การตัดสินใจใช้นวัตกรรมและขนาดธุรกิจกับระดับการจัดการธุรกิจเกษตร ของผู้ประกอบการเกษตรในจังหวัดปทุมธานี
คำสำคัญ:
การจัดการธุรกิจเกษตร, การตัดสินใจใช้นวัตกรรม, ขนาดธุรกิจบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาระดับการจัดการธุรกิจเกษตรของผู้ประกอบการเกษตรในจังหวัดปทุมธานี (2) ศึกษาระดับการตัดสินใจใช้นวัตกรรมและความสัมพันธ์ระหว่างการใช้นวัตกรรมกับผลการจัดการธุรกิจเกษตร และ (3) เปรียบเทียบระดับการจัดการธุรกิจเกษตรตามขนาดธุรกิจ การวิจัยเป็นเชิงปริมาณ โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือเก็บข้อมูล จากผู้ประกอบการเกษตรจำนวน 400 คน ซึ่งคัดเลือกโดยวิธีสุ่มแบบแบ่งชั้น เครื่องมือวิจัยได้รับการตรวจสอบคุณภาพโดยผู้เชี่ยวชาญ 3 ท่าน พบว่ามีค่าดัชนีความสอดคล้องของข้อคำถามกับวัตถุประสงค์ (IOC) เท่ากับ 0.91 และทดสอบความเชื่อมั่นของแบบสอบถามพบค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาคเท่ากับ 0.89 ผลการวิจัยพบว่าระดับการจัดการธุรกิจเกษตรโดยรวมอยู่ในระดับมาก (ค่าเฉลี่ย = 4.12, SD = 0.56) โดยมิติด้านบุคลากรมีค่าเฉลี่ยสูงสุด ส่วนด้านงบประมาณและทรัพยากรทางการเงินมีค่าเฉลี่ยน้อยสุด ระดับการตัดสินใจใช้นวัตกรรมโดยรวมอยู่ในระดับมากเช่นกัน (ค่าเฉลี่ย = 4.15, SD = 0.52) ผลการวิเคราะห์ t-test พบว่าผู้ประกอบการที่ใช้นวัตกรรมสูงมีคะแนนเฉลี่ยการจัดการธุรกิจเกษตรสูงกว่ากลุ่มที่ใช้นวัตกรรมน้อยอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.05) และผลการวิเคราะห์ ANOVA พบว่าขนาดธุรกิจมีผลต่อระดับการจัดการธุรกิจเกษตรอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.01) โดยธุรกิจขนาดใหญ่มีระดับการจัดการสูงสุด ข้อเสนอแนะสำหรับผลการวิจัย หน่วยงานรัฐควรมีมาตรการส่งเสริมการใช้นวัตกรรม เช่น การเข้าถึงเทคโนโลยีใหม่ การแลกเปลี่ยนความรู้ และการลงทุนในเครื่องมือเทคโนโลยี เพื่อยกระดับการผลิตและการบริหารจัดการ
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงเกษตรและสหกรณ์. (2567). โครงการสินค้าเกษตรและบริการมูลค่าสูง. สำนักงานปลัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์.
คลธธ์ะรจน์ นามวงค์, พนามาศ ตรีวรรณกุล, & เมตตา เร่งขวนขวาย. (2567). การจัดการธุรกิจเกษตรสู่เกษตรมูลค่าสูงของผู้ประกอบการธุรกิจเกษตร. วารสาร PMR, 2(10), 45–58.
มรกต กาแพงเพชร. (2560). การพัฒนารูปแบบการสร้างผู้ประกอบการเกษตรกรปราดเปรื่องในธุรกิจเกษตรอินทรีย์ของประเทศไทยยุค 4.0. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
ยิ่งศักดิ์ ไกรพินิจ. (2562). โปรแกรมการพัฒนาทักษะความเป็นผู้ประกอบการเกษตร. วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย, 11(1), 1–15.
สมชาย วิริยะกิจ. (2563). การนำเทคโนโลยีดิจิทัลมาใช้ในการจัดการฟาร์มเกษตรสมัยใหม่. วารสารวิจัยเพื่อการพัฒนา, 12(1), 55–67.
สมชาย สมหมาย. (2563). การใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในธุรกิจเกษตร. วารสารการเกษตรไทย, 5(2), 12–25.
สมหมาย ผิวสอาด. (2564). การพัฒนาผลิตภัณฑ์จากกล้วยในจังหวัดปทุมธานี: อุปสรรคและแนวทางการพัฒนา. วารสารวิจัยและพัฒนา, 5(1), 23–35.
Drucker, P. F. (1998). Management: Tasks, responsibilities, practices. New York: Harper Business.
Hitt, M. A., Ireland, R. D., & Hoskisson, R. E. (2017). Strategic management: Concepts and cases: Competitiveness and globalization. Cengage Learning.
Kaewkhong, M. (2022). Business size and innovation adoption in agricultural enterprises. Asian Journal of Agricultural Management, 10(3), 56–70.
Kerdsri, P., & Thongdee, S. (2021). Smart farming innovation and its impact on Thai farmers’ productivity. Asian Journal of Agricultural Research, 15(3), 112–123.
Kotler, P., & Keller, K. L. (2016). Marketing management (15th ed.). Pearson Education.
Penrose, E. (1959). The theory of the growth of the firm. Oxford University Press.
Porter, M. E. (1990). The competitive advantage of nations. Free Press.
Rogers, E. M. (2003). Diffusion of Innovations (5th ed.). New York: Free Press.
Schumpeter, J. A. (1934). The Theory of Economic Development. Cambridge, MA: Harvard University Press.
Thailand Development Research Institute. (2566). รายงานนโยบายเกษตรเพื่อรองรับ BCG. กรุงเทพฯ: ทีดีอาร์ไอ.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 Nimitmai Review Journal
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
