การเสริมสร้างทักษะการจัดการการเรียนรู้ของคณาจารย์ผ่านวิธีการสอนแบบผสมผสานในมหาวิทยาลัย
Main Article Content
บทคัดย่อ
วิธีการสอนแบบผสมผสานเป็นวิธีการสอนซึ่งบูรณาการการสอนในห้องเรียนแบบดั้งเดิมเข้ากับ การเรียนรู้แบบออนไลน์ได้กลายมาเป็นแนวทางการเปลี่ยนแปลงการเรียนรู้ในระดับอุดมศึกษา ซึ่งวิธีการเหล่านี้มีความยืดหยุ่นและสามารถนำไปประยุกต์ใช้ในการจัดการเรียนรู้ และทำให้มหาวิทยาลัยสามารถตอบสนองต่อความต้องการที่หลากหลายของนักศึกษาได้ ในขณะเดียวกันก็เป็นการส่งเสริมสภาพแวดล้อมการเรียนรู้ที่มีส่วนร่วมและมีประสิทธิภาพมากขึ้น ซึ่งการนำการสอนแบบผสมผสานมาใช้จำเป็นต้องพัฒนาทักษะการจัดการการเรียนรู้ขั้นสูงสำหรับคณาจารย์ ได้แก่ ความเชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยี การออกแบบหลักสูตรที่เหมาะกับการสอนแบบผสมผสาน กลยุทธ์การมีส่วนร่วมของนักศึกษา วิธีการวัดและประเมินที่มีประสิทธิภาพและการจัดการเวลาอย่างมีประสิทธิภาพ สำหรับการพัฒนาทักษะเหล่านี้ช่วยให้คณาจารย์สามารถรับมือกับความท้าทายของการสอนแบบผสมผสานและใช้ประโยชน์จากศักยภาพเพื่อปรับปรุงผลลัพธ์การเรียนรู้ สำหรับการพัฒนาทักษะเหล่านี้เป็นการส่งเสริมให้คณาจารย์สามารถจัดการเรียนรู้แบบผสมผสานได้อย่างมีคุณภาพตอบสนองต่อการเรียนรู้และบรรลุผลลัพธ์การเรียนรู้ของผู้เรียนอย่างเต็มศักยภาพ โดยงานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์หลัก (1) เพื่อศึกษาวิวัฒนาการของวิธีการสอนแบบผสมผสานของคณาจารย์ในมหาวิทยาลัย (2) เพื่อวิเคราะห์ทักษะที่สำคัญและความท้าทายในการพัฒนาทักษะของคณาจารย์ที่มีต่อการสอนแบบผสมผสานให้ประสบความสำเร็จ (3) เพื่อระบุกลยุทธ์ในการพัฒนาทักษะวิธีการสอนแบบผสมผสานที่สำคัญผ่านการพัฒนาทางวิชาชีพ การสนับสนุนจากสถาบันการศึกษาและการบูรณาการทางเทคโนโลยีนวัตกรรม และ (4) เพื่อศึกษากรณีศึกษาและทิศทางในอนาคตของการสอนแบบผสมผสานของคณาจารย์ในประเทศไทย ผู้วิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยโดยการดำเนินการทบทวนวรรณกรรมหรืองานวิจัยที่เกี่ยวข้องรวมถึงการวิเคราะห์วรรณกรรมทางวิชาการ กรณีศึกษาและแนวทางปฏิบัติที่ดีที่สุดในการสอนแบบผสมผสานอย่างครอบคลุม และนอกจากนี้ได้ดำเนินการศึกษาความคิดเห็นของคณาจารย์มหาวิทยาลัยที่เป็นกลุ่มตัวอย่างจำนวน 200 คน เกี่ยวกับแนวทางปฏิบัติที่ดีที่สุดในการสอนแบบผสมผสาน โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการวิจัยและวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า (1) วิวัฒนาการของวิธีการสอนแบบผสมผสานของคณาจารย์ในมหาวิทยาลัย มีความโดดเด่นกว่าการสอนแบบดั้งเดิมในด้านความยืดหยุ่น การมีส่วนร่วมของผู้เรียนและการประเมินผล ที่หลากหลายและทันสมัย ด้วยการใช้เทคโนโลยีและแนวทางที่เน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง ซึ่งทำให้สามารถตอบสนองต่อความหลากหลายของผู้เรียนได้ดีกว่า ในขณะที่การสอนแบบดั้งเดิมยังคงมีข้อจำกัดด้านวิธีการและรูปแบบการจัดการเรียนรู้ (2) ทักษะที่สำคัญของคณาจารย์ที่มีต่อการสอนแบบผสมผสาน ได้แก่ ความสามารถทางเทคนิคการสอน การปรับวิธีสอนให้ยืดหยุ่น การส่งเสริมการมีส่วนร่วมของนักศึกษา และการประเมินผลพร้อมให้ข้อเสนอแนะอย่างมีประสิทธิภาพ อย่างไรก็ตามการพัฒนาทักษะเหล่านี้ยังเผชิญกับความท้าทาย เช่น การต่อต้านการเปลี่ยนแปลง ข้อจำกัดด้านเทคโนโลยีและทรัพยากร ตลอดจนโอกาสในการพัฒนาวิชาชีพ (3) กลยุทธ์สำคัญในการพัฒนาทักษะการสอนแบบผสมผสาน ได้แก่ การพัฒนาวิชาชีพผ่านการอบรมและโครงการฝึกทักษะ การให้คำปรึกษาและความร่วมมือจากเพื่อนร่วมงาน การสนับสนุนอย่างเป็นระบบจากสถาบันการศึกษา และการประเมินผลพร้อมรับข้อเสนอแนะอย่างต่อเนื่องเพื่อปรับปรุงการสอนให้มีประสิทธิภาพ และ (4) การศึกษากรณีตัวอย่าง พบว่าคณาจารย์มหาวิทยาลัยมีความคิดเห็น ในระดับมากต่อการปฏิบัติที่ดีของการสอนแบบผสมผสาน (M=4.23, SD=0.60) แสดงถึงความพร้อมและการยอมรับแนวทางนี้อย่างกว้างขวาง ส่วนทิศทางในอนาคตของการสอนแบบผสมผสานในประเทศไทย มีแนวโน้มเน้นการนำรูปแบบใหม่ ๆ มาปรับใช้ส่งผลดีต่อการพัฒนาวิชาชีพของคณาจารย์ในระยะยาว และเปิดโอกาสในการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีขั้นสูงเพื่อยกระดับคุณภาพการเรียนการสอน
ดังนั้นการสอนแบบผสมผสานจึงมีความสำคัญต่อการยกระดับคุณภาพการศึกษาในยุคดิจิทัล โดยส่งเสริมการเข้าถึงการเรียนรู้ การมีส่วนร่วมของผู้เรียน และการพัฒนาศักยภาพของคณาจารย์ ปัจจัยสำคัญในการส่งเสริมศักยภาพดังกล่าว ได้แก่ โครงการฝึกอบรม การสนับสนุนด้านเทคโนโลยี โอกาสในการเรียนรู้ และแรงจูงใจในวิชาชีพ คำแนะนำที่สำคัญคือการพัฒนาอย่างเป็นระบบภายใต้สภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อความร่วมมือและโครงสร้างพื้นฐานด้านเทคโนโลยีที่มั่นคง เพื่อให้การสอนแบบผสมผสานเป็นรากฐานของการศึกษาระดับอุดมศึกษาอย่างยั่งยืน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
Bates, A. W., & Sangrà, A. (2011). Managing technology in higher education: Strategies for transforming teaching and learning. Jossey-Bass. https://eric.ed.gov/?id=ED520276
Bonk, C. J., & Graham, C. R. (Eds.). (2006). The handbook of blended learning: Global perspectives, local designs. Pfeiffer. https://books.google.com/books/about/The_Handbook_of_Blended_Learning.html?id=tKdyCwAAQBAJ
Broadbent, J., & Poon, W. L. (2021). Self-regulated learning strategies & academic achievement in online higher education learning environments: A systematic review. The Internet and Higher Education, 49, Article 100801. https://doi.org/10.1016/j.iheduc.2020.100801
Ehlers, U.-D. (2020). Future skills: The future of learning and higher education. Springer. https://doi.org/10.1007/978-3-658-29297-3
Ertmer, P. A. (1999). Addressing first- and second-order barriers to change: Strategies for technology integration. Educational Technology Research and Development, 47(4), 47–61. https://doi.org/10.1007/BF02299597
Garrison, D. R., & Vaughan, N. D. (2008). Blended learning in higher education: Framework, principles, and guidelines. Jossey-Bass. https://doi.org/10.1002/9781118269558
Gikandi, J. W., Morrow, D., & Davis, N. E. (2011). Online formative assessment in higher education: A review of the literature. Computers & Education, 57(4), 2333–2351. https://doi.org/10.1016/j.compedu.2011.06.004
Graham, C. R. (2019). Current research in blended learning. In M. G. Moore & W. C. Diehl (Eds.), Handbook of distance education (4th ed., pp. 173–188). Routledge. https://www.routledge.com/Handbook-of-Distance-Education/Moore-Diehl/p/book/9781138239005
Hrastinski, S. (2008). Asynchronous and synchronous e-learning. EDUCAUSE Quarterly, 31(4), 51–55. https://net.educause.edu/ir/library/pdf/eqm0848.pdf
Lawless, K. A., & Pellegrino, J. W. (2007). Professional development in integrating technology into teaching and learning: Knowns, unknowns, and ways to pursue better questions and answers. Review of Educational Research, 77(4), 575–614. https://doi.org/10.3102/0034654307309921
Luckin, R., Holmes, W., Griffiths, M., & Forcier, L. B. (2016). Intelligence unleashed: An argument for AI in education. Pearson Education. https://discovery.ucl.ac.uk/id/eprint/1475756/
Moskal, P., Dziuban, C., & Hartman, J. (2013). Blended learning: A dangerous idea? The Internet and Higher Education, 18, 15–23. https://doi.org/10.1016/j.iheduc.2012.12.001
Oliver, M., Herrington, J., & Reeves, T. C. (2022). Design principles for authentic learning environments in higher education. [Reference details could not be reliably verified.]
Watson, W. R., & Watson, S. L. (2007). An argument for clarity: What are learning management systems, what are they not, and what should they become? TechTrends, 51(2), 28–34. https://doi.org/10.1007/s11528-007-0023-y
Wenger, E. (1998). Communities of practice: Learning, meaning, and identity. Cambridge University Press. https://doi.org/10.1017/CBO9780511803932
