รูปแบบการตัดสินใจกลับมาท่องเที่ยวซ้ำของนักท่องเที่ยวชาวจีนแบบอิสระในประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวเป็นปัจจัยที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจต่อประเทศไทย รายได้จากนักท่องเที่ยวที่เดินทางเข้ามาท่องเที่ยวประเทศไทย ก่อนสถานการณ์วิกฤติการณ์โควิด 19 ในช่วง ระหว่าง ปี พ.ศ. 2558 ถึง พ.ศ. 2563 สามารถทำรายได้เข้าสู่ประเทศ 9.04 ล้านล้านบาท เมื่อจัดอันดับเรียงตามรายได้ที่มาจากนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติที่เดินทางเข้ามาในประเทศ พบว่า ประเทศที่ทำรายได้ให้อุตสาหกรรมท่องเที่ยวไทยมากที่สุด 5 อันดับ คือ 1. จีน 2. รัสเซีย 3. มาเลเซีย 4. สหราชอาณาจักร และ 5. ญี่ปุ่น นักท่องเที่ยวชาวต่างชาติที่เดินทางเข้ามามากที่สุด คือ นักท่องเที่ยวจีน โดยคิดเป็นร้อยละ 52.96 ของนักท่องเที่ยวทั้งหมด บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอองค์ประกอบของรูปแบบการตัดสินใจกลับมาท่องเที่ยวซ้ำของนักท่องเที่ยวชาวจีนแบบอิสระในประเทศไทย ซึ่งประกอบด้วย แรงผลักและแรงดึงทางการท่องเที่ยว ความพึงพอใจของนักท่องเที่ยว ความภักดีของนักท่องเที่ยว ความตั้งใจกลับมาเที่ยวซ้ำ นักท่องเที่ยวชาวจีนแบบอิสระ เพื่อให้ผู้ศึกษาสามารถนำข้อมูลที่ได้เสนอไปประกอบการพัฒนาและค้นคว้า เพื่อใช้ประโยชน์และสามารถพัฒนาความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจของประเทศไทยต่อไปในอนาคต
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
สำนักพัฒนารัฐบาลดิจิทัล. (2565). รายงานสรุปจำนวนนักท่องเที่ยวที่เดินทางเข้าประเทศไทยและรายได้จากนักท่องเที่ยวต่างชาติที่เดินทางเข้าประเทศไทย ข้อมูลปี 2015-2020. สืบค้นจาก https://data.go.th/blog/tourism-2015-2020
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2563). Crazy Rich Chinese Travelers นักท่องเที่ยวจีนรุ่นใหม่ใช้จ่ายสูง. TAT Review Magazine. สืบค้นจาก https://tatreviewmagazine.com/?article=crazy-rich-chinese-travelers-นักท่องเที่ยวจีนรุ่นใหม่ใช้จ่ายสูง
ปฏิภาณ บัณฑุรัตน์ และเสรี วงษ์มณฑา. (2563). ความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวจีนที่ใช้บริการสปาในประเทศไทย. วารสารรัชต์ภาคย์, 14(35), 92-103.
อิทธิชัย อรรถกระวีสุนทร. (2563). นักท่องเที่ยวจีนกลุ่ม FIT ทำไมถึงสำคัญกับการท่องเที่ยวไทย. กรุงเทพธุรกิจ. สืบค้นจาก https://www.bangkokbiznews.com/blogs/columnist/124316
Crompton, J. L., & Mckay, S. L. (1997). Motives of Visitors Attending Festival Events. Annals of Tourism Research, 24(2), 425-439. https://doi.org/10.1016/S0160-7383(97)80010-2
Dann, M. S. (1977). Anomie, Ego-Enhancement and Tourism. Annals of Tourism Research, 4(4), 184-194. https://doi.org/10.1016/0160-7383(77)90037-8
Ke, W., & Yu, S. C. (2023). Abusive Supervision and Employee Creativity: The Mediating Effect of Role Identification and Organizational Support. International Journal of Multidisciplinary in Management and Tourism, 7(1), 39–52. https://doi.org/10.14456/ijmmt.2023.4
Lei, W., Teerapornlertratt, P., Phuvakeereevivat, A., & Kumboon, B. (2023). The Development of Value Co-creation of New Retail in Taian City, The People’s Republic of China. International Journal of Multidisciplinary in Management and Tourism, 7(1), 1–12. https://doi.org/10.14456/ijmmt.2023.1
Loureiro, S. M. C., & Gonzalez, F. J. M. (2008). The Importance of Quality, Satisfaction, Trust, and Image in Relation to Rural Tourist Loyalty. Journal of Travel and Tourism Marketing, 25(2), 117-136. https://doi.org/10.1080/10548400802402321
Patrick, C. J., Edens, J. F., Poythress, N. G., Lilienfeld, S. O., & Benning, S. D. (2006). Construct Validity of the Psychopathic Personality Inventory Two-Factor Model with Offenders. Psychological Assessment, 18(2), 204–208. https://doi.org/10.1037/1040-3590.18.2.204
Robinson, S., & Etherington, L. (2006). Customer Loyalty: A Guide for Time Travelers. New York: Palgrave Macmillan.
Tolman, E. C. (1959). Performance Vectors: A Theoretical and Experimental Attack Upon Emphasis, Effect, and Repression. American Psychologist, 14(1), 1–7. https://doi.org/10.1037/h0044061
