ตัวแบบการกระทำที่ดีที่สุดและตัวแบบที่เหมาะสมกับแต่ละองค์การ กับการบริหารทรัพยากรมนุษย์ภาครัฐไทย
คำสำคัญ:
ตัวแบบการกระทำที่ดีที่สุด ตัวแบบที่เหมาะสมกับแต่ละองค์การ การบริหารทรัพยากรมนุษย์ภาครัฐไทยบทคัดย่อ
องค์การต่าง ๆ เชื่อว่า ทรัพยากรมนุษย์ในองค์การเป็นทรัพยากรที่มีความสำคัญที่สุด ดังนั้น องค์การต่าง ๆ จึงหันมาสนใจการวางแผนและการปฏิบัติที่นำเอาตัวแบบต่าง ๆ มาบูรณาการกับการบริหารทรัพยากรมนุษย์ในองค์การ การศึกษาวิเคราะห์เพื่อหาตัวแบบการกระทำที่ดีที่สุดนั้นเป็นเครื่องมือหนึ่งที่ใช้ในการปรับปรุงองค์การเพื่อเพิ่มคุณภาพการดำเนินงานและเพิ่มผลผลิตอย่างต่อเนื่อง เป็นเครื่องมือที่ช่วยให้องค์การสามารถพัฒนาได้อย่างรวดเร็ว ลดระยะเวลาที่ใช้ในการปรับปรุงประสิทธิภาพการดำเนินงานขององค์การ เนื่องจากเป็นการเรียนรู้จากประสบการณ์ของผู้ที่ประสบความสำเร็จ หรือทำได้ดีกว่าแล้วนำแนวทางนั้นมาปรับใช้และพัฒนาองค์การให้ดีขึ้นแต่ในขณะที่อีกแนวคิดหนึ่งคือตัวแบบที่เหมาะสมกับแต่ละองค์การในการบริหารทรัพยากรมนุษย์ก็ยืนหยัดว่าแนวคิดนี้สามารถนำมาปรับใช้ได้ดีกว่าตามแต่ละสถานการณ์ขององค์การ บทความนี้มีจึงมีวัตถุประสงค์ในการเขียนบทความเพื่อศึกษาตัวแบบการกระทำที่ดีที่สุด และ ตัวแบบที่เหมาะสมกับแต่ละองค์การที่เกี่ยวกับการบริหารทรัพยากรมนุษย์ และศึกษาตัวแบบทั้งสองตัวแบบในบริบทของการบริหารทรัพยากรมนุษย์ในภาครัฐไทย
เอกสารอ้างอิง
เอกสารอ้างอิง
นิสดารก์ เวชยานนท์. (2554). การบริหารทุนมนุษย์เชิงกลยุทธ์เพื่อเพิ่มมูลค่า. กรุงเทพฯ: สถาบันบัณฑิตพัฒน-
บริหารศาสตร์. โครงการเอกสารและตำราคณะรัฐประศาสนศาสตร์.
วิจารณ์ พานิช. (2547). การจัดการความรู้ฉบับนักปฏิบัติ. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สุขภาพใจ
สถาบันเพิ่มผลผลิตแห่งชาติ.(2545). กรณีศึกษา Best Practices : สารสนเทศและการวิเคราะห์. กรุงเทพฯ: สถาบันเพิ่มผลิตผลแห่งชาติ.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2548). คู่มือสมรรถนะราชการพลเรือนไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ พี.เอ.ลิฟวิ่ง.
________. (2560). ข้าราชการไทยกับการขับเคลื่อนสู่ประเทศไทย 4.0. สืบค้นเมื่อ 8 มิถุนายน 2562, จาก https://www.ocsc.go.th/sites/default/files/ attachment/page/civil_officer_th_4.0.pdf.
Armstrong, M. (2006). A Handbook of Human Resource Management Practice. London:
Kogan Page Publishers.
Beardwell, J. & Claydon, T. (2007). Human Resource Management: a contemporary approach. (5th ed). Englewood Cliff: Prentice Hall.
Boxall, P. & Purcell, J. (2003). Strategy and Human Resource Management. Basingstoke: Palgrave Macmillan.
Cappelli, P. & Crocker-Hefter, A. (1996). Distinctive Human Resource Are Firms Core Competencies. Organizational Dynamic ,24(3), 7-22.
Enz, C. and Siguaw, J. (2000). Best practices in Human Resources. Cornell Hotel and Restaurant Administration Quarterly, 41(1), 48-61.
Fombrun, C., Tichy, N., & Devanna, M. (eds). (1984). Strategic Human Resources Management. New York: Wiley.
Hadleigh, M. (2004). HRM Best Practice. Otago Management Graduate Review, 2, 25-37.
Hofstede, G. (1997). Cultures and Organizations: Software of the Mind. London: McGraw-Hill
________. (2010). Cultures and organizations: software of the mind. (3rd ed), London: McGraw-Hill.
Hughes, T. P. (1971). Elmer Sperry: Inventor and Engineer. Baltimore: Johns Hopkins University Press.
Johnson, E. (2000). The practice of Human Resources Management in New Zealand: Strategy and Best Practice? Asia pacific Journal of Human Resources, 38(2), 69-83
Kearns, P. (2010). HR strategy: creating business strategy with human capital (2nd ed). Burlington: Routledge.
Lawler, E. (1996). The Design of Effective Reward Systems. In Motivation and Leadership at Work. (6th ed). New York: McGraw Hill International Press.
Luthans, F., & Peterson, S. (2003). 360-Degree feedback with systematic coaching: Empirical analysis suggests a winning combination. Human Resource Management, 42(3), 243-256.
Marchington M. & Grugulis I. (2001). “Best practice” human resource management: perfect opportunity or dangerous illusion? The International Journal of Human Resource Management, 11(6). 1104-1124.
Messmer, M. (2004). Developing effective performance reviews. Strategic Finance, 85(9), 13-14.
Miles, R. & Snow, C. (1978). Organizational Strategy, Structure and Process. New York:
McGraw-Hill.
Pfeffer, J. (1994). Competitive Advantage Through People: Unleashing the Power of the Workforce. Boston: Harvard Business School Press.
. (1998). The Human Equation: Building Profits by Putting People First. Boston: Harvard Business School Press.
Pfeffer, J., & Veiga, J. (1999). Putting people first for organizational success. Academy of Management Executive, 13(02), 37-48.
Schuster, J. & Zingheim, P. (1992). The New Pay. San Francisco: Jossey-Bass.
Wellins, R.S., Byham, W.C., & Wilson, J.M. (1991). Empowered teams: Creating self-directed work groups that improve quality, productivity, and participation. San Francisco: Jossey Bass.
Wheelan, T.L., Hunger, J.D. (1995). Strategic Management and Business policy. (5th ed). Reading: Addison – Wesley Longman.
Translated Thai References
Office of the Civil Service Commission. (2005). Handbook of Thai Civil Competency. Bangkok: P.A. Living Publishing. (In Thai)
________. (2017). Thai government officials and driving to Thailand 4.0. Retrieved June 8, 2019, from https://www.ocsc.go.th/sites/default/files/attachment/page/civil_officer_th_4.0.pdf. (In Thai)
Panich, V. (2004). Knowledge Management Practice Edition (3rd ed.). Bangkok: Sukkhapabjai Publishing. (In Thai)
Thailand Productivity Institute. (2000). Best Practices Case Study: Information and Analysis. Bangkok: Thailand Productivity Institute. (In Thai)
Wedchayanon, N. (2011). Strategic human capital management to increase value. Bangkok: The National Institute of Development Administration (NIDA). (In Thai)
นิสดารก์ เวชยานนท์. (2554). การบริหารทุนมนุษย์เชิงกลยุทธ์เพื่อเพิ่มมูลค่า. กรุงเทพฯ: สถาบันบัณฑิตพัฒน-
บริหารศาสตร์. โครงการเอกสารและตำราคณะรัฐประศาสนศาสตร์.
วิจารณ์ พานิช. (2547). การจัดการความรู้ฉบับนักปฏิบัติ. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สุขภาพใจ
สถาบันเพิ่มผลผลิตแห่งชาติ.(2545). กรณีศึกษา Best Practices : สารสนเทศและการวิเคราะห์. กรุงเทพฯ: สถาบันเพิ่มผลิตผลแห่งชาติ.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2548). คู่มือสมรรถนะราชการพลเรือนไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ พี.เอ.ลิฟวิ่ง.
________. (2560). ข้าราชการไทยกับการขับเคลื่อนสู่ประเทศไทย 4.0. สืบค้นเมื่อ 8 มิถุนายน 2562, จาก https://www.ocsc.go.th/sites/default/files/ attachment/page/civil_officer_th_4.0.pdf.
Armstrong, M. (2006). A Handbook of Human Resource Management Practice. London:
Kogan Page Publishers.
Beardwell, J. & Claydon, T. (2007). Human Resource Management: a contemporary approach. (5th ed). Englewood Cliff: Prentice Hall.
Boxall, P. & Purcell, J. (2003). Strategy and Human Resource Management. Basingstoke: Palgrave Macmillan.
Cappelli, P. & Crocker-Hefter, A. (1996). Distinctive Human Resource Are Firms Core Competencies. Organizational Dynamic ,24(3), 7-22.
Enz, C. and Siguaw, J. (2000). Best practices in Human Resources. Cornell Hotel and Restaurant Administration Quarterly, 41(1), 48-61.
Fombrun, C., Tichy, N., & Devanna, M. (eds). (1984). Strategic Human Resources Management. New York: Wiley.
Hadleigh, M. (2004). HRM Best Practice. Otago Management Graduate Review, 2, 25-37.
Hofstede, G. (1997). Cultures and Organizations: Software of the Mind. London: McGraw-Hill
________. (2010). Cultures and organizations: software of the mind. (3rd ed), London: McGraw-Hill.
Hughes, T. P. (1971). Elmer Sperry: Inventor and Engineer. Baltimore: Johns Hopkins University Press.
Johnson, E. (2000). The practice of Human Resources Management in New Zealand: Strategy and Best Practice? Asia pacific Journal of Human Resources, 38(2), 69-83
Kearns, P. (2010). HR strategy: creating business strategy with human capital (2nd ed). Burlington: Routledge.
Lawler, E. (1996). The Design of Effective Reward Systems. In Motivation and Leadership at Work. (6th ed). New York: McGraw Hill International Press.
Luthans, F., & Peterson, S. (2003). 360-Degree feedback with systematic coaching: Empirical analysis suggests a winning combination. Human Resource Management, 42(3), 243-256.
Marchington M. & Grugulis I. (2001). “Best practice” human resource management: perfect opportunity or dangerous illusion? The International Journal of Human Resource Management, 11(6). 1104-1124.
Messmer, M. (2004). Developing effective performance reviews. Strategic Finance, 85(9), 13-14.
Miles, R. & Snow, C. (1978). Organizational Strategy, Structure and Process. New York:
McGraw-Hill.
Pfeffer, J. (1994). Competitive Advantage Through People: Unleashing the Power of the Workforce. Boston: Harvard Business School Press.
. (1998). The Human Equation: Building Profits by Putting People First. Boston: Harvard Business School Press.
Pfeffer, J., & Veiga, J. (1999). Putting people first for organizational success. Academy of Management Executive, 13(02), 37-48.
Schuster, J. & Zingheim, P. (1992). The New Pay. San Francisco: Jossey-Bass.
Wellins, R.S., Byham, W.C., & Wilson, J.M. (1991). Empowered teams: Creating self-directed work groups that improve quality, productivity, and participation. San Francisco: Jossey Bass.
Wheelan, T.L., Hunger, J.D. (1995). Strategic Management and Business policy. (5th ed). Reading: Addison – Wesley Longman.
Translated Thai References
Office of the Civil Service Commission. (2005). Handbook of Thai Civil Competency. Bangkok: P.A. Living Publishing. (In Thai)
________. (2017). Thai government officials and driving to Thailand 4.0. Retrieved June 8, 2019, from https://www.ocsc.go.th/sites/default/files/attachment/page/civil_officer_th_4.0.pdf. (In Thai)
Panich, V. (2004). Knowledge Management Practice Edition (3rd ed.). Bangkok: Sukkhapabjai Publishing. (In Thai)
Thailand Productivity Institute. (2000). Best Practices Case Study: Information and Analysis. Bangkok: Thailand Productivity Institute. (In Thai)
Wedchayanon, N. (2011). Strategic human capital management to increase value. Bangkok: The National Institute of Development Administration (NIDA). (In Thai)
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
2019-06-25
รูปแบบการอ้างอิง
ภู่ตระกูล พ. (2019). ตัวแบบการกระทำที่ดีที่สุดและตัวแบบที่เหมาะสมกับแต่ละองค์การ กับการบริหารทรัพยากรมนุษย์ภาครัฐไทย. วารสารการบริหารท้องถิ่น, 12(2), 288–304. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/colakkujournals/article/view/197926
ฉบับ
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ
สัญญาอนุญาต
บทความทุกเรื่องที่ได้รับการตีพิมพ์ทั้งรูปเล่มและบทความออนไลน์ เป็นลิขสิทธิ์ของวิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น มหาวิทยาลัยขอนแก่น
