การนำนโยบายไปปฏิบัติในด้านการส่งเสริมการท่องเที่ยวของบุคลากรองค์การบริหารส่วนจังหวัดแม่ฮ่องสอน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา (1) การนำนโยบายไปปฏิบัติของบุคลากรองค์การบริหารส่วนจังหวัดแม่ฮ่องสอน (2) การส่งเสริมการท่องเที่ยวขององค์การบริหารส่วนจังหวัดแม่ฮ่องสอน (3) เพื่อเปรียบเทียบการนำนโยบายไปปฏิบัติ จำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล (4) ความสัมพันธ์ระหว่างการนำนโยบายไปปฏิบัติกับการส่งเสริมการท่องเที่ยวขององค์การบริหารส่วนจังหวัดแม่ฮ่องสอน ประชากรที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ ได้แก่ บุคลากรองค์การบริหารส่วนจังหวัดแม่ฮ่องสอน จำนวน 268 คน เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษา คือ แบบสอบถามแบบประมาณค่า 5 ระดับ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติ t-test วิเคราะห์ค่าความแปรปรวนทางเดียว และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน
ผลการวิจัยพบว่า (1) การนำนโยบายไปปฏิบัติของบุคลากรองค์การบริหารส่วนจังหวัดแม่ฮ่องสอน ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก ซึ่งพบว่า ด้านวัตถุประสงค์และมาตรฐานนโยบาย ด้านการสื่อสารระหว่างองค์กร ด้านความตั้งใจของผู้ปฏิบัติ ด้านทรัพยากรนโยบาย ด้านลักษณะหน่วยงานที่นำนโยบายไปปฏิบัติ อยู่ในระดับมาก ส่วนด้านเงื่อนไขทางเศรษฐกิจ สังคม และการเมือง อยู่ในระดับปานกลาง ตามลำดับ (2) การส่งเสริมการท่องเที่ยวขององค์การบริหารส่วนจังหวัดแม่ฮ่องสอน ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก ซึ่งพบว่า อยู่ในระดับมากทุกด้าน ได้แก่ ด้านแหล่งหรือกิจกรรมท่องเที่ยว ด้านการบริการการท่องเที่ยว และด้านการตลาดท่องเที่ยว ตามลำดับ (3) บุคลากรที่มีปัจจัยส่วนบุคคลต่างกัน มีการนำนโยบายไปปฏิบัติ ในภาพรวมไม่แตกต่างกัน อย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ (4) ความสัมพันธ์ระหว่างการนำนโยบายไปปฏิบัติของบุคลากรกับการส่งเสริมการท่องเที่ยวขององค์การบริหารส่วนจังหวัดแม่ฮ่องสอน ในภาพรวมมีความ สัมพันธ์กันในเชิงบวก โดยมีความสัมพันธ์อยู่ในระดับต่ำ อย่างนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01
Article Details
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2554). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ พ.ศ. 2555-2559. สืบค้นเมื่อ 16 ธันวาคม 2556, จาก http://www.tica.or.th/images/plan_tourism2555-2559/2555-2559.pdf
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2564). สถานการณ์การท่องเที่ยวในประเทศ รายจังหวัด ปี 2563. สืบค้นเมื่อ 2 สิงหาคม 2564, จาก https://www.mots.go.th/more_news_new.php?cid=594
กอบกาญจน์ วัฒนวรางกูร. (2558). ยุทธศาสตร์การปฏิรูปการท่องเที่ยวไทย. สืบค้นเมื่อ 2 เมษายน 2559, จาก http://www.thaigov.go.th/index.php/th/
ดวงตา พรหมรักษา. (2558). การนำนโยบายการส่งเสริมการท่องเที่ยวไปปฏิบัติ: กรณีศึกษาชุมชนเกาะปันหยี จังหวัดพังงา. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยธนบุรี, 9(19), 17-29.
นิชนันท์ อ่อนรัตน์. (2561). นโยบายการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในจังหวัดอุบลราชธานี. วารสารรังสิตบัณฑิตศึกษาในกลุ่มธุรกิจและสังคมศาสตร์, 4(2), 228-241.
ประณยา ชัยรังสี. (2556). การนํานโยบายการพัฒนาสังคมไปปฏิบัติ: กรณีศึกษาสำนักงานปลัดกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมันคงของมนุษย์. วารสารการจัดการสมัยใหม่, 11(2), 151-162.
วรรณวณัช บุรภาม. (2562). ปัจจัยที่มีผลต่อความสำเร็จในการนํานโยบายการรักษาความสงบเรียบร้อย และความมั่นคงของเมืองพัทยาไปปฏิบัติ(งานนิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยบูรพา.
ศุภณัฏฐ์ ทรัพย์นาวิน. (2557). นโยบายสาธารณะ. เพชรบุรี: มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี.
สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม (สสว.). (2554). โครงการส่งเสริมและพัฒนาธุรกิจ ปี 2563. สืบค้นเมื่อ 13 สิงหาคม 2563, จาก https://sme.go.th/th/cms.php?modulekey=118
องค์การบริหารส่วนจังหวัดแม่ฮ่องสอน. (2563). ข้อมูลพื้นฐานจังหวัดแม่ฮ่องสอน. สืบค้นเมื่อ 15 กันยายน 2563, จาก http://www.maehongson.go.th/th/province-info/general-info/history.html
Cronbach, L. J. (1963). Course Improvement Through Evaluation. Teacher College Record, 64, 672-683.
Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis. (3rd ed.). New York: Harper and Row.
