ภาษา: การพัฒนาทุนมนุษย์ให้กับแรงงานข้ามชาติ ในสังคมพหุวัฒนธรรมอาเซียน

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาว่าประเทศไทย มาเลเซีย และสิงคโปร์มีส่วนในการพัฒนาด้านภาษาให้กับแรงงานข้ามชาติในฐานะทุนมนุษย์ในสังคมพหุวัฒนธรรมอาเซียน ด้วยวิธีการสัมภาษณ์ และการสอบถามเพิ่มเติมด้วยแบบสอบถาม พื้นที่วิจัย: จังหวัดสมุทรสาคร; ประเทศมาเลเซีย: กรุงกัวลาลัมเปอร์ เมืองปุตราจายา และรัฐยะโฮว์ และประเทศสิงคโปร์ ผลการศึกษาพบว่าจากการวิเคราะห์ตามสภาพแวดล้อมทางสังคมที่แรงงานข้ามชาติใช้ภาษา ได้แก่ สถานที่ทำงาน: ภาษาที่ใช้ในการทำงานของแรงงานข้ามชาติในประเทศไทยคือภาษาไทย ภาษาพม่า และภาษามอญ, ประเทศมาเลเซีย แรงงานไร้ฝีมือใช้ภาษามาเลเซีย เป็นหลัก ส่วนภาษาอังกฤษ ภาษาจีน และภาษาทมิฬขึ้นอยู่กับนายจ้าง, ประเทศสิงคโปร์ แรงงานกึ่งฝีมือใช้ภาษาอังกฤษเป็นหลัก ส่วนภาษาจีนขึ้นอยู่กับความต้องการของนายจ้าง; สถานศึกษา: ประเทศไทยใช้ภาษาไทย ภาษาพม่า ภาษามอญ และภาษาอังกฤษ, ประเทศมาเลเซียใช้ภาษาอังกฤษ ภาษามาเลเซีย ภาษาจีน และภาษทมิฬ, ประเทศสิงคโปร์ใช้ภาษาอังกฤษ ภาษาจีน และภาษาแม่ของผู้เรียน: สถานที่ราชการและพื้นที่สาธารณะ: ประเทศไทยใช้ภาษาไทย ภาษาพม่า และมีภาษาอังกฤษบ้าง, ประเทศมาเลเซียใช้ภาษาอังกฤษ ภาษามาเลเซียเป็นภาษาหลัก ส่วนภาษาจีนขึ้นอยู่กับความต้องการของนายจ้าง ศาสนสถาน: ในสมุทรสาคร วัดไทยใช้ภาษาไทย ภาษามอญ ภาษาพม่า และภาษาบาลี, ในมาเลเซียและสิงคโปร์ วัดไทยใช้ภาษาไทย ภาษาอังกฤษ และภาษาบาลี และสถานพยาบาล: ประเทศไทยมีล่ามภาษาพม่า-ไทยให้, ประเทศมาเลเซียใช้ภาษาอังกฤษ ภาษามาเลเซีย ภาษาทมิฬ และภาษาฮินดี, ประเทศสิงคโปร์ใช้ภาษาอังกฤษ และภาษาไทยเมื่อไปพบแพทย์และพยาบาลไทย ผลการวิจัยนำไปสู่ข้อเสนอแนะ ดังนี้ รัฐบาล สถาบันการศึกษา รวมถึงองค์กรเอกชนควรร่วมมือกันวางแผนในการผลิต “ล่าม” เพื่อให้ได้มาตรฐานมากขึ้น และเพียงพอต่อการใช้งานในพื้นที่ต่าง ๆ อีกทั้งควรส่งเสริมให้นักศึกษาไทยเรียนภาษาเพื่อนบ้านในอาเซียนให้สามารถใช้งานในระดับแปลและล่ามได้ โดยเพิ่มเบี้ยภาษาเพื่อเป็นแรงจูงใจและสร้างล่ามคนไทยให้มากขึ้น, ควรมีการจัดอบรมให้ความรู้ทางด้านภาษาและวัฒนธรรมไทยเบื้องต้นรวมถึงกฎ กติกาที่ควรและไม่ควรทำกับแรงงานข้ามชาติในประเทศต้นทางก่อนรับมาทำงานในประเทศไทย, ส่งเสริมให้คนไทยที่จะไปทำงานในร้านอาหารต้มยำกุ้ง นวดและสปาไทยในต่างประเทศได้รับการพัฒนาทักษะการทำงานที่ได้มาตรฐาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษ และภาษา อื่น ๆ ที่จำเป็นของประเทศปลายทางเพื่อให้การทำงานและการใช้ชีวิตอยู่มีความมั่นคงและมีความสุข, รัฐบาลควรมีกระบวนการติดตามแรงงานไทยที่กลับจากประเทศเหล่านี้เพื่อทำคลังทรัพยากรมนุษย์ ควรถอดบทเรียนและจัดทำคู่มือ รวมถึงบทสนทนาและคลังคำศัพท์ในการทำงานภาษาต่าง ๆ ตามประเทศของแรงงาน และการใช้ชีวิตประจำวันในการทำงานในประเทศปลายทางในรูปออฟไลน์ และออนไลน์ต่อไป