โอกาสและข้อจำกัดในการพัฒนากฎหมายสัญญารับขนสินค้าทางรางระหว่างประเทศของประเทศไทยให้สอดคล้องกับหลักกฎหมายระหว่างประเทศว่าด้วยการขนส่งทางราง

บทคัดย่อ

การขนส่งสินค้าทางรางระหว่างประเทศมีบทบาทสำคัญต่อการบูรณาการทางเศรษฐกิจในภูมิภาคอาเซียน แต่ยังคงเผชิญอุปสรรคสำคัญจากความไม่สอดคล้องของกรอบกฎหมายระหว่างประเทศสมาชิก การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์โอกาสและข้อจำกัดในการพัฒนากฎหมายสัญญารับขนสินค้าทางรางระหว่างประเทศของประเทศไทยให้สอดคล้องกับหลักกฎหมายระหว่างประเทศและกรอบความร่วมมือภูมิภาคอาเซียน

งานวิจัยนี้ใช้วิธีการศึกษาเปรียบเทียบกฎหมาย (comparative legal analysis) โดยวิเคราะห์ระบบกฎหมายหลักสองระบบ ได้แก่ ระบบ COTIF/CIM ของยุโรปและระบบ OSJD/SMGS ของยูเรเซีย เปรียบเทียบกับกฎหมายภายในของประเทศไทยและกรอบความร่วมมือของอาเซียน การศึกษาครอบคลุมการวิเคราะห์ความรับผิดชอบของผู้รับขน ข้อกำหนดเอกสารการขนส่ง กลไกการระงับข้อพิพาท และการจำกัดความรับผิดชอบ

ผลการวิจัยพบว่า ประเทศไทยยังขาดกฎหมายเฉพาะด้านการขนส่งสินค้าทางรางระหว่างประเทศที่ครอบคลุม ในขณะที่อาเซียนยังไม่มีกรอบกฎหมายร่วมที่เป็นผลผูกพัน อย่างไรก็ตาม มีโอกาสในการพัฒนากฎหมายภายในให้สอดคล้องกับมาตรฐานสากลผ่านการปรับใช้หลักการจากระบบ OSJD/SMGS ที่มีประเทศอาเซียนเป็นสมาชิกอยู่แล้ว

การวิจัยครั้งนี้เสนอแนะให้ประเทศไทยพัฒนากฎหมายสัญญารับขนสินค้าทางรางเฉพาะ ส่งเสริมความร่วมมือกับประเทศอาเซียนในการจัดทำข้อตกลงระดับภูมิภาค และพิจารณาเข้าร่วมเป็นสมาชิก OSJD เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการเชื่อมต่อระบบขนส่งทางรางระหว่างประเทศในอนาคต