การตั้งฐานทัพของสหรัฐฯในอัฟกานิสถานหลังเหตุการณ์ 9/11 กับความพยายาม ในการป้อมปรามภัยคุกคามจากอาวุธนิวเคลียร์ของปากีสถาน

ผู้แต่ง

  • Abdulloh Yusoh Faculty of Political Science, Prince of Songkla University
  • กรองวิภา สมณาศักดิ์ สมณาศักดิ์ Faculty of Political Science, Prince of Songkla University
  • ณภัทร รัตนมา Faculty of Political Science, Prince of Songkla University

คำสำคัญ:

การก่อการร้าย , อาวุธนิวเคลียร์ , ความมั่นคงแห่งชาติ

บทคัดย่อ

บทความนี้ต้องการให้คำตอบว่า “การตั้งฐานทัพของสหรัฐฯในอัฟกานิสถานหลังเหตุการณ์ 9/11 เป็นการเตรียมพร้อมเพื่อรับมือภัยคุกคามจากอาวุธนิวเคลียร์ของปากีสถานหรือไม่” ในการศึกษานี้ผู้เขียนใช้ทฤษฎีการป้อมปราม (Deterrence Theory) เป็นฐานคิดในการวิเคราะห์ปรากฏการณ์การเมืองระหว่างประเทศ ขณะนี้ปากีสถานกำลังประสบกับปัญหากลุ่มผู้นำที่เป็นชนชั้นสูงได้รับอิทธิพลของกลุ่มนิยมแนวทางศาสนาอิสลามที่มีแนวคิดเอนเอียงต่อกลุ่มอัลกออิดะฮ์และตาลีบัน ความหละหลวมของระบบรักษาความปลอดภัยของอาวุธนิวเคลียร์ของปากีสถานที่เป็นเหตุของการรั่วไหลของเทคโนโลยีและอุปกรณ์การผลิตอาวุธนิวเคลียร์ในตลาดมืดที่อาจจะตกไปอยู่ในมือของกลุ่มก่อการร้าย ฯลฯ หลังเหตุการณ์ 9/11 สหรัฐฯ ได้ตั้งฐานทัพในอัฟกานิสถานเพื่อกวาดล้างกลุ่มอัลกออิดะฮ์และตาลีบัน หลังจากนั้นได้จัดตั้งรัฐบาลชุดใหม่ขึ้นมาพร้อมให้เงินทุนสนับสนุนในการบริหารปกครองประเทศ รวมทั้งจัดหาอาวุธยุทโธปกรณ์ให้กับกองทัพแห่งชาติอัฟกัน โดยให้ขึ้นตรงต่อผู้บัญชาการทหารของสหรัฐฯ และจะปฏิบัติการร่วมกับกองทัพของสหรัฐฯ ภายใต้ชื่อ “หุ้นส่วนทางยุทศาสตร์” สหรัฐฯ มีนโยบายที่จะใช้อัฟกานิสถานเป็นฐานทหารเพื่อเตรียมความพร้อมและสามารถรับมือได้ทันทีต่อเหตุการณ์ที่อาจจะเกิดขึ้นหากปากีสถานไม่สามารถควบคุมความปลอดภัยของอาวุธนิวเคลียร์ที่อยู่ในการครอบครองของตนเองและตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย

เอกสารอ้างอิง

ว๊อยซ์ ทีวี 21. (2012, May 22). “นาโตยืนยันที่จะถอนทหารจากอัฟกานิสถานในปี 2557” สืบค้นเมื่อ 20 ธันวาคม 2561, จาก http://news.voicetv.co.th/world/39674.html

Atal, S. (2003). Extremist, Nuclear Pakistan: An Emerging Threat?. Washington D.C.: Cato Institute.

Baruah, A. (2006, 19 August). “What the U.S. is doing to Pakistan,”. the Hindu, p.11.

Jindal, N. (1987). “War as a Political Weapon in the Nuclear Age”. New Delhi: Intellectual Publishing House.

Jose, J. & Escobar, S. (2007). “Middle East Salafism’s influence and Radicalization of Muslim Communities in Europe”. in Barry Rubin (Ed.), Political Islam: Critical Concepts in Islamic Studie.(pp.83-84) London: Routledge Taylor Francis Group.

Kampani, G. (2016). “Nuclear Watch—Pakistan: The Sorry Affairs of the Islamic Republic”. from http://www.nti.org/analysis/articles/nuclear-watch-pakistan.

Kampani, G. (2002). Second tier proliferation: The case of Pakistan and North Korea. The Nonproliferation Review, 9(3), 107-116.

Karl, D. J. (1997). Proliferation pessimism and emerging nuclear powers. International Security, 21(3), 87-119.

Keylor, W. R. (2003). “A world of Nations: The International Order since 1945”. New York: Oxford University Press.

Mahmood, S. (2000). “Pakistan Political Roots & Development 1947-1999”. Oxford: Oxford University Press.

Mandaville, P. (2007). “Global Political Islam”. London: Rout ledge.

Pakistan Rules Out Change in Nuke Policy. (2016, 2 March). the Hindu. Retrieved from http://www.thehindu.com/news/international/no-change-in-pakistan-policy-on-nuke-weapons-stockpile-sartaj-aziz/article8304103.ece

Patrick, S. (2006). Weak states and global threats: Fact or fiction? Washington Quarterly, 29(2), 27-53.

Prashad, V. (2016, March 18). “The World after Obama”. Frontline. Retrieved from http://www.frontline.in/world-affairs/the-world-after-obama/article8299429.ece#test

Rafique, N. (2004). “NATO’s Expanding Role and its Implications for South Asia”. Strategic Studies, 24(2),41-57.

Roy, O. (2001). “Has Islamism a Future in Afghanistan?” in Maley, William (Ed.), Afghanistan and the Taliban: The Rebirth of Fundamentalism. (pp.201-429), New Delhi: Penguin Books.

Saikal, A. (2004). Modern Afghanistan a History of Struggle and Survival. London: I.B.Tauris.

Spanier, J. (1989). “American Foreign Policy since World War II”, (11thed.) New Delhi: Tata MC Graw-Hill Edition.

Stewart, P. & Emmot, R. (2016, June 15). “U.S. may reconsider Afghanistan troops cuts as NATO Pledges support”. Reuters . Retrieved from http://www.reuters.com/article/us-nato-afghanistan-withdrawal-idUSKCN0Z110C

Stiles, K. W. (2006). “Case Histories in International Politics”. (4thed.) New York: Pearson& Longman.

Suhrke, A. (2009). “The Dangers of a Tight Embrace: Externally Assisted State Building in Afghanistan”. in Paris, Roland and Sisk, Timothy D. (Eds.), The Dilemmas of State Building: Confronting the Contradictions of Postwar Peace Operations. (pp.80-364) London: Routledge.

Translated Thai Reference

Voice tv21. (2012). NATO confirmed to withdraw troops from Afghanistan in 2014. Retrieved December 20, 2018 from http://news.voicetv.co.th/world/39674.html, (In Thai)

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2024-10-01

รูปแบบการอ้างอิง

Yusoh, A., สมณาศักดิ์ ก. ส., & รัตนมา ณ. (2024). การตั้งฐานทัพของสหรัฐฯในอัฟกานิสถานหลังเหตุการณ์ 9/11 กับความพยายาม ในการป้อมปรามภัยคุกคามจากอาวุธนิวเคลียร์ของปากีสถาน. วารสารการบริหารท้องถิ่น, 12(4), 682 –. สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/colakkujournals/article/view/223915

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ