จิตสำนึกความเป็นพลเมืองดีในการพัฒนำชุมชนและความเป็นเมืองเชิงพุทธ ในจังหวัดนครปฐม

Main Article Content

พระมหาประกาศิต ฐิติปสิทธิกร
พระปลัดประพจน์ อยู่สำราญ
สัญญา สดประเสริฐ

บทคัดย่อ

บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของการวิจัยเรื่อง “การสร้างเครือข่ายจิตสำนึกความเป็นพลเมืองดีในการพัฒนาชุมชนและความเป็นเมืองเชิงพุทธ ในจังหวัดนครปฐม” มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาจิตสำนึกความเป็นพลเมืองในการพัฒนาชุมชนและความเป็นเมืองของชุมชนในจังหวัดนครปฐม ใช้วิธีวิจัยแบบผสานวิธี คือ การวิจัยเชิงปริมาณ เก็บข้อมูลเชิงปริมาณจากกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 375 ตัวอย่าง วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิจัยเชิงคุณภาพ ทำการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 24 รูป/คน วิเคราะห์ข้อมูลแบบอรรถาธิบายและพรรณนาความ       


ผลการวิจัยพบว่า


          จิตสำนึกความเป็นพลเมืองในการพัฒนาชุมชนและความเป็นเมืองของชุมชนในจังหวัดนครปฐม จากการศึกษาบริบทการพัฒนาชุมชนและความเป็นเมืองของชุมชนเมืองในพื้นที่ศึกษาเห็นได้ถึงกลไกการกลายเป็นเมือง คือ “พลังบวร” โดยมี “ทุนของชุมชน” ที่เป็นปัจจัยพื้นฐานที่จะผลักดันให้ชุมชนเกิดการพัฒนา ความร่วมมือจากภาคประชาสังคม การมีผู้นำที่มีวิสัยทัศน์ เห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวมที่ต้องการเห็นการพัฒนาพื้นที่ในด้านต่าง ๆ สามารถปลูกศรัทธาและความจิตสำนึกร่วมของคนในชุมชนได้ การมีศาสนสถาน คือ วัดเป็นศูนย์รวมใจ เป็นทั้งแหล่งขายโอกาสทางการศึกษา เป็นแหล่งส่งเสริมเศรษฐกิจ ความเกลื้อกูลพึ่งพาอาศัยกันระหว่างวัดกับชุมชน ทำให้กิดจิตสำนึกร่วมในการดำเนินกิจกรรมพัฒนาชุมชนสู่ความเป็นเมืองที่ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย และประชาชนในชุมชนผู้ได้รับผลกระทบโดยตรงได้มีโอกาสเสนอแนะความคิดร่วมกันในการขับเคลื่อนกิจกรรมการพัฒนาชุมชน เป็นแสดงออกถึงการมีจิตสำนึกความเป็นพลเมืองดีตามระบอบประชาธิปไตย

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ฐิติปสิทธิกร พ. ., อยู่สำราญ พ. ., & สดประเสริฐ ส. . (2020). จิตสำนึกความเป็นพลเมืองดีในการพัฒนำชุมชนและความเป็นเมืองเชิงพุทธ ในจังหวัดนครปฐม. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 3(1), 63–80. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jmhs1_s/article/view/243518
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

ชาติชาย ณ เชียงใหม่. (2545). การมีส่วนร่วมกับการพัฒนาชุมชนท้องถิ่นที่สมดุล. กรุงเทพฯ: บริษัท ธรรมดาเพรส จำกัด.
ประเวศ วะสี และคณะ. (2542). ยุทธศาสตร์แก้วิกฤติชาติ. กรุงเทพฯ: สถาบันชุมชนท้องถิ่นพัฒนา.
ปาริชาติ วลัยเสถียร. (2541). ทฤษฎีและหลักการพัฒนาชุมชน. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
แผนแผนพัฒนาท้องถิ่นสี่ ปี (พ.ศ.2561-2564) เทศบาลตำบลบางกระทึก. (เอกสารอัดสำเนา)
แผนยุทธศาสตร์เทศบาลเมืองไร่ขิง พ.ศ.2559-2563. (เอกสารอัดสำเนา).
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2537). อุดมธรรมนำจิตสำนึกของสังคมไทย. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: สหธรรมิก.
พระมหาประกาศิต ฐิติปสิทธิกร และ คณะ (2562). เครือข่ายทางสังคม : กลไกการเสริมสร้างหลักประกันคุณภาพชีวิตที่ยั่งยืนสำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษาในจังหวัดนครปฐมโดยใช้หลักศีล 5. รายงานการวิจัย. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.).
พระมหาประกาศิต ฐิติปสิทธิกร. (2561). ปราชญ์ป่า : กระบวนการสร้างจิตสำนึกร่วมในการจัดการป่าชุมชนต้นแบบเขตลุ่มแม่น้ำมูลตอนบน. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 6(ฉบับพิเศษ), 61-75.
ไพบูลย์ วัฒนศิริธรรม. (2543). สำนึกไทยที่พึงปรารถนา. กรุงเทพฯ: มูลนิธิบูรณะชนบทแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์.
รัฐพงศ์ บุญญานุวัตร. (2552). การมีส่วนร่วมในการพัฒนาชุมชนของประชาชน เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร. รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
วิรัช วิรัชนิภาวรรณ. (2549). การพัฒนาเมืองและชนบทประยุกต์. กรุงเทพฯ: ฟอร์เพซ.
ศุภกิจ วงศ์วิวัฒนนุกิจ. (2555). พจนานุกรมศัพท์การวิจัยและสถิติ. กรุงเทพฯ: ด่านสุธาการพิมพ์.