The Using of New Media for Self-learning of Information Science Students, Mahasarakham University

Ruethai Nimnoi

Authors

  • ฤทัย นิ่มน้อย

Keywords:

New media, New digital media, Self-learning, Media using behavior

Abstract

The purposes of this research were 1) to investigate the attitudes and behaviors of Information Science (IS) students in using New Media for self-learning, and 2) to investigate the relationships between self-learning attitudes and behaviors in using New Media for self-learning among IS students with different gender, class and enrollment system. Population consisted of 190 undergraduate students in B.A. Information Science, Faculty of Informatics, Mahasarakham University, 2nd year to 4th year. Data collection was by questionnaire during first semester on academic year 2015 (November – December 2015). Descriptive statistics and Pearson Correlation Coefficient were used in data analysis. The results stated that the majority of IS students engaged in self-learning behaviors at level of high performance ( =3.96), the attitudes of IS students towards the using new media for selflearning at the level of high performance ( =4.15), and the behaviors of IS students utilized New Media for self-learning at the level of high performance ( =3.99). In case of the relationships, the self-learning behaviors of IS students under investigation were correlated with attitudes and behaviors in using New Media for self-learning all aspects at the statistic significant level of .05. 

References

กาญจนา แก้วเทพ และ นิคม ชัยขุนพล. (2555). คู่มือสื่อใหม่ศึกษา. กรุงเทพฯ: โครงการเมธีวิจัยอาวุโสสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

จันทนี รุ่งเรืองธนาผล และ พิสิฐ ลิ้มอารีย์สุข. (2558). พฤติกรรมการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศของนักศึกษาระดับปริญญาตรี คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์.

ชนากิตต์ ราชพิบูลย์. (2553). การศึกษาพฤติกรรมการใช้เครือข่ายสังคมออนไลน์และผลกระทบต่อนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ในเขตกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตร์อุตสาหกรรมมหาบัณฑิต สาขาครุศาสตร์เทคโนโลยี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเล้าธนบุรี.

ชาญ กลิ่นซ้อน. (2550 ). การศึกษาเจตคติและพฤติกรรมการใช้สื่อเทคโนโลยีสารสนเทศทางการศึกษาเพื่อการเรียนรู้ด้วยตนเองของนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยคริสเตียน. วิทยานิพนธ์ ครุศาสตรอุตสาหกรรมมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.

ชุลีพร สว่างเนตร. (2553). การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการเรียนรู้ด้วยตนเองกับการใช้สื่ออิเล็กทรอนิกส์ของนิสิตระดับปริญญาตรีมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตบางเขน. วิทยานิพนธ์ ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิตมหาวิทยาลัยรามคำแหง.

ฐิตินัน บ. คอมมอน. (2556). สื่อใหม่กับการเรียนรู้และการสร้างค่านิยมทางสังคมของเยาวชนไทย. https://www.annualconference.ku.ac.th/cd53/13_034_O285.pdf (16 พฤศจิกายน 2558).

ภัทราวดี ธีเลอร์ และ กรทักษ์ ธาดาธีรธรรม. (2558). “แนะนำ Pinterest สื่อใหม่กับการเรียนการสอนยุคศตวรรษที่ 21,” Executive Journal. https://www.bu.ac.th/knowledgecenter /executive_ journal/oct_dec_12 /pdf/aw018.pdf (19 ธันวาคม 2559).

ภมร บุตรสีทัด และรัชนีศิริ ประพิมพ์. (2560). การศึกษาพฤติกรรมการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศของนักศึกษาระดับปริญญาตรีวิทยาลัยพิชญบัณฑิต ศูนย์อุดรธานี. การประชุมสัมมนาวิชาการนำเสนอผลงานวิจัยระดับชาติเครือข่ายบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏภาคเหนือ ครั้งที่ 17. วันที่ 21 กรกฎาคม 2560. มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม จังหวัดพิษณุโลก.

ภาควิชาสารสนเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม. (2559). หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาสารสนเทศศาสตร์ (หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ.2559). มหาสารคาม : คณะวิทยาการสารสนเทศ.

วรวุฒิ อ่อนน่วม. (2558). ปรากฏการณ์ทางการสื่อสารยุคดิจิทัล. https:// kmcenter.rid.go.th/kmc08/ km_59/cop_59/mom.pdf (19 มีนาคม 2560).

วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ : มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.

ศรัญญา ไชยวรรณ. (2554). สื่อใหม่ในสังคมการเมืองไทย กรณีศึกษา เฟซบุ๊กวอยส์ทีวี. การค้นคว้าแบบอิสระ ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสื่อศิลปะและการออกแบบสื่อ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

สำานักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2542). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติพ.ศ. 2542. กรุงเทพฯ: สำานักนายกรัฐมนตรี.

สินีมาศ สร้อยคีรี และ ติน ปรัชญพฤทธิ์ (2550). “ยุทธศาสตร์การพัฒนาทัพยากรมนุษย์ของสำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ (ก.พ.ร.),” วารสารวิจัยมสด. 3(3): 82-94.

สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์ (องค์การมหาชน). (2558). รายงานผลการสำรวจพฤติกรรมผู้ใช้อินเทอร์เน็ตในประเทศไทยปี 2558. กรุงเทพฯ : สำนักนโยบายและส่งเสริมธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร.

Boyd, D. (2008). Taken out of context, Doctoral Thesis, University of California, Berkeley.

It24hrs. (2560). ETDA เผยผลสำรวจพฤติกรรมการใช้อินเตอร์เน็ตคนไทย ปี 2559. https://www.it24hrs.com/2016/etda-thailand-internet-user-profile-2016 (19 มีนาคม 2560).

Livingstone, S. and Bober , M. (2004). UK Children Go Online: Surveying the Experiences of Young People and their Parents. London: London School of Economics and Political Sciences.

Marketing Oops!. (2016 ). จริงหรือ? ว่าสื่อดิจิตอลของไทย มีผลเฉพาะกับคนรุ่นใหม่และคนเมืองเทา่นั้น . https://www.marketingoops.com/reports/behaviors/mec-digital (19 มีนาคม 2560).

Robinson, Ken. (2006 ). Changing Education Paradigms. https ://www.ted.com/talks/ ken_robinson_ changing_education_paradigms (19 มีนาคม 2560).

Sally McMillan. (2006 ).“Exploring Models of Interactivity from Multiple Research Traditions: Users, Documents and Systems”. Leah A. Lievrouw, Sonia Livingstone, editors, The Handbook of New Media. 220.

Wertime, K. and Fenwick, I. (ed.) (2012). DigiMarketing: The Essential Guide to New Media and Digital Marketing. Hoboken, NJ : John Wiley & Sons.

Published

2019-01-02

Issue

Section

บทความวิจัย (Research Articles)