การศึกษาวิเคราะห์หน่วยท้ายของคำแยกประสาน (离合词 liheci) ในภาษาจีนกลางกับหน่วยไวยากรณ์ที่เทียบเคียงกันได้ในระดับประโยค
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ในงานวิชาการมักจะอธิบายถึงรูปแบบการใช้คำแยกประสาน (离合词 liheci) ภาษาจีนกลางว่า หากมีหน่วยสื่อความหมายอื่น เช่น หน่วยขยายนาม หน่วยเสริมกริยา หน่วยการณ์ลักษณะจะต้องนำหน่วยดังกล่าวแทรกกลางระหว่างส่วนประกอบทั้งสองของคำแยกประสานแต่ในคลังข้อมูลภาษาพบว่ามีการใช้คำแยกประสานที่ปรากฏหน่วยท้ายได้ในบางบริบทจากปรากฏการณ์ทางภาษานี้จึงเป็นวัตถุประสงค์การวิจัยในการศึกษาหน่วยท้ายคำแยกประสาน และวิเคราะห์ลักษณะทางวากยสัมพันธ์ของคำแยกประสานที่ปรากฏหน่วยท้ายในระดับประโยค โดยนำคำแยกประสานที่รวบรวมจากคู่มือการสอบวัดระดับภาษาจีน (HSK) รูปแบบใหม่ ระดับ 1-9 ไปพิจารณาตามคุณสมบัติที่กำหนด แล้วนำสมาชิกที่สอดคล้องกับคุณสมบัติไปสืบค้นการปรากฏหน่วยท้ายวิเคราะห์รูปแบบหน่วยท้ายและศึกษาหน่วยไวยากรณ์ที่เทียบเคียงกับคำแยกประสานในระดับประโยค พร้อมอภิปรายประเด็นที่น่าสนใจจากงานวิจัยชิ้นนี้
ผลการวิจัยพบว่า หน่วยท้ายคำแยกประสานสามารถมีลักษณะเป็นคำนาม ภาคแสดง และอนุประโยค โดยหน่วยท้ายแต่ละรูปแบบเมื่อปรากฏร่วมกับคำแยกประสานในระดับประโยคแล้วจะทำให้คำแยกประสานสามารถเทียบเคียงได้กับหน่วยอื่นทางไวยากรณ์ได้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความทุกบทความเป็นลิขสิทธิ์ของภาษาและภาษาศาสตร์
เอกสารอ้างอิง
ราชบัณฑิตยสถาน. (2560). พจนานุกรมศัพท์ภาษาศาสตร์ (ภาษาศาสตร์ทั่วไป). เอบิซอินเตอร์กรุ๊ป.
วาริ ว่องวโรปกรณ์. (2019). “LIHECI” ข้อพึงระมัดระวัง สำหรับผู้เรียนและผู้สอนชาวไทย. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 6(4), 1645-1669.
วิจินตน์ ภาณุพงศ์. (2532). โครงสร้างของภาษาไทย: ระบบไวยากรณ์. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
Basciano, B. (2010). Verbal compounding and causativity in Mandarin Chinese. [Doctoral Dissertation, Università Degli Studi Di Verona] Retrieved from https://iris.unive.it/retrieve/e4239ddb-726c-7180-e053-3705fe0a3322/TESI%20DI%20DOTTORATO%20-%20Verbal%20compounding%20and%20causativity%20in%20Mandarin%20Chinese.pdf
Gao Yong’an高永安. (2009). 边听边记HSK离合词. 北京语言大学出版社.
Guojia Yuyan Wenzi Gongzuo Weiyuanhui国家语言文字工作委员会. (2021). 国际中文教育中文水平等级标准. 中华人民共和国教育部.
Huang Borong & Liao Xudong黄伯荣, 廖序东. (2017). 现代汉语. 高等教 育出版社.
Li Lili & Chen Biyin李丽丽, 陈碧银. (2012). 留学生汉语离合词习得偏误调查研究——越南留学生的视角, 重庆工商大学学报(社会科 学版), 29(5), 134-138.
Liu Zhiyou刘志友. (2019) .外国留学生学习汉语离合词的偏误分析, 中国多 媒体与网络教学学报, (11), 137-138.
Mateja, P. (2016). Word sketches of separable words liheci in Chinese. Acta Linguistica Asiatica, 6(1), 47-57.
Ma Zhen马真. (2009). 简明实用汉语语法教程. 北京大学出版社.
Meng Xueping & Chen qixiang 孟雪萍, 陈启祥. (2023). 基于HSK动态作 文语料库的动宾式离合词偏误分析. 语言文学学术研究, 语言文学学 术研究, (4), 14-16.
Olga, B. (2014). Argument structure in morphology and syntax: An introduction. Lingua, 141(3), 1-7.
Zhao, Y. (1968). A grammar of spoken Chinese. University of California.
Zheng Xiaojiao郑小姣. (2023). 对外汉语教材《发展汉语》中离合词的 考察与分析. 汉语文教学, (9), 144-147.
Zhu Dexi朱德熙. (1982). 语法讲义. 商务印书馆.
