The Modernity of the Musical Play
Keywords:
ละครร้อง, ละครรำAbstract
The musical play of Prince Narathippraphanpong developed a new style of performing conventions. He transformed its form and content to make it fit to the period and be different from earlier Lakhon Ram. With this transformation, The musical play became more fascinating. IN the performance of the play, much emphasis would be put on the characters' artistic singing. Settings and costumes would be made more realistic and suitable to the story which aimed to portray the common life. Moreover, the theme of romantic love considerably satisfied the audience because the subject matter was very close to them. The musical play also revealed the development of Thai drama and it functioned as the joint between Lakhon Ram and Spoken drama, too. Compared with Lakhon Ram, the musical play was the more appropriate entertaining in the competitive business at that time because of its lower performing budgets.
References
กอบกุล อิงดุทานนท์. "พัฒนาการบทละครร้องสลับพูด" ใน อักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร. ๑๗, ๑-๒ (มิถุนายน ๒๕๓๘-พฤษภาคม ๒๕๓๔) : ๙๑-๑๐๑.
กัลยรัตน์ หล่อมณีนพรัฒน์. "การศึกษาเชิงวิเคราะห์บทละครร้องของพราหบูรพ์" วิทยานิพนธ์ ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย บัณฑิตวิทยาลัย, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๓๕.
กาญจนาคพันธ์. กรุงเทพเมื่อ ๗๐ ปีก่อน. กรุงเทพฯ : กรุงสยามการพิมพ์, ๒๕๒๐.
ขุนวิจิตรมาตรา. เรื่องของละครและเพลง. กรุงเทพฯ ชัยศิลป์ ๒๕๒๒.
จักรกฤษณ์ ดวงพัตรา. วรรณคดีการแสดง. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว, ๒๕๔๖.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
ผู้เขียนบทความต้องยินยอมในข้อกำหนดต่าง ๆ ของวารสารก่อนส่งบทความตีพิมพ์