ปัญหามาตรการรักษาความปลอดภัยข้อมูลภายใต้กรอบ พระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 - ตาแว่น ณัฐวัฒน์ (วารสารกฎหมายนิติพัฒน์ นิด้า, 2025)
ในยุคดิจิทัลนี้ข้อมูลส่วนบุคคลถือเป็นทรัพย์สินอันทรงคุณค่า ทั้งในระดับปัจเจกบุคคลและองค์กร โดยข้อมูลเหล่านี้ถูกรวบรวม ประมวลผล และใช้งานในหลากหลายลักษณะ เช่น ข้อมูลส่วนตัว ข้อมูลการติดต่อ ข้อมูลการเงิน และข้อมูลด้านสุขภาพ ซึ่งมีบทบาทสำคัญในเชิงธุรกิจและการให้บริการภาครัฐ อย่างไรก็ตาม การละเมิดข้อมูลส่วนบุคคลได้กลายเป็นภัยคุกคามสำคัญในยุคดิจิทัล โดยมิจฉาชีพไซเบอร์ อาจใช้วิธีการโจมตี เช่น มัลแวร์ ฟิชชิ่ง และการขโมยข้อมูล เพื่อเข้าถึงข้อมูลอันเป็นความลับ ก่อให้เกิดความเสียหายแก่ทั้งบุคคลและองค์กร ส่งผลให้เกิดความสูญเสียทางการเงิน การทำลายชื่อเสียง และความเสี่ยงด้านความปลอดภัย ขณะที่พระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 (PDPA) ของประเทศไทยได้ถูกประกาศใช้เพื่อคุ้มครองสิทธิของเจ้าของข้อมูลและส่งเสริมการบริหารจัดการข้อมูลส่วนบุคคลตามมาตรฐานสากล อย่างไรก็ตาม เมื่อเทียบกับกฎหมายคุ้มครองข้อมูลของสหภาพยุโรป (GDPR) ยังพบข้อจำกัดด้านการบังคับใช้ PDPA ในประเทศไทย รวมถึงความไม่ชัดเจนในการปฏิบัติและขาดมาตรการความปลอดภัยที่ทันสมัยเพื่อตอบสนองต่อภัยคุกคามที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว งานวิจัยนี้มุ่งศึกษาวิเคราะห์และเปรียบเทียบการบังคับใช้ PDPA ของประเทศไทยกับ GDPR ของสหภาพยุโรปและกฎหมายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลของประเทศสิงคโปร์ โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพผ่านการสัมภาษณ์เชิงลึกและการวิเคราะห์ข้อมูลจากแหล่งข้อมูลทุติยภูมิ ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่าการพัฒนาและบังคับใช้ PDPA ให้สอดคล้องกับมาตรฐานสากล เช่น การเพิ่มความเข้มงวดในการฝึกอบรมบุคลากรการจัดทำแนวทางปฏิบัติที่ชัดเจนและเข้าใจง่าย ตลอดจนการเสริมสร้างมาตรการด้านความปลอดภัยที่สอดคล้องกับมาตรฐาน ISO 27001 จะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการปฏิบัติตามกฎหมาย PDPA ในประเทศไทย งานวิจัยนี้เสนอแนะให้ประเทศไทยปรับปรุงกลไกการบังคับใช้กฎหมายและเพิ่มขีดความสามารถในการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล เพื่อรองรับภัยคุกคามทางไซเบอร์ในปัจจุบันและสร้างความเชื่อมั่นในความปลอดภัยของข้อมูลในยุคดิจิทัล