แนวทางการเพิ่มมูลค่าการจัดเก็บรายได้ จากภาษีป้ายประเภทที่ 3 : กรณีศึกษาสำนักงานเขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร

บทคัดย่อ

การจัดเก็บภาษีป้ายเป็นแหล่งรายได้สำคัญขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ปัจจุบันมีป้ายโฆษณาใหม่ ๆ เช่น ป้ายที่มีแสง สี เสียง และสามารถเปลี่ยนแปลงข้อความได้ แต่การจัดเก็บภาษีตามพระราชบัญญัติภาษีป้าย พ.ศ. 2510 และกฎกระทรวงกำหนดอัตราภาษีป้าย พ.ศ.2563 นั้นยังไม่สอดคล้องกับเศรษฐกิจปัจจุบัน งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ ดังนี้ 1) เพื่อศึกษารายได้รวมจากภาษีป้ายประจำปี พ.ศ.2564-2566
ในเขตบางซื่อ 2) เพื่อศึกษาแนวทางเพิ่มรายได้จากภาษีป้ายประเภทที่ 3 (ก) ในเขตบางซื่อ และ 3) เพื่อเสนอแนวทางการจัดเก็บภาษีป้ายประเภทที่ 3 (ก) ให้สอดคล้องกับบริบทในปัจจุบัน โดยเน้นการศึกษาข้อมูลจากการศึกษาเอกสาร เป็นหลักและใช้กรณีศึกษาข้อมูลภาษีป้ายสำนักงานเขตบางซื่อประจำปี 2564 - 2566 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การวิเคราะห์เชิงสถิติ นำข้อมูลมาแจกแจง เปรียบเทียบ ศึกษาแนวโน้มและสัดส่วนรายได้จากภาษีป้าย ผลการวิจัยพบว่า 1) ในแต่ละปีจำนวนป้ายและรายได้จากภาษีป้ายมีการเปลี่ยนแปลง ในปี พ.ศ. 2565 จำนวนป้ายรวมลดลงเล็กน้อย แต่รายได้จากภาษีป้ายเพิ่มขึ้น จากปี พ.ศ. 2564 แสดงให้เห็นถึงการเพิ่มขึ้นของรายได้ภาษีแม้จำนวนป้ายจะลดลง ต่อมาในปี พ.ศ. 2566 จำนวนป้ายรวมเพิ่มขึ้น พร้อมกับรายได้จากภาษีป้ายที่สูงขึ้นแสดงให้เห็นถึงแนวโน้มการเพิ่มขึ้นของจำนวนป้ายและรายได้ภาษีป้ายอย่างต่อเนื่องตลอดช่วงสามปีนี้ 2) จากการศึกษาภาพรวมทำให้เห็นว่าป้ายประเภท 3 (ก) มีจำนวนเพิ่มขึ้น แต่รายได้จากการจัดเก็บลดลง อาจเกิดจากหลายสาเหตุ เช่น ช่องโหว่ในการเปลี่ยนรูปภาพและข้อความที่ทำให้จัดเก็บไม่เต็มจำนวน จำนวนป้ายเพิ่มขึ้นแต่เป็นป้ายที่จัดเก็บรายได้ได้น้อย หรือการยกเลิกป้ายที่จัดเก็บภาษีได้สูง และ 3) แนวทางเพิ่มรายได้ภาษีป้ายประเภท 3 (ก) ควรนำแนวทางการจัดเก็บภาษีจากต่างประเทศมาปรับใช้ ได้แก่ ฟิลิปปินส์ สิงคโปร์ สหรัฐอเมริกา (มลรัฐเวอร์จิเนีย) และญี่ปุ่น โดยการปรับปรุงด้านพื้นที่ป้าย การขอใบอนุญาต และสถานที่ตั้งป้ายจะช่วยเพิ่มรายได้การจัดเก็บภาษีได้อย่างมีนัยสำคัญ