คำแทนตัวผู้พูดในบทพูดเดี่ยวของผู้พูดต่างเพศ

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อที่จะศึกษาการใช้คำแทนตัวผู้พูดในภาษาไทยของผู้พูดเพศชาย เพศหญิง เพศชายที่มีจิตใจเป็นหญิง และเพศหญิงที่มีจิตใจเป็นชาย โดยเก็บข้อมูลจากบทพูดเดี่ยว (monologue) ซึ่งเป็นการเล่าเรื่องในสถานการณ์แบบไม่เป็นทางการของผู้พูดทั้ง ๔ เพศ ผลการศึกษาพบว่า ผู้พูดทุกเพศเลือกใช้ทั้งคำบุรุษสรรพนาม และคำนามอื่น ๆ เป็นคำแทนตัวผู้พูด และยังปรากฏการใช้การละคำแทนตัวผู้พูดมากที่สุดเหมือนกันทั้ง ๔ เพศอีกด้วย โดยคำบุรุษสรรพนามที่ใช้เหมือนกันทุกเพศคือ เรา ส่วนคำบุรุษสรรพนาม ผม ปรากฏการใช้โดยผู้พูดเพศชายเท่านั้น คำบุรุษสรรพนาม ฉัน และ คำเรียกญาติ ปรากฏการใช้โดยผู้พูดเพศหญิงและเพศชายที่มีจิตใจเป็นหญิง ส่วนผู้พูดเพศหญิงที่มีจิตใจเป็นชายปรากฏการใช้คำบุรุษสรรพนาม กู เค้า และชื่อเล่น ผลการศึกษานี้แสดงให้เห็นข้อสังเกตเกี่ยวกับการใช้คำแทนตัวผู้พูดของผู้พูดต่างเพศประการหนึ่งคือ ผู้พูดเพศชายที่มีจิตใจเป็นหญิงเลือกใช้คำแทนตัวส่วนใหญ่เหมือนผู้พูดเพศหญิง ในขณะที่ผู้พูดเพศหญิงที่มีจิตใจเป็นชายไม่เลือกใช้คำสรรพนาม ผม ที่ใช้โดยผู้พูดเพศชาย