ความรู้ความเข้าใจทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตยของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาในอำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม

บุญญาพร เกรียท่าทราย; สุมาลี บุญเรือง; สุรพล สุยะพรหม

ผู้แต่ง

บุญญาพร เกรียท่าทราย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
สุมาลี บุญเรือง มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
สุรพล สุยะพรหม มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

คำสำคัญ:

ความรู้ทางการเมือง, ระบอบประชาธิปไตย, นักเรียนระดับมัธยมศึกษา

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาระดับความรู้ความเข้าใจทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตย 2. ศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อความรู้ความเข้าใจทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตย และ 3. นำเสนอความรู้ความเข้าใจทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตยของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาในอำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี การวิจัยเชิงปริมาณ ประชากร ได้แก่ นักเรียนระดับมัธยมศึกษาในอำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม จำนวน 594 คน หากลุ่มตัวอย่างโดยสูตรการคำนวณของทาโร่ ยามาเน่ ได้กลุ่มตัวอย่าง 240 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน และการวิจัยเชิงคุณภาพ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 12 รูปหรือคน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสัมภาษณ์ เก็บข้อมูลจากการสัมภาษณ์ และวิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหาเชิงพรรณนา

ผลการวิจัยพบว่า 1. ระดับความรู้ความเข้าใจทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตยพบว่า โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( $\bar{x}$ = 3.85, S.D. = 0.74) 2. การกล่อมเกลาทางการเมืองและธรรมที่ทำให้เกิดสัมมาทิฏฐิ ส่งผลต่อความรู้ความเข้าใจทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตยทุกด้านอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และ 0.01 และ 3. ความรู้ความเข้าใจทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตยของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาในอำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม พบว่า ปรโตโฆสะ เสียงจากคนอื่น เป็นการฟังเสียงจากคนหมู่มากและการรับฟังเสียงของคนกลุ่มนั้น แล้วนำมาวิเคราะห์ สังเคราะห์ ด้วยเหตุผลและความระมัดระวัง โดยไม่มีจิตใจที่เอนเอียงไปทางด้านใดด้านหนึ่ง และโยนิโสมนสิการ รู้จักคิด เป็นการคิด วิเคราะห์ ใช้เหตุผลพิจารณาด้วยความเป็นกลาง ทำให้รู้ถึงปัญหาที่แท้จริงและสามารถนำข้อมูลที่ได้จากการคิด วิเคราะห์มาใช้ให้เกิดประโยชน์ต่อตนเองและสังคมภายใต้ระบอบประชาธิปไตย ทำให้คนในสังคมอยู่ร่วมกันอย่างมีความสงบสุข และมีความเสมอภาค

เอกสารอ้างอิง

จรูญ สุภาพ. (2519). ระบบการเมืองเปรียบเทียบ (ประชาธิปไตย : เผด็จการ) และหลักวิเคราะห์การเมืองแผนใหม่. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพาณิช.

จิตรกร ละออศรี และคณะ. (2565). การสร้างจิตสำนึกทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตยของเยาวชน ในเทศบาลเมืองอโยธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 11(5), R100–R115.

ดาวนภา เกตุทอง และคณะ. (2565). การส่งเสริมการมีส่วนร่วมทางการเมืองตามระบอบประชาธิปไตยของนักศึกษาระดับมหาวิทยาลัยในจังหวัดพิษณุโลก. วารสาร มจร เพชรบุรีปริทรรศน์, 5(2), 31-44.

บูฆอรี ยีหมะ. (2559). ความรู้เบื้องต้นทางรัฐศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ปกิจ พรรัตนานุกูล และคณะ. (2566). ความเข้าใจทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตยของประชาชน ในเทศบาลนครปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 12(5), 32-46.

ประภัสสร ทองยินดี. (2558). ประชาธิปไตย : แนวคิดและหลักการเบื้องต้น. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัย อีสเทิร์นเอเชีย ฉบับสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 5(3), 11-22.

มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2560 เรื่อง ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ สิทธิ เสรีภาพ และความเสมอภาคของบุคคล ย่อมได้รับความคุ้มครอง. (2560, 6 เมษายน). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 134 ตอนพิเศษ 40 ก. หน้า 8.

วิรัช สกุลพงษ์ และคณะ. (2567). ความรู้ความเข้าใจทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตยตามแนวพระพุทธศาสนาของประชาชนตำบลบ้านแลง อำเภอเมือง จังหวัดระยอง. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 7(6), 383-395.

สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสมุทรสาคร สมุทรสงคราม. (2567). โรงเรียนในสังกัด. สืบค้น 14 กันยายน 2567, จาก https://shorturl.asia/zk92C

Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis (3rd ed). New York: Harper and Row.