การพัฒนาการออกเสียงพยัญชนะท้ายพยางค์ภาษาอังกฤษ ตามหลักสัทศาสตร์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาเสียงพยัญชนะท้ายพยางค์ภาษาอังกฤษที่เป็นปัญหาในการออกเสียง 2) เพื่อพัฒนาการออกเสียงพยัญชนะท้ายพยางค์ภาษาอังกฤษโดยใช้ชุดการเรียนรู้ตามหลักสัทศาสตร์ และ3) เพื่อเปรียบเทียบผลคะแนนทดสอบการออกเสียงพยัญชนะท้ายพยางค์ภาษาอังกฤษก่อนและหลังการใช้ชุดการเรียนรู้ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้คือนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4-6 ในโรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร กลุ่มตัวอย่างดังกล่าวเป็นผู้ที่มีคะแนนทดสอบการอ่านออกเสียงพยัญชนะท้ายพยางค์ภาษาอังกฤษไม่ถึงร้อยละ 60 จำนวน 30 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบทดสอบการออกเสียงพยัญชนะท้ายพยางค์ภาษาอังกฤษและชุดการเรียนรู้การออกเสียงพยัญชนะท้ายพยางค์ภาษาอังกฤษ ผู้วิจัยวิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที ผลการวิจัยพบว่า เสียงพยัญชนะท้ายพยางค์ภาษาอังกฤษที่เป็นปัญหาในการออกเสียงมากที่สุด คือเสียงที่อยู่ในกลุ่มเสียงเสียดแทรก คิดเป็นร้อยละ 100 รองลงมาคือกลุ่มเสียงข้างลิ้น คิดเป็นร้อยละ 93.33 และกลุ่มเสียงกระดกลิ้น คิดเป็นร้อยละ 86.67 ผู้เรียนสามารถออกเสียงพยัญชนะท้ายพยางค์ภาษาอังกฤษได้ถูกต้องมากยิ่งขึ้นหลังจากใช้ชุดการเรียนรู้ โดยมีคะแนนเฉลี่ยโดยรวมเท่ากับ 44.77 และจากการเปรียบเทียบ ผลคะแนนทดสอบการออกเสียงพยัญชนะท้ายพยางค์ภาษาอังกฤษพบว่าผู้เรียนออกเสียงพยัญชนะท้ายพยางค์ภาษาอังกฤษ หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 เมื่อผู้เรียนอ่านออกเสียงพยัญชนะท้ายพยางค์ภาษาอังกฤษด้วยความเพลิดเพลิน ทำให้ความสามารถในการอ่านออกเสียงพยัญชนะท้ายพยางค์ภาษาอังกฤษของผู้เรียนเพิ่มขึ้นและยังสามารถสร้างแรงจูงใจในการเรียนภาษาอังกฤษในระดับประถมศึกษาได้เป็นอย่างดี
Article Details
บทความทุกบทความเป็นลิขสิทธิ์ของภาษาและภาษาศาสตร์
เอกสารอ้างอิง
จิรประภา บุญพรหม. (2553). ผลของการเสริมกลยุทธ์สัทศาสตร์ทางแก้ต่อพัฒนาการในการออกเสียงพยัญชนะท้ายพยางค์ภาษา
ฝรั่งเศสของนักศึกษาไทย. มนุษยศาสตร์สาร, 11(2), 25-40.
จิตรา คันธวงศ์. (2543). การสร้างชุดการสอนภาษาอังกฤษสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ที่มีผลการเรียนภาษาอังกฤษต่ำ
(วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยขอนแก่น, ขอนแก่น.
เจษฎา วารี. (2557). ทักษะการออกเสียงภาษาอังกฤษของนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนเปี่ยมสุวรรณวิทยาที่เรียน
รู้แบบร่วมมือและแบบเน้นปฏิบัติ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี, กรุงเทพฯ.
ชายิกา ปรีพลู. (2547). การสร้างชุดการสอนกลุ่มสาระภาษาต่างประเทศ สำหรับนักเรียน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2
(วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยขอนแก่น, ขอนแก่น.
ถิรวัฒน์ ตันทนิส. (2555). การศึกษาปัญหาการออกเสียงภาษาอังกฤษและกลวิธีการเรียนการออกเสียงภาษาอังกฤษ
ของนักศึกษาสหวิทยาการชั้นปีที่ 3 มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. ภาษาและภาษาศาสตร์, 31(1), 87-110.
ธูปทอง กว้างสวาสดิ์. (2549). 200 กิจกรรมสอนภาษาอังกฤษ. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
นันทนา รณเกียรติ. (2555). สัทศาสตร์เพื่อการสอนการออกเสียงภาษาอังกฤษ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
บำรุง โตรัตน์. (2547). วิธีสอนภาษาอังกฤษเป็นภาษาต่างประเทศ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
บุญชม ศรีสะอาด. (2541). การพัฒนาการสอน. กรุงเทพฯ: สุวิริยสาสน์.
เบญจพร มีพร้อมจันทร์คล้าย. (2557). คำศัพท์ภาษาอังกฤษที่นักศึกษามักออกเสียงผิดในการเรียนสนทนาภาษาอังกฤษ
ระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเทคโนโลยี
ราชมงคลธัญบุรี, ปทุมธานี.
ประกอบ ผลงาม. (2549). เอกสารประกอบการสอนสัทศาสตร์. นครปฐม: สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาชนบท.
พระมหาวุฒิพงษ์ วุฑฺฒิวํโส. (2560). การศึกษาทักษะการออกเสียงพยัญชนะท้ายคำภาษาอังกฤษ ตามหลักสัทศาสตร์
ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ในเขตเทศบาล เมืองกันทรลักษ์ จังหวัดศรีสะเกษ. วารสาร มจร มนุษยศาสตร์
ปริทรรศน์, 3(2), 1-9.
พิณทิพย์ ทวยเจริญ. (2547). การพูดภาษาอังกฤษตามหลักภาษาศาสตร์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ภูเบต ไข่ชัยภูมิ. (2550). การพัฒนาทักษะการออกเสียงพยัญชนะท้ายคำภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5
โรงเรียนท่ามะไฟหวาน อำเภอแก้งคร้อ จังหวัดชัยภูมิ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย, เลย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2553). พจนานุกรมศัพท์ภาษาศาสตร์ (ภาษาศาสตร์ประยุกต์). กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน.
วรกิต วัดข้าวหลาม. (2540). เอกสารประกอบการอบรมเชิงปฏิบัติการเทคนิคการผลิตและการใช้ ชุดการสอน. ขอนแก่น:
มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
สมบูรณ์ ตันยะ. (2549). วิทยาการวิจัย. นครราชสีมา: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
สมใจ ถิระนันท์. (2544). การสร้างชุดการสอนภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6
(วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยบูรพา, ชลบุรี.
สาริณี สุวรรณพันธุ์. (2553). การใช้กิจกรรมเพลงเพื่อส่งเสริมการออกเสียง ความรู้ทางด้านคำศัพท์และไวยากรณ์ภาษาอังกฤษ ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
อรุณรัศมี แก้วลอย. (2555). การพัฒนาการออกเสียงพยัญชนะเสียงเสียดแทรกภาษาอังกฤษโดยวิธีสอนภาษาแบบฟัง-พูดและ
หลักการทางสรีรสัทศาสตร์ (สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, กรุงเทพฯ.
อาภรณ์ ศรีเพชร. (2552). การพัฒนาทักษะการอ่านออกเสียงภาษาอังกฤษ โดยใช้ชุดฝึกทักษะการอ่านออกเสียงแบบสัทอักษร
(Phonetics) สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนเทศบาล 5 วสุนธราภิวัฒก์. สุราษฎร์ธานี: โรงเรียนเทศบาล 5
วสุนธรา
Ashby. (2011). Phonetics and the Modern Language Learner. Retrieved From https://lang.ltsn.acuk/resources
/goodpractice.aspx? resourced=408#toc_3344.
Beech, J. R., Harding, L., & Hilton-Jones, D. (1993). Assessment in speech
and language therapy. CUP Archive. Retrieved from https://books.google.co.th/books?id=tMQ9AAAAIAAJ&
printsec=frontcover&hl=th&source=gbs_ge_summary_r&cad=0#v=onepage&q&f=false
Hornby. (2000). Advance learner's dictionary (6th ed.). Retrieved from www.scruples.net
Kubozono, H. (2017). The Phonetics and Phonology of Geminate Consonants. Oxford: Oxford University Press.
