การมีส่วนร่วมของประชาชนในการขับเคลื่อนนโยบายอุตสาหกรรม การท่องเที่ยวไทย ในจังหวัดปทุมธานี

สมบูรณ์  กว้างทุ่ง

ผู้แต่ง

สมบูรณ์ กว้างทุ่ง นักวิชาการอิสระ

คำสำคัญ:

การมีส่วนร่วม, นโยบายอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว, การขับเคลื่อนนโยบาย

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการมีส่วนร่วมของประชาชนในการขับเคลื่อนนโยบายอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวไทยในจังหวัดปทุมธานี และ 2) เปรียบเทียบการมีส่วนร่วมของประชาชน โดยจำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคลในการขับเคลื่อนนโยบายอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวไทยในจังหวัดปทุมธานีรูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยเชิงปริมาณ ประชากร คือ ประชาชนที่อาศัยในจังหวัดปทุมธานี จำนวน 1,846,851 คน กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 400 คน ใช้สูตรของทาโร่ ยามาเน่ การสุ่มอย่างง่าย โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ ได้แก่ การหาค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าทีเทส และค่าเอฟเทส

ผลการวิจัยพบว่า 1) การมีส่วนร่วมของประชาชนในการขับเคลื่อนนโยบายอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวไทยในจังหวัดปทุมธานี โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านพบว่าอยู่ในระดับมากทุกด้าน เรียงลำดับค่าเฉลี่ยมากไปน้อย ได้แก่ ด้านการมีส่วนร่วมในการตัดสินใจ ด้านการมีส่วนร่วม ในการปฏิบัติการ ด้านการมีส่วนร่วมในการรับผลประโยชน์ และด้านการมีส่วนร่วมในการประเมินผลตามลำดับ และ (2) ปัจจัยส่วนบุคคลด้าน เพศ อายุ อาชีพ และรายได้ ที่แตกต่างกัน มีส่วนร่วมในการขับเคลื่อนนโยบายอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวไทยในจังหวัดปทุมธานี ไม่แตกต่างกัน และปัจจัยส่วนบุคคลด้านระดับการศึกษา ที่แตกต่างกัน มีส่วนร่วมขับเคลื่อนนโยบายอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวไทยในจังหวัดปทุมธานี แตกต่างกัน

เอกสารอ้างอิง

กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. (2550). แนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กระทรวงมหาดไทย.

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2566). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 3 (พ.ศ. 2566–2570).

กองเศรษฐกิจการท่องเที่ยวและกีฬา สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2565). รายงานสรุปการจัดทำบัญชีประชาชาติด้านการท่องเที่ยว ปี พ.ศ. 2562 ภายใต้การจัดทำโครงการพัฒนาและจัดทำบัญชีประชาชาติด้านการท่องเที่ยว ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2563. สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.

ขนิจฐา ชัยบิล, สามารถ อัยกร, และละมัย ร่มเย็น. (2563). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนในการส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถี ในเขตอำเภอนาทม จังหวัดนครพนม. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 17(79), 158–170.

จิตตานันท์ มีทิศ และพัทธ์ธีรา ผัดวงศ์. (2565). การมีส่วนร่วมของประชาชนในท้องถิ่นต่อการจัดการการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์: กรณีศึกษาเขื่อนกิ่วลม จังหวัดลำปาง. วารสารวิจัยราชภัฏกรุงเก่า สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 9(3), 121–130.

ชัยชนะ สีละมุน, สุรวุฒิ สายบุตร, และสุเทพ ความรัมย์. (2567). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของชุมชนบ้านร่อนทอง ตำบลร่อนทอง อำเภอสตึก จังหวัดบุรีรัมย์. วารสารราชภัฏสุรินทร์วิชาการ, 2(1), 19–30.

บุญธรรม กิจปรีดาบริสุทธิ์. (2551). การเขียนรายงานการวิจัยและวิทยานิพนธ์. (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ :จามจุรีโปรดักท์.

พระชัยภัก ชยเมธี (พาลี) และชาญชัย ฮวดศรี. (2564). นโยบายทางการเมืองในการส่งเสริมการท่องเที่ยวขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นรอบบึงแก่นนคร จังหวัดขอนแก่น. Journal of Buddhist Education and Research, 7(2), พฤษภาคม–สิงหาคม 2564.

Arnstein, S. R. (1969). A ladder of citizen participation. Journal of the American Institute of Planners, 35(4), 216–224. https://doi.org/10.1080/01944366908977225

Cohen, J. M., & Uphoff, N. T. (1980). Participation's place in rural development: Seeking clarity through specificity. World Development, 8(3), 213–235. https://doi.org/10.1016/0305-750X(80)90011-X

Sirimedho, P. P. (2013). Participation of people in community development of sufficiency economy village of Ban Klong Mai Community, Sampran District, Nakhonpathom Province Master’s thesis, Mahachulalongkornrajavidyalaya University.