การพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวโดยชุมชนบนฐานคิดเศรษฐกิจฐานราก

ผู้แต่ง

  • เกวลิน หนูสุทธิ์ คณะพัฒนาการท่องเที่ยว มหาวิทยาลัยแม่โจ้
  • วราภรณ์ ดวงแสง คณะพัฒนาการท่องเที่ยว มหาวิทยาลัยแม่โจ้

คำสำคัญ:

การท่องเที่ยวโดยชุมชน เศรษฐกิจฐานราก แผนยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวโดยชุมชน

บทคัดย่อ

เนื่องจากกระแสการท่องเที่ยวโดยชุมชนเป็นประเด็นสำคัญที่ถูกกล่าวถึงในระดับโลกและระดับประเทศ ประกอบกับสถานการณ์การท่องเที่ยวโดยชุมชนมีอัตราการเติบโตเพิ่มสูงขึ้น หน่วยงานภาครัฐและภาคีเครือข่ายการท่องเที่ยว ได้ตระหนักรู้และร่วมกันพัฒนาเพื่อยกระดับการท่องเที่ยวโดยชุมชนของประเทศไทยจากฐานรากสู่มาตรฐานสากล โดยมุ่งเน้นภาคประชาชนในท้องถิ่นเป็นเป้าหมายหลัก บทความวิชาการนี้จึงมุ่งเน้นศึกษาประเด็นการท่องเที่ยวโดยชุมชน และหลักการเศรษฐกิจฐานราก จากการทบทวนวรรณกรรมและงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง ผู้เขียนวิเคราะห์ความเชื่อมโยงระหว่างการท่องเที่ยวโดยชุมชนกับหลักเศรษฐกิจฐานราก ในการนำการท่องเที่ยวมาเป็นเครื่องมือเพื่อพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืนผ่านหลักการเศรษฐกิจฐานราก ตลอดจนวิเคราะห์แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนสู่ความอย่างยั่งยืนจากแผนยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างยั่งยืนอันนำไปสู่การเสริมสร้างสมรรถนะของทรัพยากรมนุษย์ในชุมชนให้มีศักยภาพในการจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชนแบบพึ่งพาตนเองบนฐานแห่งความพอเพียง ผนวกกับการเพิ่มมูลค่าทรัพยากรในแหล่งท่องเที่ยวบนฐานอัตลักษณ์ของท้องถิ่น และมุ่งเน้นการสร้างความสมดุลของความสุขทั้งคนในชุมชน และนักท่องเที่ยว โดยสนับสนุนให้คนในชุมชนมีการกระจายรายได้จากการท่องเที่ยวอย่างเป็นธรรม เพื่อลดความเหลื่อมล้ำทางสังคม และเกิดความยั่งยืนในชุมชนอย่างแท้จริง

เอกสารอ้างอิง

เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา และองค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน(องค์การมหาชน). (2559). แผนยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างยั่งยืน พ.ศ. 2559-2563. กรุงเทพฯ: กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬาและองค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน(องค์การมหาชน).
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2559). การท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างยั่งยืน. สืบค้นเมื่อ 3 พฤษภาคม 2562, จาก https://www.tatreviewmagazine.com/article/cbt-thailand/
กุลฑิกา สงวนพันธุ์ และอัชกรณ์ วงศ์ปรีดี. (2561). แนวทางการพัฒนาแบบจำลองสินค้าชุมชนเชิงวัฒนธรรมของประเทศไทย: กรณีศึกษาสินค้าชุมชนเชิงวัฒนธรรมใน 5 พื้นที่จังหวัด. วารสารการบริหารท้องถิ่น, 11(4), 102-130.
คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ. (2559). เกณฑ์การพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนของประเทศไทย. กรุงเทพฯ: คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ.
คณะอนุกรรมการยุทธศาสตร์เศรษฐกิจฐานราก. (2559). คู่มือการพัฒนาระบบเศรษฐกิจฐานราก. กรุงเทพฯ: สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน(องค์การมหาชน).
ฐิติ ฐิติจำเริญพร และคณะ. (2559). รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์ โครงการวิจัยย่อยที่ 1 การศึกษาความต้องการของตลาดที่มีศักยภาพเรื่องการท่องเที่ยวโดยชุมชนในประเทศไทยและอาเซียน. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการวิจัยแห่งชาติ (วช.) และสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
พจนา สวนศรี. (2546). คู่มือการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน. กรุงเทพฯ: โครงการท่องเที่ยวเพื่อชีวิตและธรรมชาติ.
สถาบันการท่องเที่ยวโดยชุมชน. (2556). การท่องเที่ยวโดยชุมชน. สืบค้นเมื่อ 12 พฤศจิกายน 2556, จาก https://cbt-i.org/cbt/
สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2560). รายงานภาวะเศรษฐกิจท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
สินธุ์ สโรบล. (2546). การท่องเที่ยวโดยชุมชน แนวคิดและประสบการณ์พื้นที่ภาคเหนือ. เชียงใหม่: วนิดา เพรส.
องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน). (2559). รายงานการประชุมประชาพิจารณ์แผนยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างยั่งยืน เรื่องการท่องเที่ยวโดยชุมชน: ประชารัฐกับการพัฒนาเศรษฐกิจฐานรากสู่ความอยู่ดีมีสุข. กรุงเทพฯ: องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน).
Translated Thai References
Designated Areas for Sustainable Tourism Administration (Public Organization). (2016). Community based tourism: civil state and grassroots economy development to good quality of life. (Public Hearing Report). Bangkok: Designated Areas for Sustainable Tourism Administration (Public Organization). (In Thai)
Ministry of Tourism and Sports and Designated Areas for Sustainable Tourism Administration (Public Organization). (2016). Strategic plan on community-based tourism 2016-2020. Bangkok: Ministry of Tourism and Sports and Designated Areas for Sustainable Tourism Administration (Public Organization). (In Thai)
Ministry of Tourism and Sports. (2017). Tourism Economic Report. Bangkok: Ministry of Tourism and Sports. (In Thai)
Sanguanpan, K. & Wongpreedee, A. (2018). A Model for the Development of Culturally-Relevant Community Products in Thailand: A Case Study of Five Provinces. Local Administration Journal, 11(4), 102-130. (In Thai)
Sarobol, S. (2003). Community based tourism: concept and experience in Northern Thailand. Chiangmai: Wanida Press. (In Thai)
Suansi, P. (2003). Community based tourism management hand book. Bangkok: Responsible Ecological Social Tour – REST. (In Thai)
Subcommittee on Grassroots Economy Strategic Plan. (2016). Grassroots Economy Development Handbook. Bangkok: Community Organizations Development Institute. (In Thai)
The Committee on National Tourism Policies. (2016). Criteria for community based tourism development. Bangkok: The Committee on National Tourism Policies. (In Thai)
The Thailand Community Based Tourism Institute. (2013). Community based tourism. Retrieved November 12, 2013, from https://cbt-i.org/cbt/ (In Thai)
Thitichamroenphon, T. et al. (2016). A study of quality target marketing demand for community based tourism in Thailand and ASEAN. (Complete Research Report). Bangkok: National Research Council of Thailand and The Thailand Research Fund. (In Thai)
Tourism Authority of Thailand. (2016). Sustainability of community based tourism. Retrieved May 3, 2019, from https://www.tatreviewmagazine.com/article/cbt-thailand/. (In Thai)

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2019-09-27

รูปแบบการอ้างอิง

หนูสุทธิ์ เ., & ดวงแสง ว. (2019). การพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวโดยชุมชนบนฐานคิดเศรษฐกิจฐานราก. วารสารการบริหารท้องถิ่น, 12(3), 481–496. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/colakkujournals/article/view/218456

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ