ภาพรวมของการศึกษาฉันทลักษณ์ในบทประพันธ์ไทยระหว่าง พ.ศ. 2520-2530

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษาวิทยานิพนธ์สาขาวรรณคดีไทย ช่วงระหว่างปี พ.ศ. ๒๕๒๐ - พ.ศ. ๒๕๓๐ ที่ศึกษาฉันทลักษณ์ ผลการศึกษาพบว่าในภาพรวมการศึกษาฉันทลักษณ์ในวิทยานิพนธ์เป็นการพิจารณา ฉันทลักษณ์ในแง่องค์ประกอบของวรรณคดีมากกว่าศึกษาเฉพาะเรื่องฉันทลักษณ์โดยตรง การศึกษาฉันทลักษณ์ในฐานะองค์ประกอบของวรรณคดียังอยู่ในระดับการให้ข้อมูล ผู้ศึกษามักกล่าวถึงแผนผังข้อบังคับของฉันทลักษณ์แต่ละประเภทที่ปรากฏในวรรณคดีที่นำมาศึกษา รองลงมาคือ การพิจารณาฉันทลักษณ์ในแง่ศิลปะการแต่ง มีไม่มากนักที่พิจารณาความสอดคล้องของการใช้ฉันทลักษณ์กับการนำเสนอเนื้อหา จุดอ่อนของวิทยานิพนธ์ก็คือยังไม่สามารถทำให้เกิดความเข้าใจอย่างชัดเจนว่า ฉันทลักษณ์ที่กวีเลือกใช้ในวรรณคดีนั้นมีบทบาทสำคัญอย่างไรในวรรณคดีเรื่องที่นำมาศึกษา เนื่องจากเป็นเพียงการยกคำอธิบายข้อบังคับของฉันทลักษณ์จากตำราประกอบกับตัวอย่างจากวรรณคดีที่นำมาศึกษาเท่านั้น วิทยานิพนธ์ที่ให้องค์ความรู้ใหม่คือ วิทยานิพนธ์ที่ศึกษาฉันทลักษณ์ในแง่พัฒนาการ ศึกษาเปรียบเทียบฉันทลักษณ์ต่างชนิด และลักษณะเฉพาะหรือลักษณะเด่นของฉันทลักษณ์ที่ปรากฏในวรรณคดีที่นำมาศึกษา สามารถประมวลการศึกษาฉันทลักษณ์ในวรรณคดีที่ปรากฏในการศึกษาในช่วงนี้ได้ ๓ ประการคือ ประการที่ ๑ ใช้ประกอบการวิเคราะห์ลักษณะเด่นของวรรณคดีหรือกวีผู้แต่ง ประการที่ ๒ ใช้ประเมินค่าวรรณคดีที่นำมาศึกษา และประการที่ ๓ ใช้เป็นข้อมูลเพื่อค้นหาลักษณะร่วมของการใช้ฉันทลักษณ์ในวรรณคดีที่ร่วมยุคสมัยเดียวกันประกอบกับการศึกษาหลักฐานอื่นเพื่อยืนยันคำตอบเกี่ยวกับสมัยที่แต่งหรือประวัติผู้แต่ง