อิทธิพลของพฤติกรรมการเปิดรับสื่อออนไลน์ และการรับรู้ภาพลักษณ์ของศิลปินทีป๊อปต่อการมีส่วนร่วมในกิจกรรมของแฟนคลับ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อเปรียบเทียบความแตกต่างของลักษณะทางประชากรกับการมีส่วนร่วมในกิจกรรมของแฟนคลับศิลปิน T-Pop 2) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการเปิดรับสื่อออนไลน์ การรับรู้ภาพลักษณ์ของศิลปิน T-Pop และการมีส่วนร่วมในกิจกรรมของ
แฟนคลับ และ 3) เพื่อศึกษาอิทธิพลของพฤติกรรมการเปิดรับสื่อออนไลน์และการรับรู้ภาพลักษณ์ของศิลปิน T-Pop ที่มีต่อการมีส่วนร่วมในกิจกรรมของแฟนคลับ การวิจัยนี้ใช้วิธีการวิจัยเชิงปริมาณ โดยกลุ่มตัวอย่างคือแฟนคลับศิลปิน T-Pop จำนวน 400 คน คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างด้วยวิธีการสุ่มแบบสะดวก เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและสถิติเชิงอ้างอิง ผลการวิจัยพบว่า แฟนคลับศิลปิน T-Pop มีพฤติกรรมการเปิดรับสื่อออนไลน์ (ค่าเฉลี่ย = 4.06), การรับรู้ภาพลักษณ์ของศิลปิน (ค่าเฉลี่ย = 4.43), และการมีส่วนร่วมในกิจกรรมของแฟนคลับ (ค่าเฉลี่ย = 3.81) อยู่ในระดับมาก ผลการทดสอบความแตกต่างทางประชากรพบว่า อายุ, ระดับการศึกษา, รายได้, และอาชีพ มีพฤติกรรมการเปิดรับสื่อออนไลน์ที่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ นอกจากนี้ พฤติกรรมการเปิดรับสื่อออนไลน์และการรับรู้ภาพลักษณ์ของศิลปิน T-Pop ยังมีความสัมพันธ์กับการมีส่วนร่วมในกิจกรรมของแฟนคลับ และมีอิทธิพลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
เกศสิริ ขาวเผือก. (20 ธันวาคม 2065). ลิซ่า T-Pop ซีรีส์วาย บทสรุปความสำเร็จของ Soft Power ไทยตลอดปี 2021 และก้าวต่อไปในปี 2022. The Standard. สืบค้นจาก https://thestandard.co/nownext-2022-thai-soft-power/
ฉันทนา ปาปัดถา และ พงศ์กฤษฏิ์ พละเลิศ. (2566). การเปิดรับข้อมูลออนไลน์ที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการใช้สื่อออนไลน์เพื่อการท่องเที่ยวของวัยรุ่นไทย. วารสารวิจัยและนวัตกรรม สถาบันการอาชีวศึกษากรุงเทพมหานคร, 5(2), 66-81. สืบค้นจาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/ivebjournal/article/view/255594
ตรัยรัตน์ ปลื้มปิติชัยกุล. (2566). พฤติกรรมผู้บริโภคในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไทยรัฐออนไลน์. (10 พฤศจิกายน 2564). T-Pop ดนตรีและความบันเทิงที่สร้างมูลค่าทางเศรษฐกิจ. ไทยรัฐ. สืบค้นจาก https://www.thairath.co.th/money/business_marketing/marketing_trends/2238784
หทัยธาร ฉัตรเลิศมงคล. (17 สิงหาคม 2564). สำรวจก้าวต่อไปของ T-Pop และอุตสาหกรรมเพลงไทยสู่เวทีสากลผ่านคนคุณภาพจากวงการ. The Standard. สืบค้นจาก https://thestandard.co/t-pop-and-thai-music-industry-to-international-stage/
อรรถพล เลิศล้ำ. (2568). CEA ปลุกพลัง Soft Power ดนตรีไทยผ่านโครงการ Music Exchange. MCOT. สืบค้นจาก https://www.mcot.net/view/8iLoYwEy
เสรี วงษ์มณฑา. (2541). 108 การประชาสัมพันธ์. กรุงเทพฯ: A.N. การพิมพ์.
Abercrombie, N., & Longhurst, B. (1998). Audiences: A sociological theory of performance and imagination. London: SAGE.
Brodie, R. J., Ilic, A., Juric, B., & Hollebeek, L. (2013). Consumer engagement in a virtual brand community: An exploratory analysis. Journal of Business Research, 66(1), 105-114. https://doi.org/10.1016/j.jbusres.2011.07.029
Cochran, W.G. (1963). Sampling techniques. (2nd ed.). New York: Wiley.
Cvijikj, I. P., & Michahelles, F. (2013). Online engagement factors on Facebook brand pages. Social Network Analysis and Mining, 3(4), 843-861. https://doi.org/10.1007/s13278-013-0098-8
Jenkins, H. (2006). Convergence culture: Where old and new media collide. New York: New York University.
Katz, E., Blumler, J. G., & Gurevitch, M. (1973). Uses and gratifications research. The Public Opinion Quarterly, 37(4), 509-523. https://doi.org/10.1086/268109
Schiffman, L. G., & Kanuk, L. L. (2010). Consumer behavior. (10th ed.). New Jersey: Pearson Education.
