ปัญหาโครงสร้างและบทบาทของสภาเด็กและเยาวชนแห่งประเทศไทยตามพระราชบัญญัติส่งเสริมการพัฒนาเด็กและเยาวชนแห่งชาติ พ.ศ. 2550 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2560
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษากฎหมายและกลไกการได้มาซึ่งสมาชิกสภาเด็กและเยาวชนในประเทศไทย เปรียบเทียบระบบการได้มาซึ่งสมาชิกและการมีส่วนร่วมของเยาวชนในสาธารณรัฐเกาหลี มาเลเซีย และออสเตรีย 2) ศึกษาปัญหา อุปสรรค และข้อจำกัดเกี่ยวกับบทบาท อำนาจหน้าที่ และการดำเนินงานของสภาเด็กและเยาวชนแห่งประเทศไทย 3) ศึกษาเปรียบเทียบกลไกคณะกรรมาธิการเฉพาะด้านและโครงสร้างการดำเนินงานของสภาเยาวชนในต่างประเทศ และ 4) เสนอแนะแนวทางในการปรับปรุงกฎหมายและกฎหมายลำดับรองที่เกี่ยวข้องกับสภาเด็กและเยาวชนแห่งประเทศไทย การวิจัยนี้เป็นการวิจัย เชิงเอกสารและการวิเคราะห์เชิงกฎหมาย โดยศึกษาข้อมูลในช่วง พ.ศ. 2550–2568 จากกฎหมาย เอกสารทางวิชาการ ตำรา งานวิจัย วิทยานิพนธ์ เอกสารราชการ และเอกสารที่เกี่ยวข้องทั้งในประเทศและต่างประเทศ ผลการวิจัยพบว่า 1) การได้มาซึ่งสมาชิกสภาเด็กและเยาวชนของประเทศไทยยังขาดความชัดเจน ความเป็นเอกภาพ และความโปร่งใส ทำให้ไม่สามารถสะท้อนความหลากหลายของเยาวชนได้อย่างแท้จริง เมื่อเปรียบเทียบกับสาธารณรัฐเกาหลี มาเลเซีย และออสเตรีย ซึ่งมีกลไกการคัดเลือกที่ชัดเจนและเปิดโอกาสให้เยาวชนมีส่วนร่วมมากกว่า 2) บทบาทของสภาเด็กและเยาวชนในการผลักดันนโยบายและกฎหมายยังมีข้อจำกัด เนื่องจากขาดกลไกทางกฎหมายที่กำหนดให้หน่วยงานของรัฐต้องนำข้อเสนอของสภาไปพิจารณาอย่างเป็นรูปธรรม 3) สภาเด็กและเยาวชนแห่งประเทศไทยยังไม่มีคณะกรรมาธิการเฉพาะด้าน ส่งผลให้การดำเนินงานขาดความต่อเนื่อง และไม่สามารถขับเคลื่อนประเด็นเชิงนโยบายได้อย่างมีประสิทธิภาพ และ 4) การปรับปรุงกฎหมายควรมุ่งกำหนดหลักเกณฑ์การได้มาซึ่งสมาชิกให้เป็นมาตรฐานเดียวกันทั่วประเทศ เพิ่มกลไกการรับฟังและติดตามข้อเสนอของเยาวชน และสนับสนุนการจัดตั้งคณะกรรมาธิการเฉพาะด้านภายในสภาเด็กและเยาวชน ข้อเสนอแนะสำคัญของการวิจัยคือการแก้ไขกฎหมายและกฎหมายลำดับรองเพื่อสร้างกลไกที่เชื่อมโยงข้อเสนอของเยาวชนเข้าสู่กระบวนการกำหนดนโยบายสาธารณะอย่างเป็นระบบ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กนกวรรณ วงศ์กระพันธุ์. (2562). การมีส่วนร่วมของเด็กและเยาวชนในสภาเด็กและเยาวชน: กรณีศึกษา สภาเด็กและเยาวชนเขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร [สารนิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย].
มูลนิธิศูนย์พิทักษ์สิทธิเด็ก. (2568). เด็กก็มีสิทธิในการแสดงความคิดเห็นและมีส่วนร่วม. https://www.thaichildrights.org/articles/infographic-childrights-to-be-heard-and-participate/
พระราชบัญญัติส่งเสริมการพัฒนาเด็กและเยาวชนแห่งชาติ พ.ศ. 2550. (2551, 14 มกราคม). ราชกิจจานุเบกษา, 125(9 ก), 1–14.
Austrian National Youth Council. (2020). English information. https://bjv.at/english-information/
Edwards, G. C., III. (1980). Implementing public policy. Congressional Quarterly Press.
Elsevier. (2024). Legitimacy theory. ScienceDirect. https://www.sciencedirect.com/topics/social-sciences/legitimacy-theory
Inter-Parliamentary Union. (2023, July 4). The Children’s Assembly in the Republic of Korea. https://www.ipu.org/news/case-studies/2023-07/childrens-assembly-in-republic-korea
Lundy, L. (2007). “Voice” is not enough: Conceptualising Article 12 of the United Nations Convention on the Rights of the Child. British Educational Research Journal, 33(6), 927–942. https://doi.org/10.1080/01411920701657033
Mazmanian, D. A., & Sabatier, P. A. (1983). Implementation and public policy. Scott, Foresman.
Ministry of Youth and Sports Malaysia. (2015). Malaysian youth policy. https://kemahiran.kbs.gov.my/images/dasarbeliamalaysia_bm.pdf
Mintzberg, H. (1979). The structuring of organizations: A synthesis of the research. Prentice-Hall.
Pressman, J. L., & Wildavsky, A. B. (1973). Implementation: How great expectations in Washington are dashed in Oakland; or, why it’s amazing that federal programs work at all, this being a saga of the Economic Development Administration as told by two sympathetic observers who seek to build morals on a foundation of ruined hopes. University of California Press.
Shier, H. (2019). Children as citizens: Participation, provision and protection. Children & Society, 33(3), 194–205.
