การเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของครูสอนพระปริยัติธรรมแผนกบาลี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาองค์ประกอบสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของครูสอนพระปริยัติธรรมแผนกบาลี 2) เพื่อเสนอแนวทางการเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของครูสอนพระปริยัติธรรมแผนกบาลี กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้บริหารสำนักเรียน ครูสอนพระปริยัติธรรมแผนกบาลี และนักเรียนบาลีระดับ ป.ธ. 3 ขึ้นไป ใช้การสุ่มแบบเจาะจง จำนวน 279 รูป/คน ในเขตปกครองคณะสงฆ์ภาค 14 เครื่องมือ ได้แก่ 1) แนวสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง 2) แบบสอบถามเกี่ยวกับสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของครูสอนพระปริยัติธรรมแผนกบาลี และ 3) การสนทนากลุ่มผู้ทรงคุณวุฒิด้านการจัดการเรียนรู้ภาษาบาลี จำนวน 9 ท่าน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ การวิเคราะห์ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจ และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า การเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของครูสอนพระปริยัติธรรมแผนกบาลี ประกอบด้วยองค์ประกอบ 5 ด้าน ซึ่งมีตัวแปรที่ได้อธิบายองค์ประกอบทั้งหมด 37 ตัวแปร แนวทางการเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของครูสอนพระปริยัติธรรมแผนกบาลี 12 ด้าน
Article Details
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
ชวนพิศ ศิลาเดช. (2559). การพัฒนาสมรรถนะและตัวบ่งชี้สมรรถนะการจัดการเรียนรู้ของครูโรงเรียนมาตรฐานสากล (วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
นิวัตต์ น้อยมณี และกัญภร เอี่ยมพญา. (2560). จิตวิญญาณครู. นนทบุรี :21 เซ็นจูรี จำกัด.
พระมหาอุดร อุตฺตโร. (2557). สมรรถนะการปฏิบัติงานของครูสำนักเรียนพระปริยัติธรรมแผนกบาลีตามหลักกัลยาณมิตร (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพุทธบริหารการศึกษา). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พิณสุดา สิริรังธศรี. (2557). การยกระดับคุณภาพครูไทยในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: สำนักงานส่งเสริมสังคมแห่งการเรียนรู้และคุณภาพของเยาวชน.
สมจิตร อุดม. (2556). สมรรถนะของครูและบุคลากรทางการศึกษาที่ส่งผลต่อการสร้างความสัมพันธ์ระหว่างโรงเรียนกับชุมชนในจังหวัดภาคใต้ (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาวิชาบริหารการศึกษา). คณะศึกษาศาสตร์, มหาวิทยาลัยทักษิณ.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี. (2560). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่สิบสอง พ.ศ. 2560-2564. สืบค้นเมื่อ 21 ตุลาคม 2563. จาก https://www.nesdc.go.th/ewt_w3c/more_news.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2559). รายงานการวิจัย: แนวโน้มภาพอนาคตการศึกษาและการเรียนรู้ของไทย ในปี พ.ศ. 2573. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สนามหลวงแผนกบาลี. (2561). เรื่องสอบบาลีของสนามหลวงแผนกบาลี พ.ศ. 2561. กรุงเทพฯ: กรมการศาสนา.
Best, J. W., & Kahn V’, J. (1970). Research in Education. Englewood Cliffs, New Jersey: Prentice-HallInc.
Burgoyne, J. (1993). The Competence Movement: Issues, Stakeholders and Prospects. Personnel Review, 22(6), 6-13.
Pefianco, E. C. (2009). “Competency Standards for 21st Century Teachers in Southeast Asia”. in Presented at the Seameo Panel Session on the Topic “Quality Teachers for the New Millenniun” During the 4th World Teachers’ Day in Thailand and 12th Unesco-Apeid International conference, Bangkok, March 26.
Kaiser, H. F. (1960). The application of electronic computers to factor analysis. Educational and Psychological Measurement, 20(1), 141-151.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Likert, R. (1961). New Pattern of Management. New York: Mc Graw-Hill Book Company.
