“เซ็ง” จากอาหารสู่อารมณ์

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพัฒนาการความหมายของคำว่า “เซ็ง” และการขยายความหมายของคำว่า “เซ็ง” ตั้งแต่สมัยต้นรัตนโกสินทร์จนถึงปัจจุบัน โดยเก็บข้อมูลความหมายของ    คำว่า “เซ็ง” จากพจนานุกรมในแต่ละสมัย และเก็บข้อมูลการใช้คำว่า “เซ็ง” ตั้งแต่รัชกาลที่ 1 ถึงรัชกาลที่ 8 จากเอกสารประเภทร้อยแก้ว เก็บข้อมูลคำว่า “เซ็ง” ในปัจจุบัน จาก คลังข้อมูลภาษาไทยแห่งชาติ และสื่อสังคมออนไลน์ทวิตเตอร์ ซึ่งผลการศึกษาพบว่า คำว่า “เซ็ง” มีที่มาจากภาษาจีนแต้จิ๋ว 清 /cêng1/ หมายถึง ใส  ซึ่งใช้อธิบายลักษณะของสิ่งต่าง ๆ ได้ไม่ใช่เฉพาะรสชาติของอาหาร เมื่อ     คนไทยรับเอาคำนี้มาก็ใช้เป็นคำที่ใช้เรียกรสชาติของอาหารที่เมื่อทิ้งไว้นานก็จะคลายรสไป ว่า “เซ็ง” และคำว่า “เซ็ง” มีการขยายความหมายไปสู่คำแสดงอารมณ์ด้วยกลไกทางความหมาย 2 กลไก คือ กลไกอุปลักษณ์และกลไกอุปลักษณ์-นามนัย