การพัฒนาจิตเพื่อการตื่นรู้ตามแนวทางพุทธจิตวิทยา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา “การพัฒนาจิตเพื่อการตื่นรู้ตามแนวทางพุทธจิตวิทยา” พบว่า มนุษย์มีองค์ประกอบ 2 ส่วน คือ กายและจิต แต่ให้ความสำคัญกับ “จิต” มากกว่า “กาย” เพราะจิตมีธรรมชาติที่มีเอกลักษณ์ในตัวเป็นนามธรรม ไม่สามารถแสดงรูปพรรณสัณฐานได้ โดยเชื่อว่าทุกพฤติกรรมเป็นรูปแบบการแสดงออกที่มีจิตเป็นตัวสั่งการ การเข้าใจเรื่องของ “จิต” จึงทำให้เกิดความเข้าใจตนเอง ในการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมบางลักษณะที่ไม่เหมาะสมของบุคคลได้ ดังนั้นจิต
ที่สมบูรณ์ด้วยสติและสัมปชัญญะก่อให้เกิดประโยชน์ในระดับปัจเจกบุคคลแห่งการตื่นรู้บทบาทในการกำหนดจิตสำนึกและพฤติกรรมของผู้คนให้ถูกต้องเหมาะสมต่อกระแสโลกาภิวัตน์ในวิถีชีวิตประจำวัน โดยมีพื้นฐานของสติปัฏฐานมาประยุกต์ และการกำหนดอิริยาบถย่อยทุกขณะ การสร้างมิตรภาพแห่งการตื่นรู้ โดยมสัมมาสติและสัมมาสมาธิเป็นพื้นฐานหลักของการพัฒนาจิตนั้นเอง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
กำพล ทองบุญนุ่ม. (2553). ปาฏิหาริย์แห่งความรู้สึกตัว. กรุงเทพฯ: เม็ดทราย.
ติช นัท ฮันห์. (2543). ปลูกรัก: วิธีการมองอย่างลึกซึ้ง ตามคติพุทธศาสนามหายาน. (สดใส ขันติวรพงศ์, ผู้แปล). (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: ศยาม.
พระธรรมปิฎก ป.อ. ปยุตฺโต. (2539). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สหธรรมิก.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2548). ภูมิธรรมชาวพุทธ. กรุงเทพฯ: ธรรมสภา.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2549). พุทธธรรม ฉบับปรับปรุงและขยายความ. (พิมพ์ครั้งที่ 11). กรุงเทพฯ: สหธรรมิก.
พระราชวุฒาจารย์ (ดูลย์ อตุโล). (2553). จิต คือพุทธะ. ฉบับปรับปรุงและเพิ่มเติม. กรุงเทพฯ: ชวนพิมพ์.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วิจิตรภาณี เจริญขวัญ. (2551). ระบบและทฤษฎีทางจิตวิทยา. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
