การพัฒนาประสิทธิผลการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของคณะสงฆ์จังหวัดนนทบุรี

พระครูนันทจรณธรรม (ณนณัฏฐ์ จารุธมฺโม)

ผู้แต่ง

พระครูนันทจรณธรรม (ณนณัฏฐ์ จารุธมฺโม) วัดสักใหญ่ นนทบุรี

คำสำคัญ:

ประสิทธิผล, การเผยแผ่พระพุทธศาสนา, คณะสงฆ์จังหวัดนนทบุรี

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาประสิทธิผลการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของคณะสงฆ์จังหวัดนนทบุรี 2. ศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของคณะสงฆ์จังหวัดนนทบุรี 3. นำเสนอการพัฒนาประสิทธิผลการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของคณะสงฆ์จังหวัดนนทบุรี การวิจัยเป็นแบบผสานวิธี การวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง คือ พุทธศาสนิกชนที่เข้าวัดมาทำบุญที่วัดในจังหวัดนนทบุรี 390 คน เก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถามประมาณค่า 5 ระดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ การวิจัยเชิงคุณภาพ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญคือพระสังฆาธิการนักวิชาการและผู้มีส่วนได้เสีย เก็บข้อมูลโดยการสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 18 รูปหรือคน ด้วยแบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้างและการสนทนากลุ่มเฉพาะ จำนวน 9 รูปหรือคน วิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหา

ผลการวิจัยพบว่า 1. ประสิทธิผลการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของคณะสงฆ์จังหวัดนนทบุรี โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า อยู่ในระดับมากทุกด้าน 2. การสื่อสารและวาจาสุภาษิตส่งผลต่อการพัฒนาประสิทธิผลการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของคณะสงฆ์จังหวัดนนทบุรีทุกด้าน อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ 0.01 การสื่อสาร สามารถทำนายผันแปรได้ร้อยละ 64.5 วาจาสุภาษิต ทำนายได้ร้อยละ 76.1 3. การพัฒนาประสิทธิผลการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของคณะสงฆจังหวัดนนทบุรี เป็นผลที่เกิดจากการประยุกต์ใช้หลักการสื่อสารและวาจาสุภาษิตในลักษณะบูรณาการซึ่งก่อให้เกิดประสิทธิผลดังนี้ ด้านผลผลิต พระสงฆ์มีศักยภาพ เผยแผ่ได้จำนวนมากขึ้น ด้านประสิทธิภาพ ใช้ทรัพยากรน้อยลง แต่ได้ผลเพิ่มมากขึ้น ด้านความพึงพอใจ ประชาชนพึงพอใจ มีศรัทธามั่นคง ด้านการปรับเปลี่ยน ประชาชนเกิดการตื่นตัวและสนใจการปฏิบัติธรรมเพิ่มมาก ด้านการพัฒนา ประชาชนเกิดการพัฒนาปัญญารู้เท่าทันการเปลี่ยนแปลง

เอกสารอ้างอิง

กองพุทธศาสนสถาน. (2552). วัดพัฒนาตัวอย่าง. กรุงเทพฯ: สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.

ณัฏฐ์ รุ่งวงษ์. (2564). การบริหารจัดการเปิดเผยข้อมูลข่าวสารตามหลักธรรมาภิบาลของตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระครูกิตติเขมาภิรม (ประจวบ เขมาภิรโต). (2563). รูปแบบการจัดการเผยแผ่พระพุทธศาสนาต้นแบบของคณะสงฆ์จังหวัดนนทบุรี (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระครูปลัดเฉลิมพร อภิวโร. (2565). รูปแบบการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในยุควิถีใหม่ของพระสังฆาธิการกรุงเทพมหานคร (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระครูปลัดมหาเถรานุวัตร (ศรัณภิรมย์ กิตฺติธโร). (2562). รูปแบบการพัฒนาการบริหารจัดการสภาพระนักเผยแผ่จังหวัดเพชรบุรี (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระครูวิเทศกัลยาณธรรม (ฐิติกร กลฺยาณธมฺโม). (2564). การพัฒนาการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของวัดไทยในรัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระครูสุกิจจานุรักษ์ (ชยุตม์ อคฺควณฺโณ). (2562). การส่งเสริมการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสงฆ์ในจังหวัดสุพรรณบุรี (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระธรรมปริยัติโสภณ (วรวิทย์ คงฺคปญฺโญ). (2552). การปกครองคณะสงฆ์. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาภูวเมศฐ์ สุขกาโม. (2563). กระบวนการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของคณะสงฆ์จังหวัดอุดรธานี (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระศรีรัตนโมลี (สมคิด สุรเตโช). (2560). รูปแบบการจัดการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสงฆ์ไทยในประเทศสาธารณรัฐสิงคโปร์. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์, 13(13), 97-108.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกแปลไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่มที่ 21. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

Berlo, D. K. (1960). The process of communication. New York: Holt, Rinehart and Winston.

Cochran, W. G. (1953). Sampling techniques. New York: John Wiley & Sons.