โชกุนกับการควบคุมอำนาจทางการเมืองการปกครองสมัยโทะกุงะวะตอนต้น ค.ศ. 1603-1651

บทคัดย่อ

บทความนี้เป็นการศึกษาถึงความรุ่งเรืองของญี่ปุ่นสมัยโทะกุงะวะตอนต้น (ค.ศ. 1603-1651) โดยมุ่งเน้นการอธิบายถึงการดำเนินการควบคุมอำนาจทางการเมืองการปกครองของโชกุนตระกูลโทะกุงะวะที่มีโทะกุงะวะอิเอะยะซุ (Tokugawa leyasu) โทะกุงะวะ ฮิเดะทะดะ (Tokugawa Hidetada) และโทะกุงะวะ อิเอะมิสึ (Tokugawa Iemitsu) เป็นผู้นำ มาตรการสำคัญที่โชกุนทั้งสามใช้ในการปกครองประเทศให้อยู่ภายใต้อำนาจของตระกูลโทะกุงะวะอย่างมั่นคง คือการใช้ระบบการปกครองแบบกึ่งรวมอำนาจกึงกระจายอำนาจที่เรียกว่า "บากุ-ฮัน" (Baku-Han) โดยรัฐบาลโชกุนเป็นรัฐบาลกลางและรัฐบาลไดเมียเป็นรัฐบาลท้องถิ่น ส่วนในการควบคุมอำนาจทางการเมือง โชกุนตระกูลโทะกุงะวะได้สร้างมาตรการเพื่อควบคุมอำนาจทางการเมืองของไดเมียว โดยการแบ่งไดเมียวตามความสัมพันธ์ระหว่างโชกุนกับไดเมียว การออกกฎหมายบูเกะ โฌะ-ฮัตโตะ (Buke Sho-hatto) และการควบคุมไดเมียวตามระบบซันกินโคะตะอิ (Sankin Kotai) ส่วนในด้านการควบคุมอำนาจทางการเมืองของจักรพรรดิโชกุนโทะกุงะวะเลือกที่จะใช้ทั้งวิธีการแสดงความเคารพและจงรักภักดีอย่างสูงต่อจักรพรรดิ โดยการสร้างพระราชวังใหม่ที่ชื่อว่า "เกียวเอ็น" (Gyoen) ถวายให้จักรพรรดิ ในขณะเดียวกันได้ออกกฎหมาย "คุเงะ โฌะ-ฮัตโตะ" (Kuge Sho-hatto) เพื่อแทรกแซงและลิดรอนอำนาจทางการเมืองการปกครองของจักรพรรดิและราชสำนัก โชกุนตระกูลโทะกุงะวะทั้งสามคนประสบความสำเร็จในการควบคุมอำนาจทางการเมืองการปกครองของไดเมียวและจักรพรรดิได้อย่างมั่นคง จนตระกูลโทะกุงะวะสามารถเข้ามาบริหารและปกครองประเทศได้อย่างต่อเนื่องยาวนานกว่า 250 ปี (ค.ศ. 1603-1868)