กลวิธีการสร้างคำและที่มาของคำสแลงภาษาจีนในแอปพลิเคชันเสี่ยวหงซู
คำสำคัญ:
กลวิธีการสร้างคำ, ที่มา, คำสแลงภาษาจีน, เสี่ยวหงซูบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากลวิธีการสร้างคำและที่มาของคำสแลงภาษาจีนที่ปรากฏในแอปพลิเคชันเสี่ยวหงซู (小红书) โดยใช้วิธีการเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง (Purposive sampling) จำนวน 121 ตัวอย่าง
ซึ่งประกอบด้วยคำ วลี และอนุประโยคที่มีการใช้งานจริงบนแพลตฟอร์มดังกล่าว และใช้ทฤษฎีการสร้างคำของยูล (Yule, 2010) เป็นกรอบแนวคิดภาพรวม ร่วมกับแนวสังคมภาษาศาสตร์และแนวคิดภาษาเฉพาะกลุ่มในการวิเคราะห์ข้อมูล
ผลการศึกษาพบว่า กลวิธีในการสร้างคำสแลงภาษาจีนสามารถจำแนกออกเป็น 7 รูปแบบ ได้แก่ 1) การสร้างคำใหม่
2) การขยายความหมายของคำเดิม 3) การย่อคำหรือตัดคำให้สั้นลง 4) การใช้คำพ้องเสียง 5) การใช้ตัวเลขแทนความหมาย
6) การยืมคำจากภาษาต่างประเทศ 7) การผสมคำระหว่างภาษาอังกฤษและภาษาจีน นอกจากนี้ ที่มาของคำสแลงภาษาจีนสามารถจัดแบ่งออกเป็น 5 ประเภท ได้แก่ 1) เหตุการณ์ที่เป็นกระแสและสะท้อนสภาพสังคม 2) อิทธิพลจากบุคคลที่มีชื่อเสียง 3) สื่อบันเทิงและอินเทอร์เน็ต 4) อิทธิพลของภาษาถิ่น 5) อิทธิพลจากภาษาต่างประเทศ ผลการศึกษาครั้งนี้สามารถใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงสำหรับงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง และเป็นเนื้อหาเสริมสำหรับการเรียนการสอนคำสแลงภาษาจีนได้ต่อไป
เอกสารอ้างอิง
กฤษฎี สงไข่. (2561). วลีภาษาจีนที่นิยมใช้บนอินเทอร์เน็ตในปีค.ศ. 2017 กับการสะท้อนสังคม. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 10(ฉบับพิเศษ), 316–326.
https://so05.tci-thaijo.org/index.php/pimjournal/article/view/137334/102235
กัญญานัช ชะนะจิตร. (2560). การสร้างคำและความหมายของสแลงในเฟซบุ๊ก. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
เจียง หวี่, สหัทยา สิทธิวิเศษ และทิวาพร อุดมวงษ์. (2564). กลวิธีการสร้างคำสแลงภาษาจีนและปัจจัยที่ทำให้เกิดคำสแลงภาษาจีนในสื่อสังคมออนไลน์. มนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์ปริทัศน์, 9(2), 71–79.
https://harrt.in.th/handle/123456789/3877
ชุติกาญจน์ อกกระจ่าง, ภูริพันธุ์ โพธิ์ชัยแก้ว และชุติมา ศิริลักษณ์. (2568). การศึกษาคำสแลงภาษาจีนที่ปรากฏบนแอปพลิเคชันเสี่ยวหงชู(小红书). วารสารวิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, 15(4), 292-306. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/neuarj/article/view/284809
ชุติมา เข็มเจริญ และปริญญา มงคลพาณิชย์. (2567). ปัจจัยที่ทำให้เกิดคำสแลงจีนในสื่อสังคมออนไลน์ช่วงปี พ.ศ. 2555-2563. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม, 18(1), 129–143.
ฐานเศรษฐกิจ. (2566). 2 App ทรงพลังในจีน “Douyin – XiaoHongShu” ที่ควรรู้จัก. สืบค้นจากhttps://www.thansettakij.com/business/marketing/570229
รัฐพล ศิริพันธุ์. (2561). แนวทางการเตรียมความพร้อมและวิธีการเรียนสำหรับผู้เริ่มเรียนภาษาจีน. วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 5(1), 103–112.
https://so05.tci-thaijo.org/index.php/pnuhuso/article/view/110103
เศรษฐพร เรืองเที่ยง. (2565). โครงสร้างและความหมายคำสแลงภาษาจีน. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์รำไพพรรณี (ออนไลน์), 3(2), 1–18.
https://so05.tci-thaijo.org/index.php/husorbrujournal/article/view/261755
สหไทย ไชยพันธ์. (2555). แนวคิดทฤษฎีการพูดสื่อสารในสังคม. วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์, 4(3), 140–154. https://li01.tci-thaijo.org/index.php/pnujr/article/view/53750
สิทธิพงศ์ มีกุล และเนตรน้ำทิพย์ บุดดาวงษ์. (2563). การศึกษาวิเคราะห์คำสแลงภาษาจีนที่ปรากฏในสื่อสังคมออนไลน์. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 6(1), 98–114.
https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jla_ubu/article/view/241693
อุไรวรรณ คำพิลา และทัฬห์ธีรดา นาคเสน. (2565). การใช้ภาษาไทยในการสื่อสารระหว่างอาจารย์กับนักศึกษาผ่านแอปพลิเคชันไลน์คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยนครพนม. วารสารวิชาการคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยนครพนม, 2(1), 56–70.
อุษณา กาญจนทัต. (2542). วิทยวรรณนา: บทความทางภาษาและวรรณคดีไทย. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
Bernstein, B. (1971). Class, codes and control: Theoretical studies towards a sociology of language. Routledge & Kegan Paul.
China Internet Network Information Center. (2024). The 54th statistical report on China’s internet development. https://www.cnnic.net.cn.
He, J. (2023). Semantic construction of internet buzzwords from the perspective of the prototype theory. Journal of Education and Educational Research, 5(3), 157–160. https://doi.org/10.54097/jeer.v5i3.13678
Jie, H. (2018). On types of lexical meaning change in Chinese. Journal of Modern Linguistics, 6(1), 37–47. https://doi.org/10.12677/ML.2018.61005
Labov, W. (1972). Sociolinguistic patterns. University of Pennsylvania Press.
Qi, J. (2007). Origins of popular modern Chinese sayings and their English translation. Journal of Dalian University, 28(2), 138–140.
Sheng, Y., & Bu, Z. (2018). The origin, meaning, and its classification of network buzzwords: The case of “cyber words” in 2014–2016. Journal of Modern Linguistics, 6(2), 335–341.
Su, D., & Li, Y. (2018). Characteristics of the formation of internet buzzwords from the perspective of sociolinguistics. Journal of Modern Linguistics, 6(3), 524–531.
Yule, G. (2010). The study of language (4th ed.). Cambridge University Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความเป็นลิขสิทธิของคณะมส. มรภ อต.
