ถอดบทเรียนความสำเร็จจากการปฏิรูปภาครัฐสู่รัฐบาลดิจิทัลของประเทศสิงคโปร์
คำสำคัญ:
แนวคิดการจัดการภาครัฐแนวใหม่, รัฐบาลดิจิทัล, เศรษฐกิจดิจิทัล, สังคมดิจิทัลบทคัดย่อ
เทคโนโลยีสารสนเทศได้เข้ามาแพร่หลายในการดำเนินงานของภาครัฐอย่างมีนัยสำคัญ ส่งผลให้ภาครัฐจำเป็นต้องปฏิรูปกระบวนการทำงานเพื่อปรับปรุงประสิทธิภาพให้ดียิ่งขึ้นและตอบสนองต่อความต้องการของประชาชนในยุคดิจิทัล กระบวนการปฏิรูปดังกล่าวเรียกได้ว่าเป็นยุคของรัฐบาลดิจิทัล บทความฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาแนวทางการปฏิรูปภาครัฐสู่รัฐบาลดิจิทัลของประเทศสิงคโปร์ และ 2) ถอดบทเรียนความสำเร็จในการปฏิรูปภาครัฐสู่รัฐบาลดิจิทัลของประเทศสิงคโปร์ การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพโดยการศึกษาและวิเคราะห์จากเอกสาร ผลการวิจัยพบว่า ความสำเร็จจากการปฏิรูปภาครัฐให้เป็นรัฐบาลดิจิทัลของประเทศสิงคโปร์ดำเนินการผ่านกรอบเศรษฐกิจดิจิทัล กรอบรัฐบาลดิจิทัล และกรอบสังคมดิจิทัล ซึ่งประสบความสำเร็จอย่างโดดเด่นและสามารถนำมาเป็นบทเรียนสำคัญให้กับประเทศอื่น ๆ ได้เป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะประเทศไทยที่กำลังดำเนินการปฏิรูปในทิศทางเดียวกัน
เอกสารอ้างอิง
Aucoin, P., Turnbull, L., & Jarvis, M. D. (2011). Democratizing the constitution: Reforming responsible government. Emond Montgomery Publications.
Castelnovo, W., Misuraca, G., & Savoldelli, A. (2016). Smart cities governance: The need for a holistic approach to assessing urban participatory policy making. Social Science Computer Review, 34(6), 724-739.
De Vries, M., & Nemec, J. (2013). Public sector reform: an overview of recent literature and research on NPM and alternative paths. International Journal of Public Sector Management, 26(1), 4-16.
Dunleavy, P., Margetts, H., Tinkler, J., & Bastow, S. (2006). Digital era governance: IT corporations, the state, and e-government. Oxford University Press.
Dutil, P. A., Howard, C., Langford, J., & Roy, J. (2010). The service state: rhetoric, reality and promise (Vol. 25). University of Ottawa Press.
Fang, Z. (2002). E-government in digital era: concept, practice, and development. International journal of the Computer, the Internet and management, 10(2), 1-22.
Fountain, J. E., Bertucci, G., Curtin, G. G., Hohlov, Y. E., Holkeri, K., Jarrar, Y., ... & Fayad, R. (2011, January). The future of government: Lessons learned from around the world. In Proceedings of the World Economic Forum: Global Agenda Council on the Future of Government, Davos, Switzerland.
Gascó-Hernández, M. (Ed.). (2014). Open government: Opportunities and challenges for public governance (Vol. 4). Springer Science & Business Media.
Gil-Garcia, J. R., Dawes, S. S., & Pardo, T. A. (2018). Digital government and public management research: finding the crossroads. Public Management review, 20(5), 633-646.
Harrison, T. M., Guerrero, S., Burke, G. B., Cook, M., Cresswell, A., Helbig, N., ... & Pardo, T. (2012). Open government and e-government: Democratic challenges from a public value perspective. Information Polity, 17(2), 83-97.
Kuljittree,S., & Khumsamart, S. (2020). Small and medium business management innovation for society in the era of digital economy. Journal of Educational Innovation and Research, 4(3), 217-232. (In Thai)
Lei, T., & Yuwei, T. (2019). Digital governance model for big data era-based on typical practices in Singapore. Humanities and Social Sciences, 7(2), 76-82.
Lim, C., Kim, K. J., & Maglio, P. P. (2018). Smart cities with big data: Reference models, challenges, and considerations. Cities, 82, 86-99.
McCann, E. (2017). Governing urbanism: Urban governance studies 1.0, 2.0 and beyond. Urban Studies, 54(2), 312-326.
Meijer, A. J., Gil-Garcia, J. R., & Bolívar, M. P. R. (2016). Smart city research: Contextual conditions, governance models, and public value assessment. Social Science Computer Review, 34(6), 647-656.
Mhuentoei, T. (2020). Thailand’s e-government: Changing definition and development. Intianin Thaksin Journal, 15(2), 129-152. (In Thai)
Nam, T. (2014). Determining the type of e-government use. Government information quarterly, 31(2), 211-220.
Pathranarakul, P. (2020). Digital government and case studies in ASEAN. Bangkok: Rattana Tri. (In Thai)
Reddick, C. G., & Aikins, S. K. (2012). Web 2.0 technologies and democratic governance. In Web 2.0 technologies and democratic governance (pp. 1-7). Springer, New York, NY.
Rose, J., Persson, J. S., & Heeager, L. T. (2015). How e-government managers prioritise rival value positions: The efficiency imperative. Information polity, 20(1), 35-59.
Roy, J. (2001). e-Governance & digital government in Canada. In Towards the E-Society (pp. 845-856). Springer, Boston, MA.
Roy, J. (2008). Beyond Westminster governance: Bringing politics and public service into the networked era. Canadian Public Administration, 51(4), 541-568.
Roy, J. (2013). From machinery to mobility: Government and democracy in a participative age (Vol. 2). Springer Science & Business Media.
Ruhlandt, R. W. S. (2018). The governance of smart cities: A systematic literature review. Cities, 81, 1-23.
Sangsuriyong, R. (2017). Journey of e-Government in Thai Society: Public Sector Reform Era. Academic Journal of Humanities and Social Sciences Burapha University, 25(47), 43-63. (In Thai)
Sapsanguanboon, W., & Faijaidee, W. (2020). Digital transformation for government agencies to enhance Thailand’s competitiveness. Modern Management Frontier Journal, 18(1), 15-22.
Stoker, G. (2006). Public value management: a new narrative for networked governance?. The American review of public administration, 36(1), 41-57.
Thongsuk, K. (2019). Performance resulting from knowledge and understanding of digital organization to digital government policy case study of the Office of the Civil Service Commission. SSRU Journal of Public Administration, 2(2), 39-49. (In Thai)
UNESCO. (2011). ICTs as tools for improving local governance; Accessed March 2021. from http://portal.unesco.org/ci/en/ev.php-URL_ID=3038&URL_DO=DO_TOPIC&URL_SECTION=201. Html
Yigitcanlar, T., & Kamruzzaman, M. (2018). Does smart city policy lead to sustainability of cities?. Land use policy, 73, 49-58.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารการบริหารท้องถิ่น
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความทุกเรื่องที่ได้รับการตีพิมพ์ทั้งรูปเล่มและบทความออนไลน์ เป็นลิขสิทธิ์ของวิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น มหาวิทยาลัยขอนแก่น
