บทบาทและการพัฒนาสภาเด็กและเยาวชน เพื่อก้าวสู่สังคมในศตวรรษที่ 21

พระก้องเกียรติ สุวฑฺฒนปญฺโญ

ผู้แต่ง

พระก้องเกียรติ สุวฑฺฒนปญฺโญ วัดกระจัง กรุงเทพมหานคร

คำสำคัญ:

บทบาท, การพัฒนา, สภาเด็กและเยาวชน, วูก้า, บานี่

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอบทบาทและการพัฒนาสภาเด็กและเยาวชนเพื่อก้าวสู่สังคมในศตวรรษที่ 21 เพื่อให้สอดรับกับบริบทดังกล่าว ซึ่งเป็นยุคที่การทำงานและวิถีชีวิตเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว ภายใต้สถานการณ์ความผันผวนจากยุค VUCA ที่ได้ก้าวเข้าสู่ยุค BANI สังคมต้องเผชิญกับความท้าทายจากความเปราะบาง ความวิตกกังวล สภาวะที่ซับซ้อน และยากต่อการทำความเข้าใจ บทบาทของสภาเด็กและเยาวชนจึงต้องมุ่งเน้นการพัฒนาทักษะสำคัญแห่งศตวรรษที่ 21 ให้แก่เยาวชนอย่างจริงจัง ทักษะที่จำเป็นประกอบด้วย การคิดเชิงวิพากษ์ ความคิดสร้างสรรค์ การทำงานร่วมกัน การรู้เท่าทันสื่อและเทคโนโลยี ความยืดหยุ่น และภาวะผู้นำ นอกจากนี้ยังต้องพัฒนา ทักษะชีวิตและอาชีพ ควบคู่กันไป อาทิ การสร้างวินัย ความรับผิดชอบ การสื่อสารที่มีประสิทธิภาพ และการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีอย่างสร้างสรรค์ การเสริมสร้างสมรรถนะเหล่านี้เป็นกุญแจสำคัญที่ช่วยให้เด็กและเยาวชนมีศักยภาพในการมีส่วนร่วมทางสังคมอย่างสร้างสรรค์ และสามารถปรับตัวพร้อมรับมือกับความเปลี่ยนแปลงของโลกยุคใหม่

เอกสารอ้างอิง

กรมกิจการเด็กและเยาวชน. (2560). แนวทางการจัดให้มีสภาเด็กและเยาวชนตามพระราชบัญญัติส่งเสริมการพัฒนาเด็กและเยาวชนแห่งชาติ พ.ศ. 2550 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2560. กรุงเทพฯ: กรมกิจการเด็กและเยาวชนกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.

_____. (2565). แนวทางการขับเคลื่อนการดำเนินกิจการของสภาเด็กและเยาวชนประจำปีงบประมาณ 2565. กรุงเทพฯ: กลุ่มกิจการสภาและเครือข่ายเด็กและเยาวชน.

_____. (2567). แนวทางการขับเคลื่อนการดำเนินกิจการของสภาเด็กและเยาวชนประจำปีงบประมาณ 2567. กรุงเทพฯ: กลุ่มกิจการสภาและเครือข่ายเด็กและเยาวชน.

นิรันดร์ จงวุฒิเวศย์. (2550). แนวคิดแนวทางการพัฒนาชุมชน. กรุงเทพฯ: บริษัท รำไทยเพรส จำกัด.

ประเวศ เวชชะ และคณะ. (2566). รูปแบบการพัฒนาทักษะศตวรรษที่ 21 โดยผ่านการจัดการเรียนรู้ที่ยึดการสืบเสาะหาความรู้. วารสารรัชต์ภาคย์, 17(52), 371–387.

ปิยะนันท์ ทรงสุนทรวัฒน์. (2559). บทบาทของสภาเด็กและเยาวชนในการขับเคลื่อนกิจกรรมเทศบาลนครนครราชสีมา (การค้นคว้าอิสระรัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการเมืองการปกครอง สำหรับนักบริหาร). ปทุมธานี: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

พระณัฐวุฒิ พันทะลี. (2563). การเปลี่ยนแปลงทางสังคมในศตวรรษที่ 21. วารสารวิชาการพระพุทธศาสนาเขตลุ่มแม่น้ำโขง, 3(2), 44–55.

พระราชบัญญัติส่งเสริมการพัฒนาเด็กและเยาวชนแห่งชาติ พ.ศ. 2550. (30 ธันวาคม 2550). ราชกิจจานุเบกษา. เล่มที่ 125 ตอนที่ 9 ก. หน้า 1–14.

เศกสรรค์ สุขแสง. (2553). การรับรู้และความคาดหวังของประชาชนที่มีต่อสมาชิกองค์การบริหารส่วนตำบลที่เป็นสตรี : กรณีศึกษาองค์การบริหารส่วนตำบลกุฎโง้ง อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี (วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาเศรษฐศาสตร์การเมืองและการบริหารจัดการ). ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.

สมพงษ์ จิตระดับ สุอังคะวาทิน. (2554). การวิจัยสู่การปฏิบัติ : รูปแบบการมีส่วนร่วมของสภาเด็กและเยาวชนในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ.

สุทธิวรรณ ตันติรจนาวงศ์. (2560). ทิศทางการจัดการศึกษาในศตวรรษที่ 21. Veridian E-Journal, Silpakorn University, 10(2), 2843–2854.

Cascio, J. et al. (2025). Navigating the age of chaos: A sense-making guide to a BANI world that doesn't make sense. San Francisco, CA: Berrett-Koehler Publishers.

Mackey, R. H., Sr. (1992). Translating vision into reality: The role of the strategic leader. Carlisle Barracks, PA: U.S. Army War College.