การวิเคราะห์การแปรเสียงแทรกพยางค์ CV ในคำภาษาไทยผ่านเลนส์ภาษาศาสตร์สังคม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์การแปรเสียงในคำภาษาไทยที่สามารถออกเสียงได้ 2 แบบ ภายในหนึ่งคำคือ การแทรกหรือไม่แทรกพยางค์ CV แต่ยังคงความหมายเดิม เจาะจงปัจจัยทางสังคม 3 ด้าน ได้แก่ อายุ ระดับการศึกษา และวัจนลีลา กลุ่มตัวอย่างคือ พนักงานบริษัทเอกชน ผู้พูดภาษาไทยมาตรฐานเป็นภาษาแม่ จำนวน 135 คน อายุอยู่ในช่วง 20-30 ปี 40-50 ปี และ 60 ปีขึ้นไป ระดับการศึกษาต่ำกว่าปริญญาตรี ปริญญาตรี และ สูงกว่าปริญญาตรี ศึกษาผ่านวัจนลีลา 2 แบบ คือ บทสนทนาถาม-ตอบเป็นวัจนลีลาแบบไม่เป็นทางการ และการอ่านรายการคำเป็นวัจนลีลาแบบทางการ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลคือ การวิเคราะห์ค่าแปรปรวนทางเดียว (One-Way ANOVA) และการทดสอบค่าไคสแควร์ (Chi-square Test: χ2-test) ผลการวิจัยพบว่า ตัวแปรอายุ ผู้ที่มีอายุช่วง 20-30 ปี นิยมออกเสียงไม่แทรกพยางค์ CV ส่วนผู้ที่มีอายุช่วง 40-50 ปี และ 60 ปีขึ้นไป นิยมออกเสียงแทรกพยางค์ CV ขณะที่ตัวแปรด้านการศึกษาพบว่า ผู้ที่ระดับการศึกษาต่ำกว่าปริญญาตรีนิยมออกเสียงไม่แทรกพยางค์ CV และผู้ที่ระดับการศึกษาปริญญาตรีขึ้นไปนิยมออกเสียงแทรกพยางค์ CV นอกจากนี้ ปัจจัยวัจนลีลามีความสำคัญต่อการใช้รูปแปรเสียงภายในผู้บอกภาษาอย่างมากพบว่า วัจนลีลาแบบไม่เป็นทางการ ผู้บอกภาษานิยมออกเสียงไม่แทรกพยางค์ CV ในทางกลับกัน เมื่อวัจนลีลาเป็นแบบทางการพบอัตราการออกเสียงแทรกพยางค์ CV เพิ่มมากขึ้นอย่างชัดเจน ซึ่งแสดงการตระหนักถึงการเลือกใช้รูปภาษาที่เหมาะสมกับบริบทของผู้บอกภาษา
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความทุกบทความเป็นลิขสิทธิ์ของภาษาและภาษาศาสตร์
เอกสารอ้างอิง
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. (2563). คลังข้อมูลภาษาไทยแห่งชาติ ในพระราชูปถัมภ์สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี. http://www.arts.chula.ac.th/ling/tnc3
ปาลีรัฐ ทรัพย์ปรุง. (2537). การแปรของเสียง (h) ในภาษาถิ่นสงขลา เขตชุมชนเมือง ตามปัจจัยทางสังคม [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พนิดา ธนานันท์. (2545). ความสัมพันธ์ระหว่างการแปรของ ร, ล ในการพูดและการเขียนสะกดคำ: การศึกษาตามแนวภาษาศาสตร์สังคม [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
พิมพ์ระวี เรืองวัฒกี. (2551). การแปรทางสังคมของพยัญชนะควบกล้ำ (kw) และ (khw) ในภาษาไทยถิ่น ตำบลบ้านแพรก อำเภอบ้านแพรก จังหวัดพระนครศรีอยุธยา [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2539). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พุทธศักราช 2525. อักษรเจริญทัศน์.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พุทธศักราช 2554. นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์.
ศิริรัตน์ ศิริวิสูตร. (2537). การแปรของเสียงพยัญชนะท้าย (l) ในคำยืมภาษาอังกฤษในภาษาไทยตามวัจนลีลาและพื้นฐานการศึกษา [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Aronoff, M., & Fudeman, K. (2011). What is morphology? (2nd ed.). Wiley- Blackwell.
Brown, L. (2015). Revisiting “polite” -yo and “deferential” -supnita speech style shifting in Korean from the viewpoint of indexicality. Journal of Pragmatics, 79, 43-59.
Childs, C. (2019). Interviewer effects on the phonetic reduction of negative tags, innit?. Journal of Pragmatics, 142, 31-46.
Coupland, N. (2011). The sociolinguistics of style. In R. Masthrie (Ed.), The Cambridge handbook of sociolinguistics (pp. 138-156). Cambridge University Press.
Eckert, P. (1998). Age as a sociolinguistics variable. In F. Coulmas (Ed.), The handbook of sociolinguistics (pp. 105-115). Blackwell Reference Online.
Eiampailin, J. (2004). The Phonological interference of Swatow in standard Thai by Chinese speakers in Bangkok [Master’s thesis]. Mahidol University.
Fromkin, V. A. (2000). Linguistics: An introduction to linguistic theory. Blackwell.
Holmes, J. (2013). An Introduction to sociolinguistics (4th ed.). Routledge.
Labov, W. (2007). Transmission and diffusion. Language, 83(2), 344-387.
Podesva, R. J., & Sharma, D. (Eds.). (2013). Reserch methods in linguistics. Cambridge University Press.
Ruangjaroon, S. (2020). Variation of oral and nasal stops by English and Japanese learners of Thai. Journal of the Southest Asian Linguistics Society, 13(1), 86-106.
Tagliamonte, S. A. (2006). Analysing sociolinguistic variation. Cambridge University Press.
