พุทธเศรษฐศาสตร์: การศึกษาเชิงวิเคราะห์ วิจักษ์ และวิธาน

Main Article Content

วัชรารัศมิ์ สุนทรวนาเวศ ฌ
เมธา หริมเทพาธิป
รวิช ตาแก้ว

บทคัดย่อ

บทความฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อวิเคราะห์แนวคิดพื้นฐานของพุทธเศรษฐศาสตร์ในเชิงปรัชญา 2) เพื่อวิจักษ์ข้อวิพากษ์และข้อโต้แย้งที่มีต่อพุทธเศรษฐศาสตร์ และ 3) เพื่อวิธานแนวทางการประยุกต์ใช้ในระดับบุคคล ชุมชน และนโยบายสาธารณะ รูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยเชิงปรัชญา ใช้วิภาษวิธีแบบโสกราติส การตีความ และการไตร่ตรองสะท้อนกลับ เพื่อวิเคราะห์และเปรียบเทียบพุทธเศรษฐศาสตร์กับเศรษฐศาสตร์กระแสหลัก พร้อมเขียนบรรยายเชิงพรรณนาเสนอแนวทางใหม่ที่สอดคล้องกับปรัชญาหลังนวยุคสายกลาง ผลการวิจัยพบว่า 1. พุทธเศรษฐศาสตร์มีรากฐานอยู่บนหลักอริยสัจสี่ มรรคมีองค์แปด และไตรลักษณ์ โดยเน้นการดำเนินชีวิตอย่างมีสติ พอเพียง และไม่เบียดเบียน 2. แนวคิดเศรษฐศาสตร์กระแสหลักที่เน้นผลประโยชน์สูงสุดและการบริโภคไม่รู้จบ ซึ่งส่วนพุทธเศรษฐศาสตร์ไม่ปฏิเสธการเติบโตทางเศรษฐกิจ หากแต่เสนอการพัฒนาที่ตั้งอยู่บนคุณธรรม จริยธรรม และความสงบเย็นของจิตใจ 3. พุทธเศรษฐศาสตร์สามารถนำไปประยุกต์ใช้ได้ทั้งในระดับบุคคลผ่านการฝึกสติ ระดับชุมชนผ่านกิจกรรมเกื้อกูล และระดับนโยบายผ่านการออกแบบระบบเศรษฐกิจที่คำนึงถึงคุณภาพชีวิตมากกว่าผลตอบแทนเชิงวัตถุ งานวิจัยนี้นำเสนอองค์ความรู้ใหม่ในรูปแบบของโมเดล B.U.D.D.H.A. ซึ่งเป็นแนวทางในการสร้างเศรษฐกิจที่มีหัวใจของความเป็นมนุษย์ และนำไปสู่การพัฒนาที่ยั่งยืนในระดับจิตใจและสังคมอย่างแท้จริง

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
สุนทรวนาเวศ ฌ ว., หริมเทพาธิป เ., & ตาแก้ว ร. (2025). พุทธเศรษฐศาสตร์: การศึกษาเชิงวิเคราะห์ วิจักษ์ และวิธาน. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 8(5), 2192–2205. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jmhs1_s/article/view/280511
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กีรติ บุญเจือ. (2545). ชุดปรัชญาและศาสนาเซนต์จอห์น เล่มต้น เริ่มรู้จักปรัชญา. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเซนต์จอห์น.

กีรติ บุญเจือ. (2560). ปรัชญาและจริยศาสตร์เบื้องต้น. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.

สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2559). เศรษฐศาสตร์แนวพุทธ. กรุงเทพฯ: มูลนิธิโกมลคีมทอง.

อภิชัย พันธเสน. (2558). พุทธเศรษฐศาสตร์: วิวัฒนาการ ทฤษฎี และการประยุกต์กับเศรษฐศาสตร์สาขาต่าง ๆ. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.

อภิชัย พันธเสน. (2564). พุทธเศรษฐศาสตร์. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.

Boonsri, P. (2023). The production of quantitative Buddhist economics. Journal of International Buddhist Studies, 14(2), 94–131. Retrieved from https://so09.tci-thaijo.org/index.php/jibs/article/view/2881

Brown, C. (2015). Buddhist economics: An enlightened approach to the dismal science. Challenge, 58(1), 23–28. https://doi.org/10.1080/01603477.2015.990826

Daniels, P. L. (2005). Economic systems and the Buddhist world view: The 21st century nexus. Social Economics, 33(2), 145–173. Retrieved from https://doi.org/10.1016/j.socec.2004.09.010

Gotsis, G. (2023). Buddhist economics: Philosophical premises and environmental policy implications. In N. Singh, M.C. Vu, I. Chu, & N. Burton (Eds.), Faith Traditions and Sustainability (pp. 123–140). https://doi.org/10.1007/978-3-031-41245-5_6

Jackson, T. (2009). Prosperity without Growth – Economics for a Finite Planet. London: Earthscan.

Kuhn, T. S. (1970). The structure of scientific revolutions. (2nd ed.). Chicago: University of Chicago Press.

Lennerfors, T. T. (2015). Buddhist economics as a new paradigm towards happiness. Futures, 68, 36–45. https://doi.org/10.1016/j.futures.2014.09.003

Max-Neef, M. (1991). Human scale development: Conception, application and further reflections. New York: Apex Press.

Schumacher, E. F. (1993). Small is beautiful: Economics as if people mattered. London: Vintage.

Zsolnai, L. (2011). Spirituality and ethics in management. Dordrecht: Springer.