การมีส่วนร่วมของชุมชนกับการพัฒนาการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมของจังหวัดนครพนม

Main Article Content

อารีรัตน์ อุเทนวิเชียรปัญญา
ปัญญา อนันตธนาชัย

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้เพื่อศึกษาสภาพปัจจุบันปัญหา บทบาทการมีส่วนร่วมของชุมชนกับการพัฒนาการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมที่ยั่งยืนของจังหวัดนครพนม ใช้รูปแบบการวิจัยเชิงคุณภาพด้วยการศึกษาเอกสารที่เกี่ยวข้อง (Documentary Analysis) การสัมภาษณ์เชิงลึก (In-depth Interview) โดยใช้แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างให้ผู้เชี่ยวชาญตามหลักเกณฑ์ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญผู้ที่เกี่ยวข้องและพักอาศัยอยู่บริเวณพระธาตุประจำวันเกิด 8 แห่งในพื้นที่การศึกษา ผลการศึกษาพบว่า 1)สภาพปัจจุบันปัญหาของการท่องเที่ยววัฒนธรรมจังหวัดนครพนมจะให้ยั่งยืนได้นาน ๆ ต้องสร้างรายได้ให้กับชาวบ้าน ประชาชนยังให้ความสำคัญต่อการพัฒนาน้อยและมองว่าเป็นหน้าที่ของภาครัฐที่ การมีส่วนร่วมของชุมชนในปัจจุบัน มีส่วนร่วมไม่มากเท่าที่ควรอันเนื่องมาจากต่างคนต่างคิดต่างทำการบูรณาการผสานความร่วมมือ กิจกรรมต้องสร้างสิ่งดึงดูดใหม่ๆให้เกิดขึ้น ทางปัญญาท้องถิ่น ปลูกฝังค่านิยมและวัฒนธรรมที่ดีให้กับเยาวชน ชุมชน และภาครัฐต้องเข้ามาขับเคลื่อนอย่างจริงจัง โดยประชาชนเข้ามามีส่วนร่วมในการติดตามประเมินผลซึ่งเป็นการพัฒนาการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมที่ยั่งยืน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
อุเทนวิเชียรปัญญา อ. ., & อนันตธนาชัย ป. . (2020). การมีส่วนร่วมของชุมชนกับการพัฒนาการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมของจังหวัดนครพนม. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 1(2), 25–35. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jmhs1_s/article/view/243474
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

แผนยุทธศาสตร์จังหวัดนครพนม (2558) 4 ปี 2558-2561,สำนักงานจังหวัดนครพนม.
ไพรัตน์ เดชะรินทร์. (2527).กลวิธีแนวแนวทางวิธีการส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชนในงานพัฒนาชุมชน. ในทวีทอง หงวิวัฒน์, กรุงเทพฯ: ศักดิโสภาการพิมพ์.
ยุวัฒน์ วุฒิเมธี (2534) การพัฒนาชุมชนจากทฤษฎีสู่การปฏิบัติ กรุงเทพมหานคร ห้างหุน้ ส่วนจำกัดบางกอกบล็อก
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน.กรุงเทพฯ: เพรส แอนด์ดีไซน์.
รุ่งวิทย์ ตรีกุล ,กมล เสวตสมบูรณ์ ธนชาติ เราประเสริฐ(2558)การมีส่วนร่วมของชุมชนบึงพลาญชัยในการจัดการการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน, วารสารวิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการ มข. 8 (1) (2) ก.ค. - ธ.ค. 58 หน้า 133-150
ศรีศักร วัลลิโภดม. (2544). พัฒนาการทางสังคม – วัฒนธรรมไทย . พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพฯ: อมรินทร์
Bechstedt, H. 1997. Participatory Research and Technology Development. A Training Manual based on a Workshop held from 26 May to 3 June, 1997 in Chiang Mai, Thailand
Howell W. David. (1993). Passport: An Introduction to the Travel and Tourism Industry.(2nd ed.) 19 South Western Publishing Co. Prasitsinsin, S. (2007). Research Methods in Social Science. Bangkok: Company Fuengfa Printing.
United Nations. (1995)Quality of life improvement programmers. Bangkok: UNESCO Regional office. Walton
United Nations Development Programme (UNDP). (2003).สืบค้น12พฤษภาคม2561 Human%FWFMPQNFOU 3FQPSU 214VTUBJOJOH )VNBO 1SPHSFTT
3FEVDJOH 7VMOFSBCJMJUJFT BOE #VJMEJOH 3FTJMJFODF. N:: UNDP.
World Tourism Organization (1998) Guide for local authorities on developing sustainable tourism. Madrid : World Tourism Organization.
บทสัมภาษณ์
ปรีชา โพธิ์ละคร หัวหน้าชุมชน อ.นาหว้า/อุปนายกสมาคมชาวนาแห่งประเทศไทย
พิทักษ์ ถิ่นปัจจา ผอ.กองเทศบาล บ้านดอนแดง ต.บ้านเสียว อ.นาหว้า จ.นครพนม
วงเดือน มะเสนัย หัวหน้ากลุ่มแม่บ้านผ้าไหมมุก ศูนย์ผลิตสิ่งทอ อ.นาหว้า จ.นครพนม
สุรพล แก้วอินธิ รองพัฒนาชุมชนจังหวัดนครพนม