การพัฒนากระบวนการจัดการเรียนรู้ของศูนย์การเรียนรู้เศรษฐกิจพอเพียงโดยการมีส่วนร่วมของชุมชนนาท่ามเหนือ อำเภอเมือง จังหวัดตรัง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสถานการณ์การจัดการเรียนรู้ของศูนย์การเรียนรู้เศรษฐกิจพอเพียง และ 2) เพื่อพัฒนากระบวนการจัดการเรียนรู้ของศูนย์การเรียนรู้เศรษฐกิจพอเพียง โดยการมีส่วนร่วมของชุมชนนาท่ามเหนือ อำเภอเมือง จังหวัดตรัง การวิจัยนี้เป็นวิจัยเชิงปฏิบัติการ แบ่งเป็น 2 ระยะ ระยะที่ 1) การศึกษาสถานการณ์การจัดการเรียนรู้ เก็บข้อมูลโดยใช้แบบสัมภาษณ์ชนิดกึ่งโครงสร้าง กับผู้ให้ข้อมูลหลัก จำนวน 23 คน และแบบสอบถามความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้กับผู้เข้าร่วมอบรม จำนวน 349 คน ระยะที่ 2) การพัฒนากระบวนการจัดการเรียนรู้ เก็บข้อมูลด้วยกระบวนการมีส่วนร่วม PAOR ตามแนวทาง ADDIE MODEL ผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง ได้แก่ ผู้รับผิดชอบศูนย์การเรียนรู้ เกษตรกร ครู นักเรียน ผู้ใหญ่บ้าน นักพัฒนาชุมชน และนักวิเคราะห์นโยบายและแผน จำนวน 36 ราย วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพรรณนา ส่วนข้อมูลเชิงคุณภาพ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า 1. ศูนย์การเรียนรู้เศรษฐกิจพอเพียงเป็นแหล่งเรียนรู้ชุมชนให้ความรู้ด้านเกษตรกรรมพบปัญหา คือ หลักสูตรไม่สอดคล้องกับบริบทชุมชน ขาดสื่อการเรียนรู้ และช่องทางการสื่อสาร ชุมชนมีความต้องการพัฒนาศูนย์การเรียนรู้ในด้านเนื้อหา/กิจกรรมการเรียนรู้ ด้านวิทยากร ด้านผู้เข้าร่วมอบรม และด้านสภาพแวดล้อม ส่วนความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้ของศูนย์การเรียนรู้เศรษฐกิจพอเพียงฯ ที่ผ่านมาอยู่ในระดับมาก 2. องค์ความรู้ใหม่จากงานวิจัยนี้ได้รูปแบบการจัดการเรียนรู้ของศูนย์การเรียนรู้เศรษฐกิจพอเพียงฯ ประกอบด้วย 1) การวิเคราะห์ชุมชน 2) การออกแบบ 3) การพัฒนา 4) การดำเนินการ และ 5) การประเมินผล ภายใต้ทุนทางสังคมและการมีส่วนร่วมของชุมชน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงเกษตรและสหกรณ์. (2560). กรอบแนวทางการขับเคลื่อนเกษตรกรรมยั่งยืน กระทรวง เกษตรและสหกรณ์ (พ.ศ. 2560 – 2564). กรุงเทพฯ: สำนักงานปลัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์.
กิดานันท์ มะลิทอง. (2543). เทคโนโลยีการศึกษาและนวัตกรรม. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ประพันธ์ นึกกระโทก. (2557). ทุนทางสังคมกับการจัดการความรู้สู่องค์กรชุมชนพึ่งพาตนเองอย่างยั่งยืนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง(วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตโต). (2544). การพัฒนาที่ยั่งยืน. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์เรือนแก้ว.
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ. (2562, 1 พฤษภาคม). ราชกิจจานุเบกษา. ฉบับที่ 4. เล่ม 136 ตอนที่ 57 ก, หน้า 49.
ระวี จูฑศฤงค์ และคณะ. (2564). ความพึงพอใจต่อการจัดสภาพแวดล้อมเอื้อต่อการเรียนรู้ของนิสิตในฟาร์มนิสิตสาขาเกษตรและสิ่งแวดล้อม. วารสารศาสตร์การศึกษาและการพัฒนามนุษย์, 5(1), 11-25. สืบค้นจาก https://kuojs.lib.ku.ac.th/index.php/jehds/article/view/4174/1998
สันติ ศรีสวนแตง. (2556). การพัฒนาโรงเรียนต้นแบบการจัดการเรียนรู้เกษตรและสิ่งแวดล้อมศึกษาโดยใช้สวนเป็นฐาน. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2546). การพัฒนาทุนทางสังคมเพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืน. กรุงเทพฯ: สำนักงานพัฒนาสังคม.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่สิบสอง พ.ศ. 2560-2564. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะรัฐมนตรี.
สำนักงานเลขาธิการสภาศึกษา. (2552). ข้อเสนอการปฏิรูปการศึกษาในทศวรรษที่สอง 2552-2561. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาศึกษา กระทรวง
ศึกษาธิการ.
สำนักเสริมสร้างความเข้มแข็งชุมชน. (2560). คู่มือศูนย์เรียนรู้และขับเคลื่อนปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง. สมุทรปราการ: ครีเอทีฟเวฟ.
สุเมธ ตันติเวชกุล. (2542). การดำเนินชีวิตในระบบเศรษฐกิจพอเพียงตามแนวพระราชดำริในวันพัฒนา. กรุงเทพฯ: กรมพัฒนาชุมชน.
สุวิธิดา จรุงเกียรติกุล และคณะ. (2557). การประเมินผลการดำเนินงานการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย ของสำนักงาน กศน. ตามแนวพระราชบัญญัติส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย พ.ศ. 2551. วารสารครุศาสตร์. 42(3), 75-92. สืบค้นจาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/EDUCU/article/view/26022/22067
อภิชาติ ใจอารีย์. (2559). กระบวนการมีส่วนร่วมแบบพหุภาคีเพื่อการจัดการสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน. กรณีศึกษาการจัดการป่าชุมชนบ้านพุเตย จังหวัดกาญจนบุรี. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร, 36 (1), 111-136. สืบค้นจาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/sujthai/article/view/57589/47708
อรวรรณ ป้อมคำ. (2561) การขับเคลื่อนศูนย์การเรียนรู้ตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาลพบุรี เขต 2. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
อัชรา เอิบสุขสิริ. (2556) จิตวิยาสำหรับครู. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อาภรณ์ ใจเที่ยง. (2553) หลักการสอน. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
โอภาศ วุฒิเศลา และคณะ. (2560). การจัดการแบบมีส่วนร่วมในการจัดการเรียนรู้ตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงของสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารรำไพรรณี, 11(2), 110-119.
Bloom, B.S. (1975). Taxonomy of Education Objective Handbook on Formative and Sumative Evaluation of Student Learning. New York: David Mckay.
Chantarasombat, C. (2009). Development of knowledge management plan from practice focusing on student centered. Faculty of Education, Mahasarakham University.
Cohen, J. M., & Uphoff, N. T. (1981). Rural Development Participation: Concept and Measures for Project Design Implementation and Evaluation. Rural Development Committee Center for International Studies. New York: Cornell University.
Pairote B., Chalard C. & Adul, P. (2022). The Development of Knowledge Management Program for The Leader on Self-Reliant Melientha Suavis Pierre Growing Learning Center Based on Sufficiency Economy Philosophy in Thailand. Multicultural Education, 8(1), 39- 48. Retrieved from http://ijdri.com/me/wp-content/uploads/2022/01/5.pdf
Putnam, R. (1993). Making Democracy Work: Civic Traditions in Modem Italy. New Jersey: Princetion University.
Seel, B., & Glasgow, Z. (1990). Exercise in Instructional Design. Ohio: Merrill Publishing Company.
United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization. (2013). Towards a Sufficiency Economy: A New Ethical Paradigm for Sustainability. Retrieved from https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000223026?posInSet=3&queryId=0f8cae67-b36c-4067-9c64-779b6a57cd2e
