การศึกษาคำว่า หยก “玉” (yù) ที่เกี่ยวเนื่องกับ “มนุษย์” ในสุภาษิตจีน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาคำว่าหยก “玉” (yù) ภายใต้กรอบการศึกษาที่เกี่ยวข้องกับ “มนุษย์” ในสุภาษิตจีน โดยใช้การวิเคราะห์ความหมายเชิงภาษาที่ปรากฏในสุภาษิต ภายหลังจากผู้วิจัยทำการสะสม รวบรวม และศึกษาสุภาษิตจีนที่ประกอบด้วย 4 ตัวอักษร และปรากฏคำว่า “หยก” ผ่านความสนใจเฉพาะทางเป็นระยะเวลาหนึ่งพบว่า สุภาษิตจีนจำนวน 62 สุภาษิต นั้นมีความหมายที่เกี่ยวข้องกับ “มนุษย์” โดยสามารถแยกออกเป็นประเด็นด้านต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับมนุษย์ได้จำนวน 11 ประเด็น อันประกอบด้วย หยก “玉” (yù) ที่เกี่ยวเนื่องกับรูปร่าง หน้าตา ผิวพรรณของมนุษย์ หยก “玉” (yù) ที่เกี่ยวเนื่องกับการกระทำของมนุษย์ หยก “玉” (yù) ที่เกี่ยวเนื่องกับคุณงามความดีของมนุษย์ หยก “玉” (yù) ที่เกี่ยวเนื่องกับความสามารถของมนุษย์ หยก “玉” (yù) ที่เกี่ยวเนื่องกับการใช้ภาษาของมนุษย์ หยก “玉” (yù) ที่เกี่ยวเนื่องกับสิ่งปลูกสร้างของมนุษย์ หยก “玉” (yù) ที่เกี่ยวเนื่องกับทรัพย์สิน เงินทอง ของใช้ของมนุษย์ หยก “玉” (yù) ที่เกี่ยวเนื่องกับฤดูกาล ธรรมชาติ หยก “玉” (yù) ที่เกี่ยวเนื่องกับชาติตระกูลของมนุษย์ หยก “玉” (yù) ที่เกี่ยวเนื่องกับอาหาร และหยก “玉” (yù) ที่เกี่ยวเนื่องกับอายุขัย
จากผลการวิจัยพบว่าหยกไม่เพียงมีบทบาทที่สำคัญอย่างยิ่งต่อชาวจีนตั้งแต่โบราณกาลนานมา ทว่ายังมีความสำคัญในแง่มุมด้านอื่น ๆ อีกไม่น้อย ไม่ว่าจะเป็นทางด้านวิถีชีวิต สังคม ปรัชญา ความเชื่อ ศิลปะ โบราณคดี ประวัติศาสตร์
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความทุกบทความเป็นลิขสิทธิ์ของภาษาและภาษาศาสตร์
เอกสารอ้างอิง
กนกพร นุ่มทอง และ ศิริวรรณ ลิขิตเจริญธรรม. (2562). หลักและข้อควรระวังในการแปลจีน-ไทย ไทย-จีน. วารสารจีนศึกษา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 12(2), 136-137.
นววรรณ พันธุเมธา. (2563). คลังคำ (พิมพ์ครั้งที่ 9). อมรินทร์ พริ้นติ้ง แอนด์ พับลิชชิ่ง.
เผย์ เสี่ยวรุ่ย. (2546). พจนานุกรมจีน-ไทย. สำนักพิมพ์ทฤษฎี.
อาริสา หาวรดิษ. (2564). ลักษณะสุภาษิตที่ปรากฏคำว่า “เรียน” ในสุภาษิตจีน. วารสารจีนศึกษา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 14(1), 23-42.
อาริสา หาวรดิษ. (2565). การศึกษาคำว่า “气” (qì) ที่ปรากฏร่วมกับ “อวัยวะ” ในคำพังเพยจีน. วารสารภาษาและภาษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 40(1), 172.
เอนก หุตังคบดี และ ราช รามัญ. (2550). หยก อัญมณีจากสวรรค์และความเชื่อ. เพชรประกาย.
CASS Institute of Linguistics Dictionary中国社会科学院语言研究所词典编辑室. (2018). 现代汉语大词典 (第7版). 商务印书馆.
Chengyudacidian bianweihui 《成语大词典》编委会. (2019). 成语大词典 (第2版). 商务印书馆国际有限公司.
Forsyth, A., & McElney, B. (1994). The museum of east Asian art: Jades from China. Hong Kong Prime Printing.
Gu Fang古方. (2006). 红粉帝国的幽梦: 图说殷墟妇好墓. 重庆出版社.
He Kezhou & Fan Xiaohui何克州, 范小慧. (2019). 东方宠贝: 喇家卷. 陕西科学技术出版社.
Liu Liangyou刘良佑. (1993),古玉新鑑 (第3版). 尚亚美术出版.
Ma Yijin 马一金. (1999). 辞海 (第6版，第3卷). 上海辞书出版社.
Nott, S. C. (1962). Chinese jade throughout the ages. (2nd ed.). The Charles E. Tuttle.
Shangwuyinshuguancishuyanjiuzhongxin商务印书馆辞书研究中心. (2015). 新华成语词典 (第2 版). 商务印书馆.
Wu, H. (1985). Bird motifs in eastern Yi art. Orientations.
Yin Weizhang殷玮璋. (2000). 百年考古之谜. 中国经济出版社.
Yu, M. (2009). Chinese jade. China Intercontinental Press.
Zhongguodabaikequanshu《中国大百科全书》总编辑委员会. (1990). 中国大百科全书. 中国大百科全书出版社.
