การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์สีเขียวในยุคเศรษฐกิจคาร์บอนต่ำ
คำสำคัญ:
การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์, ทักษะสีเขียว, เศรษฐกิจคาร์บอนต่ำบทคัดย่อ
บทความนี้นำเสนอแนวคิดและทฤษฎีการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เชิงสิ่งแวดล้อม และวิเคราะห์บทบาทของการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในการขับเคลื่อนองค์กรสู่เศรษฐกิจคาร์บอนต่ำและเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน ในบริบทองค์กรไทยที่เผชิญแรงกดดันจากกฎระเบียบด้านสิ่งแวดล้อมและมาตรฐานสากลด้านสิ่งแวดล้อม สังคม และธรรมาภิบาล บทความใช้กรอบทฤษฎีการจัดการทรัพยากรมนุษย์สีเขียวเป็นฐานหลัก ซึ่งพิจารณาได้ทั้งในเชิงกระบวนการบริหารบุคลากร (การสรรหา การฝึกอบรม การประเมินผล การให้ผลตอบแทน และวัฒนธรรมองค์กร) และในเชิงจิตวิทยาตามกรอบความสามารถ แรงจูงใจ และโอกาส โดยมีทฤษฎีบรรยากาศทางจิตวิทยาสีเขียวและกรอบการบริหารทรัพยากรมนุษย์เชิงยั่งยืนเป็นกรอบเสริม ผลการวิเคราะห์ชี้ว่า การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์มิใช่เพียงโปรแกรมฝึกอบรมชั่วคราว แต่เป็นการปรับเปลี่ยนเชิงกลยุทธ์ในการบริหารบุคลากรทั้งระบบ โดยมีบรรยากาศทางจิตวิทยาสีเขียวเป็นตัวแปรกลางที่กำหนดความสำเร็จ อย่างไรก็ตาม องค์กรไทยยังเผชิญปัญหาสำคัญ 5 ประการ ได้แก่ การขาดแคลนทักษะด้านสิ่งแวดล้อม วัฒนธรรมองค์กรที่ไม่เอื้อต่อความยั่งยืน การลงทุนที่ไม่เพียงพอ ช่องว่างระหว่างนโยบายกับการปฏิบัติจริง และการขาดกลไกการวัดผลที่เป็นระบบ บทความจึงเสนอแนวทางพัฒนา 5 ด้านตามกระบวนการบริหารบุคลากร พร้อมกรณีศึกษาเปรียบเทียบองค์กรขนาดใหญ่ที่บูรณาการแนวทางดังกล่าวจนเกิดผลลัพธ์เชิงประจักษ์ กับวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมที่พัฒนาเพียงเพื่อผ่านเกณฑ์ขั้นต่ำของคู่ค้า บทความสรุปว่า การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์สีเขียวที่มีประสิทธิภาพต้องบูรณาการทั้งระดับบุคคล องค์กร และความร่วมมือระดับสังคมระหว่างภาคเอกชน ภาครัฐ และสถาบันการศึกษา เพื่อเตรียมความพร้อมด้านทรัพยากรมนุษย์สู่การเปลี่ยนผ่านที่ยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
Aust, I. et al. (2024). Achieving sustainable development goals through common-good HRM: Context, approach and practice. German Journal of Human Resource Management, 38(2), 93–110.
Campos-García, I. et al. (2024). Human resource management and sustainability: Bridging the 2030 agenda. Corporate Social Responsibility and Environmental Management, 31(3), 2033–2053.
Cooke, F. L. (2025). From strategic HRM to sustainable HRM? Exploring a common good approach through a critical reflection on existing literature. Human Resource Management, 64(5), 1381–1399.
Deloitte. (2025). Driving sustainable success: ESG reporting and policy developments in Thailand. Retrieved March 20, 2026, from https://www.deloitte.com/southeast-asia/en/about/press-room/thai-companies-esg-sustainable-finance.html.
Intergovernmental Panel on Climate Change. (2023). Climate change 2023: Synthesis report. Contribution of Working Groups I, II and III to the Sixth Assessment Report of the Intergovernmental Panel on Climate Change (Core Writing Team, H. Lee, & J. Romero, Eds.). Geneva, Switzerland: IPCC.
Li, C. et al. (2025). Does green human resource management stimulate employees’ green behavior through a green psychological climate? SAGE Open, 15(1). doi:10.1177/21582440241279274.
ManpowerGroup. (2023). The greening world of work: 2023 outlook. Milwaukee, WI: ManpowerGroup.
NDC Partnership. (n.d.). Thailand. Retrieved March 20, 2026, from https://ndcpartnership.org/country/tha.
OECD. (2023). OECD skills outlook 2023: Skills for a resilient green and digital transition. Paris, France: OECD Publishing.
Renwick, D. W. S. et al. (2013). Green human resource management: A review and research agenda. International Journal of Management Reviews, 15(1), 1–14.
Tahir, A. H. et al. (2024). Sustainable development goals and green human resource management: A comprehensive review of environmental performance. Journal of Environmental Management, 370, 122495.
Thailand. (2022). Thailand’s 2nd updated nationally determined contribution. Bonn, Germany: United Nations Framework Convention on Climate Change.
United Nations Framework Convention on Climate Change. (2015). Paris Agreement. Bonn, Germany: UNFCCC.
Wang, Z. et al. (2024). Green human resource management as a catalyst for sustainable performance: Unveiling the role of green innovations. Sustainability, 16(4), 1453.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เพื่อให้เป็นไปตามกฎหมายลิขสิทธิ์ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องลงลายมือชื่อในแบบฟอร์มใบมอบลิขสิทธิ์บทความให้แก่วารสารฯ พร้อมกับบทความต้นฉบับที่ได้แก้ไขครั้งสุดท้าย นอกจากนี้ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องยืนยันว่าบทความต้นฉบับที่ส่งมาตีพิมพ์นั้น ได้ส่งมาตีพิมพ์เฉพาะในวารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์ เพียงแห่งเดียวเท่านั้น หากมีการใช้ภาพหรือตารางหรือเนื้อหาอื่นๆ ของผู้นิพนธ์อื่นที่ปรากฏในสิ่งตีพิมพ์อื่นมาแล้ว ผู้นิพนธ์ต้องขออนุญาตเจ้าของลิขสิทธิ์ก่อน พร้อมทั้งแสดงหนังสือที่ได้รับการยินยอมต่อบรรณาธิการ ก่อนที่บทความจะได้รับการตีพิมพ์ หากไม่เป็นไปตามข้อกำหนดเบื้องต้น ทางวารสารจะถอดบทความของท่านออกโดยไม่มีข้อยกเว้นใดๆ ทั้งสิ้น
