วารสารรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา

การจัดการอุตสาหกรรมอัจฉริยะ

2025-12-30T21:10:09+07:00

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่ออธิบาย วิเคราะห์ และสังเคราะห์แนวคิดการจัดการอุตสาหกรรมอัจฉริยะ (Intelligent Industry Management) ภายใต้บริบทของการเปลี่ยนผ่านสู่ยุคดิจิทัลและอุตสาหกรรมอัจฉริยะ บทความใช้การทบทวนวรรณกรรมเชิงแนวคิดจากงานวิชาการสากลและเอกสารเชิงนโยบายที่เกี่ยวข้อง เพื่อทำความเข้าใจพัฒนาการของแนวคิดอุตสาหกรรมอัจฉริยะและบทบาทของการจัดการในฐานะกลไกเชิงโครงสร้างที่เชื่อมโยงเทคโนโลยี ข้อมูล และทุนมนุษย์เข้าด้วยกันอย่างเป็นระบบ ผลการสังเคราะห์พบว่า การพัฒนาอุตสาหกรรมอัจฉริยะไม่สามารถพึ่งพาเทคโนโลยีเพียงอย่างเดียว หากแต่ต้องอาศัยรูปแบบการจัดการที่ขับเคลื่อนด้วยข้อมูล มีความยืดหยุ่น และสามารถปรับตัวต่อการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมได้อย่างต่อเนื่อง บทความเสนอกรอบแนวคิดการจัดการอุตสาหกรรมอัจฉริยะเชิงบูรณาการ ซึ่งประกอบด้วยองค์ประกอบสำคัญ 5 ประการ ได้แก่ โครงสร้างพื้นฐานเทคโนโลยีอัจฉริยะ ระบบข้อมูลและการวิเคราะห์ขั้นสูง กระบวนการจัดการอัจฉริยะ ทุนมนุษย์และภาวะผู้นำดิจิทัล และกลไกการกำกับดูแลและการเชื่อมโยงเชิงกลยุทธ์ กรอบแนวคิดดังกล่าวเน้นบทบาทของการจัดการในฐานะแกนกลางของระบบอุตสาหกรรมอัจฉริยะ และสามารถใช้เป็นฐานเชิงทฤษฎีในการอธิบายความแตกต่างของความสำเร็จในการเปลี่ยนผ่านสู่ยุคอัจฉริยะขององค์กรอุตสาหกรรม ทั้งยังอภิปรายถึงความเหมาะสมของกรอบแนวคิดที่นำเสนอในบริบทของประเทศไทย ที่ต้องเผชิญกับข้อจำกัดด้านโครงสร้างการจัดการและการพัฒนาทุนมนุษย์ ผลการศึกษาเชิงแนวคิดนี้สามารถนำไปใช้เป็นแนวทางสำหรับผู้บริหารภาคอุตสาหกรรม ผู้กำหนดนโยบาย และการศึกษาวิจัยในอนาคตที่มุ่งพัฒนาอุตสาหกรรมอัจฉริยะอย่างยั่งยืน

การพัฒนาระบบการเรียนการสอนแบบอีเลิร์นนิงร่วมกับการจัดการเรียนรู้แบบ Active Learning: การศึกษาเชิงคุณภาพในระดับมัธยมศึกษาตอนต้น

2026-01-06T07:26:42+07:00

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวคิด รูปแบบ และองค์ประกอบสำคัญของการพัฒนาระบบการเรียนการสอนแบบอีเลิร์นนิงที่บูรณาการร่วมกับการจัดการเรียนรู้แบบ Active Learning ในระดับมัธยมศึกษาตอนต้น โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ เพื่อทำความเข้าใจเชิงลึกเกี่ยวกับกระบวนการจัดการเรียนการสอนจากมุมมองและประสบการณ์ของผู้มีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรง กลุ่มผู้ให้ข้อมูลหลักประกอบด้วยครูผู้สอนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ผู้บริหารสถานศึกษา และผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีการศึกษา รวมจำนวน 15 คน ซึ่งคัดเลือกด้วยวิธีการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา พบว่า การจัดการเรียนการสอนแบบอีเลิร์นนิงที่มีประสิทธิภาพควรได้รับการออกแบบในลักษณะของ “ระบบการเรียนรู้” ที่เชื่อมโยงแพลตฟอร์มดิจิทัล สื่อการเรียนรู้ และกระบวนการจัดการเรียนการสอนเข้าด้วยกันอย่างเป็นระบบ ขณะเดียวกัน การจัดการเรียนรู้แบบ Active Learning ทำหน้าที่เป็นกลไกสำคัญในการส่งเสริมการมีส่วนร่วม การคิดวิเคราะห์ และการเรียนรู้อย่างมีความหมายของผู้เรียน การบูรณาการอีเลิร์นนิงร่วมกับ Active Learning อย่างเหมาะสมช่วยพัฒนาผลลัพธ์การเรียนรู้ของผู้เรียนในหลายมิติ ทั้งด้านความรู้ ทักษะการคิดวิเคราะห์ การทำงานร่วมกัน ความกล้าแสดงออก และความสามารถในการเรียนรู้ด้วยตนเอง ทั้งสะท้อนว่า ความสำเร็จของการบูรณาการดังกล่าวขึ้นอยู่กับปัจจัยสนับสนุนที่สำคัญ ได้แก่ การสนับสนุนจากผู้บริหารสถานศึกษา ความพร้อมด้านสมรรถนะของครูในการออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้เชิงรุก และความเหมาะสมของการออกแบบระบบอีเลิร์นนิงให้สอดคล้องกับบริบทของผู้เรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ผลการวิจัยสามารถนำไปใช้เป็นแนวทางในการพัฒนาระบบการเรียนการสอนและกำหนดนโยบายด้านการจัดการศึกษาในยุคดิจิทัลของประเทศไทย

การจัดการเรียนรู้ฐานสมรรถนะ (Competency-Based Education) เพื่อพัฒนาผู้เรียนในศตวรรษที่ 21: การวิเคราะห์เชิงเปรียบเทียบแนวปฏิบัติสากล

2026-01-06T07:31:25+07:00

บทความเรื่อง การจัดการเรียนรู้ฐานสมรรถนะ (Competency-Based Education) เพื่อพัฒนาผู้เรียนในศตวรรษที่ 21: การวิเคราะห์เชิงเปรียบเทียบแนวปฏิบัติสากล มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวคิดและหลักการของการจัดการเรียนรู้ฐานสมรรถนะ วิเคราะห์และสังเคราะห์แนวปฏิบัติจากต่างประเทศ และอภิปรายความเป็นไปได้ในการประยุกต์ใช้กับบริบทการศึกษาไทย โดยใช้การวิเคราะห์เอกสารและการสังเคราะห์องค์ความรู้จากงานวิชาการและเอกสารเชิงนโยบายทั้งในและต่างประเทศเป็นหลัก พบว่า การจัดการเรียนรู้ฐานสมรรถนะเป็นแนวคิดสำคัญของการศึกษาสมัยใหม่ที่มุ่งพัฒนาผู้เรียนอย่างรอบด้าน ผ่านการบูรณาการความรู้ ทักษะ และคุณลักษณะเชิงพฤติกรรม โดยให้ความสำคัญกับการกำหนดผลลัพธ์การเรียนรู้ที่ชัดเจน การจัดการเรียนรู้ที่ยึดผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง และการประเมินผลตามสมรรถนะอย่างต่อเนื่อง แนวปฏิบัติสากลจากองค์การระหว่างประเทศและประเทศที่มีความก้าวหน้าด้านการศึกษาแสดงให้เห็นว่าความสำเร็จของการจัดการเรียนรู้ฐานสมรรถนะขึ้นอยู่กับการเชื่อมโยงอย่างเป็นระบบระหว่างนโยบาย หลักสูตร การจัดการเรียนรู้ และการพัฒนาครู เมื่อเปรียบเทียบกับบริบทการศึกษาไทย พบว่าประเทศไทยมีทิศทางเชิงนโยบายที่สอดคล้องกับการพัฒนาผู้เรียนฐานสมรรถนะ แต่ยังคงมีช่องว่างในระดับการนำไปปฏิบัติ โดยเฉพาะด้านการออกแบบการเรียนรู้ในห้องเรียนและระบบการประเมินผล จึงเสนอข้อเสนอแนะที่มุ่งเสริมสร้างความพร้อมของครู สถานศึกษา และระบบการประเมิน เพื่อสนับสนุนการพัฒนาการจัดการเรียนรู้ฐานสมรรถนะอย่างเป็นรูปธรรม อันจะนำไปสู่การยกระดับคุณภาพผู้เรียนไทยให้สามารถเผชิญกับความท้าทายของศตวรรษที่ 21 ได้อย่างยั่งยืน

การบริหารจัดการสาธารณะเชิงแม่นยำ (Precision Governance): กรอบแนวคิดรัฐประศาสนศาสตร์ยุคดิจิทัล เพื่อการจัดสรรทรัพยากรที่ตอบสนองความต้องการของประชาชนอย่างแม่นยำ

2025-12-30T20:54:03+07:00

บทความนี้มุ่งนำเสนอ “การบริหารจัดการสาธารณะเชิงแม่นยำ” (Precision Governance) ในฐานะ กรอบแนวคิดใหม่ที่สำคัญยิ่งต่อการปฏิรูปภาคสาธารณะในยุคดิจิทัล โดยอาศัยการทบทวนวรรณกรรมอย่าง เป็นระบบจากฐานข้อมูลทางวิชาการชั้นนำจำนวน 67 เอกสาร (พ.ศ. 2557–2568) และการวิเคราะห์ กรณีศึกษาเชิงพรรณนาจากประสบการณ์ของประเทศผู้นำด้านดิจิทัลอย่างประเทศสิงคโปร์ เอสโตเนีย และอาร์เจนตินา บทความชี้ให้เห็นว่าแนวคิดนี้แตกต่างจาก “ธรรมาภิบาลแบบดั้งเดิม” (Good Governance) (World Bank, 1997) ที่นำมาปรับใช้ในประเทศไทย โดยแนวคิดของ Precision Governance ได้เน้นกระบวนการในการใช้ข้อมูล (Data) ที่ถูกต้องครบถ้วน เทคโนโลยีเชิงลึก และปัญญาประดิษฐ์ (Artificial intelligence) เพื่อยกระดับกระบวนการบริหารจัดการสาธารณะให้มีความเป็นรูปธรรม รวดเร็ว มีประสิทธิภาพ พร้อมรับการตรวจสอบได้ ลดอคติ และตอบสนองต่อความต้องการของประชาชนได้อย่างตรงจุด (Giest, 2017) บทความยังได้เสนอแนะเชิงนโยบายอย่างเป็นรูปธรรม รวมถึงเรื่องการจัดตั้ง “ห้องปฏิบัติการ นโยบายแม่นยำ” (Precision Policy Lab) ภายใต้หน่วยงานกำกับดูแลด้านดิจิทัลของประเทศไทย เพื่อทดสอบ และขยายผลการใช้ปัญญาประดิษฐ์ในการจัดสรรงบประมาณและการบริการสาธารณะ โดยบูรณาการกับ พระราชบัญญัติการบริหารระบบดิจิทัลภาครัฐ พ.ศ. 2562 (National Digital Economy and Society Commission, 2018)

ศูนย์พัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุในฐานะกลไกการนำนโยบายสวัสดิการสังคมไปปฏิบัติขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น: การวิเคราะห์เชิงแนวคิดและบริบทพื้นที่

2026-01-06T07:32:09+07:00

บทความวิชาการฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์บทบาทของศูนย์พัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุในฐานะกลไกการนำนโยบายสวัสดิการสังคมไปปฏิบัติขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น โดยอาศัยกรอบแนวคิดด้านการนำนโยบายสาธารณะไปปฏิบัติ (policy implementation) และการกำกับดูแลท้องถิ่น (local governance) เป็นฐานในการวิเคราะห์เชิงแนวคิดและเชิงนโยบาย บทความตั้งข้อสังเกตว่า ความท้าทายสำคัญของการจัดสวัสดิการสังคมผู้สูงอายุในระดับพื้นที่มิได้เกิดจากการขาดนโยบาย หากเกิดจากความไม่เข้มแข็งของกลไกเชิงสถาบันที่ทำหน้าที่เชื่อมโยงระหว่างนโยบายระดับชาติกับการปฏิบัติการในระดับท้องถิ่น

การสังเคราะห์งานวิชาการที่เกี่ยวข้องชี้ให้เห็นว่า ศูนย์พัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุมีศักยภาพในการทำหน้าที่เป็นเครื่องมือเชิงนโยบายที่สำคัญ หากได้รับการออกแบบและสนับสนุนอย่างเหมาะสมในมิติของโครงสร้าง บทบาท ทรัพยากร และการกำกับดูแลแบบเครือข่าย อย่างไรก็ดี บทความยังสะท้อนให้เห็นข้อจำกัดเชิงโครงสร้างที่ศูนย์ยังคงเผชิญ ไม่ว่าจะเป็นความคลุมเครือด้านสถานะเชิงสถาบัน ข้อจำกัดด้านงบประมาณและบุคลากร ความไม่ต่อเนื่องของนโยบาย และการขาดระบบข้อมูลที่บูรณาการกันอย่างเป็นระบบ

บทความนี้เสนอให้ทำความเข้าใจศูนย์พัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุในฐานะ “กลไกเชิงสถาบันของการนำนโยบายไปปฏิบัติ” มากกว่าการเป็นเพียงหน่วยงานเชิงบริการหรือพื้นที่จัดกิจกรรม การมองศูนย์ในมิติดังกล่าวช่วยเปิดมุมมองเชิงนโยบายต่อการพัฒนาสวัสดิการสังคมผู้สูงอายุในระดับท้องถิ่น และสามารถใช้เป็นกรอบแนวคิดสำหรับการพัฒนาเชิงนโยบายและการศึกษาวิจัยเชิงประจักษ์ในอนาคต