การคลายปมขัดแย้งในวรรณกรรมจีนเรื่องซ้องกั๋ง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาการคลายปมขัดแย้งที่ปรากฏในวรรณกรรมจีนเรื่องซ้องกั๋ง ฉบับสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ ซึ่งเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้แนวคิดเครื่องมือวัดโหมดความขัดแย้งโทมัส-คิลเเมนน์ (THOMAS-KILMANN CONFLICT MODE INSTRUMENT) เป็นกรอบการวิจัย กลุ่มตัวอย่างการวิจัยทั้งสิ้น 98 เหตุการณ์ ผลการวิจัยพบว่า 1) ปรากฏการคลายปมทั้งสิ้น 6 ประเภท คือ การยืนหยัด คิดเป็นร้อยละ 18.37 การต่อรองแบบการแข่งขัน คิดเป็นร้อยละ 44.90 การต่อรองแบบการร่วมมือ คิดเป็นร้อยละ 2.04 การต่อรองแบบประนีประนอม คิดเป็นร้อยละ 11.22 การต่อรองแบบการหลบเลี่ยง คิดเป็นร้อยละ 14.29 และการต่อรองแบบการอำนวยความสะดวก คิดเป็นร้อยละ 9.18 ตามลำดับ แสดงให้เห็นว่าตัวละครเลือกการแข่งขัน ใช้กำลังในการตัดสินแก้ไขปัญหามากที่สุด รองลงมาคือการหลบเลี่ยงเมื่อยังไม่เห็นทางชนะ หรือไม่พร้อมจะต่อสู้ และอาจเลือกการเจรจาเพื่อลดความขัดแย้ง ประนีประนอมเพื่อลดความสูญเสียโดยไม่จำเป็น
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
จันทร์สุดา ไชยประเสริฐ. (2549). ความขัดแย้งในวรรณคดีไทยสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น (รัชกาลที่ 1 - 3) : การเผชิญปัญหาและการแก้ปัญหาของตัวละคร(วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ชิดหทัย ปุยะติ. (2554). พัฒนาการและลักษณะเด่นของวรรณกรรมจีนโพ้นทะเลในประเทศไทย. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 7(2), 71-91.
บรมมหาศรีสุริยวงศ์, สมเด็จเจ้าพระยา. (2561). ซ้องกั๋ง. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา.
บุรินทร์ ศรีสมถวิล. (2557). การศึกษาเปรียบเทียบการแปลสำนวนในเฟิงเสินเหยี่ยนอี้กับห้องสิน ฉบับพากย์ไทย สมัยรัชกาลที่สอง และสำนวนแปลของวิวัฒน์ ประชาเรืองวิทย์. กองส่งเสริมการวิจัย ฝ่ายวิจัย มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย.
ปวีณ์ธิดา ยิ้มแย้ม, ประภัสสรา ห่อทอง และจิราพร ภูวรัตนาวิวิธ. (2564). ความขัดแย้งของตัวละครที่ปรากฏในวรรณกรรมเรื่อง ถ้าวันหนึ่งนั้น...ฉันตาย. ใน รายงานสืบเนื่องจากการประชุมวิชาการระดับชาติ สำหรับนักศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร ครั้งที่ 1 (น. 283-295.)
พิสมัย ประเสริฐศรี, จิตฎามาศ ติยวรพันธุ์, ปรียานุช หลำดีน และ จอมขวัญ สุทธินนท์. (2561). ความขัดแย้งของตัวละคร “เมขลา” ในนวนิยายเรื่องแม่เบี้ย. วารสารสหวิทยาการสังคมศาสตร์และการสื่อสาร, 1(2-3), 144-157.
ภัทริยา วิริยะศิริวัฒนะ. 2558. การวิเคราะห์การเล่าเรื่องในภาพยนตร์เรื่อง Les Miserables(วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขานิเทศศาสตร์และนวัตกรรม). สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
รัตติกา กรรณิกา. (2559). ความขัดแย้งของตัวละครในวรรณกรรมซีไรต์(วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย). มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
He Xiao hua และ พัชลินจ์ จีนนุ่น. (2564). สถานภาพการวิจัยวรรณกรรมจีนในผลงานวิชาการในรอบทศวรรษ (พ.ศ. 2553-2563). ใน การประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติและนานาชาติ ครั้งที่ 12 (น.706-718).
Newstrom, J. W. (2015). Organizational Behavior: Human Behavior at Work. (14th ed). New York: McGraw-Hill.
Kilmann, R. H. (n.d.). TAKE THE THOMAS-KILMANN CONFLICT MODE INSTRUMENT (TKI). Retrieved August 30, 2021, from https://kilmanndiagnostics.com/overview-thomas-kilmann-conflict-mode-instrument-tki/
Yao Siqi. (2560). อุปลักษณ์เชิงมโนทัศน์ “มนุษย์เป็นสัตว์”: กรณีศึกษาสมญานามในวรรณกรรมจีน เรื่อง 水浒传 /ʂʰuei214 xu214 tʂuan51/ (ซ้องกั๋ง) (Conceptual metaphor "HUMAN BEINGS ARE ANIMALS": A case study of nicknames in Chinese literature of “Water Margin”). วารสารอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 46(2), 1-43. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jletters/article/view/110547
