เอ็นเตอร์เทนเมนท์คอมเพล็กซ์กับอนาคตของประเทศไทย : โอกาสทางเศรษฐกิจและความท้าทายด้านสังคม
คำสำคัญ:
เอ็นเตอร์เทนเมนท์คอมเพล็กซ์, เศรษฐกิจไทย, นโยบายสาธารณะบทคัดย่อ
การพัฒนาเอ็นเตอร์เทนเมนท์คอมเพล็กซ์ (Entertainment Complex) หรือศูนย์รวมความบันเทิงครบวงจรในประเทศไทยได้กลายเป็นประเด็นที่ได้รับความสนใจอย่างมากทั้งจากภาครัฐ ภาคเอกชน และสังคมโดยรวม แนวคิดในการจัดตั้งเอ็นเตอร์เทนเมนท์คอมเพล็กซ์นั้นมีจุดมุ่งหมายเพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจ เพิ่มรายได้จากการท่องเที่ยว และสร้างแหล่งจ้างงานใหม่ ๆ โดยเฉพาะในช่วงหลังสถานการณ์การระบาดของโควิด-19 ที่ส่งผลกระทบต่อเศรษฐกิจอย่างรุนแรง บทความฉบับนี้มุ่งเน้นวิเคราะห์บทบาทของเอ็นเตอร์เทนเมนท์คอมเพล็กซ์ต่ออนาคตของประเทศไทยในมิติต่าง ๆ ได้แก่ มิติทางเศรษฐกิจ สังคม วัฒนธรรม และกฎหมาย โดยอาศัยข้อมูลจากงานวิจัย บทความวิชาการ และกรณีศึกษาจากต่างประเทศ ทั้งนี้ แม้การจัดตั้งเอ็นเตอร์เทนเมนท์คอมเพล็กซ์จะมีศักยภาพในการสร้างรายได้มหาศาล แต่ก็มีข้อถกเถียงด้านจริยธรรมและความเสี่ยงต่อปัญหาสังคม เช่น การติดการพนัน อาชญากรรม และความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจ ซึ่งจำเป็นต้องได้รับการบริหารจัดการอย่างรอบคอบ โดยเฉพาะผ่านกรอบกฎหมายและนโยบายสาธารณะที่มีประสิทธิภาพ บทความนี้จึงเสนอข้อเสนอแนะเชิงนโยบายเพื่อให้การพัฒนาเอ็นเตอร์เทนเมนท์คอมเพล็กซ์เกิดประโยชน์สูงสุดต่อสังคมไทยในระยะยาว
เอกสารอ้างอิง
ประชาชาติธุรกิจ. (2565). กมธ.กาสิโนเดินหน้าเสนอตั้ง “เอ็นเตอร์เทนเมนต์คอมเพล็กซ์” หวังสร้างรายได้รัฐ. สืบค้นเมื่อ 28 พฤษภาคม 2568 จาก https://shorturl.asia/fq1Io
สำนักงานคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ. (2565). ข้อเสนอเชิงนโยบาย: การพัฒนาอย่างมีจริยธรรมในยุคเศรษฐกิจสร้างสรรค์. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ.
Chotirat, T. (2024). Legal frameworks for Entertainment Complex development in Thailand. Bangkok: Thailand Development Research Institute (TDRI).
Cunningham, S. & Craig, D. (2019). Social Media Entertainment: The New Intersection of Hollywood and Silicon Valley. New York: NYU Press.
Eadington, W. R. (1999). The Economics of Casino Gambling. Journal of Economic Perspectives, 13(3), 173-192.
Florida, R. L. (2002). The Rise of the Creative Class: And How It’s Transforming Work, Leisure, Community and Everyday Life. New York: Basic Books.
Landry, C. (2000). The Creative City: A Toolkit for Urban Innovators. Retrieved May 28, 2025, from https://shorturl.asia/07Efh
Pine, B. J. & Gilmore, J. H. (1999). The Experience Economy: Work Is Theatre & Every Business a Stage. Boston: Harvard Business School Press.
Pratt, A. C. & Jeffcutt, P. (Eds.). (2009). Creativity, Innovation and the Cultural Economy. London: Routledge.
Suwanwela, C. (2022). Social implications of entertainment complex development: A critical policy analysis. Chulalongkorn University Public Policy Review, 9(2), 88-102.
Transparency International. (2022). Corruption Perceptions Index 2022. Retrieved May 8, 2025, from https://shorturl.asia/t64aV
UNESCO. (2013). Creative Economy Report 2013: Special Edition – Widening Local Development Pathways. Paris: UNESCO.
UNODC. (2023). Southeast Asia: Emerging challenges in organized crime and entertainment sectors. Retrieved May 2, 2025, from https://www.unodc.org
World Bank. (2022). Creative and cultural industries: A pathway for inclusive growth in Thailand. Retrieved May 18, 2025, from https://www.worldbank.org
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เพื่อให้เป็นไปตามกฎหมายลิขสิทธิ์ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องลงลายมือชื่อในแบบฟอร์มใบมอบลิขสิทธิ์บทความให้แก่วารสารฯ พร้อมกับบทความต้นฉบับที่ได้แก้ไขครั้งสุดท้าย นอกจากนี้ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องยืนยันว่าบทความต้นฉบับที่ส่งมาตีพิมพ์นั้น ได้ส่งมาตีพิมพ์เฉพาะในวารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์ เพียงแห่งเดียวเท่านั้น หากมีการใช้ภาพหรือตารางหรือเนื้อหาอื่นๆ ของผู้นิพนธ์อื่นที่ปรากฏในสิ่งตีพิมพ์อื่นมาแล้ว ผู้นิพนธ์ต้องขออนุญาตเจ้าของลิขสิทธิ์ก่อน พร้อมทั้งแสดงหนังสือที่ได้รับการยินยอมต่อบรรณาธิการ ก่อนที่บทความจะได้รับการตีพิมพ์ หากไม่เป็นไปตามข้อกำหนดเบื้องต้น ทางวารสารจะถอดบทความของท่านออกโดยไม่มีข้อยกเว้นใดๆ ทั้งสิ้น


