ่มคนเสื้อเหลือง จำนวน 10 คน โดยใช้วิธีการเลือกแบบเฉพาะเจาะจง (Purposive Random Sampling) ที่เป็นไปตามคุณสมบัติของ การวิจัยโดยใช้การวิเคราะห์ข้อมูลการวิเคราะห์ใจความ (Textual Analysis) และเสริมด้วยการวิเคราะห์บริบท (Contextual Analysis) รวมทั้งจะใช้วิธีการวิเคราะห์แบบการวิเคราะห์สาระ (Content Analysis) เพื่อมาเป็นข้อสนับ สนุนเชิงปริมาณ (Quantitative Data) สำหรับผลการวิจัยจากการวิเคราะห์ผล ข้อมูลดังที่แสดงผลมาแล้วนั้นผู้วิจัยได้นำผลมา วิเคราะห์และสังเคราะห์ได้เป็นตัวแบบหรือ Model ที่ผุ้วิจัย ให้ชื่อว่า”การพัฒนาการมีส่วนร่วมของ ประชาชนบนวิกฤติความขัดแย้งทางการเมือง ประเทศไทย ระหว่างปี พ.ศ.2549-2557” ซึ่งมี องค์ประกอบอยู่ 8 ส่วนคือ 1) ด้านการเป็นสมาชิก กลุ่มทางสังคม 2) ด้านความรู้ความเข้าใจทางการ เมือง 3) ด้านการพัฒนาทางการเมือง 4) ด้านการ รับรู้ข่าวสารทางการเมือง 5) ด้านจิตสำนึกทาง การเมือง 6) ด้านอุดมการณ์ทางการเมือง 7) ด้าน การมีส่วนร่วมทางการเมือง 8) ด้านความขัดแย้งทาง การเมือง ซึ่งองค์ความรู้ที่ได้สามารถนำไปประยุกต์ ใช้ให้เหมาะสมกับวัตถุประสงค์และเป้าหมายที่ตั้งไว้ ให้สอดคล้องกับสถานการณ์ทางการเมืองในขณะ นั้นให้เกิดความมีประสิทธิผลมากที่สุดในการลด ความเสียหายที่เกิดขึ้น เพื่อความสมานฉันท์และเป็น ประโยชน์ต่อประชาชน สังคม ประเทศชาติต่อไป