การจัดการองค์ความรู้และการเรียนรู้ตลอดชีวิตเพื่อเป็นทักษะแห่งอนาคตของสื่อมวลชนในการป้องกันความรุนแรงทางสังคมในสื่อยุคดิจิทัล
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพบริบทและปัจจัยที่ส่งผลต่อการจัดการองค์ความรู้ของสื่อมวลชนในการป้องกันปัญหาความรุนแรงทางสังคมในยุคดิจิทัล 2) เพื่อสร้างรูปแบบการจัดการองค์ความรู้และกระบวนการเรียนรู้ตลอดชีวิตของสื่อมวลชนในการป้องกันปัญหาความรุนแรงทางสังคมที่เหมาะสมในยุคดิจิทัล และ 3) เพื่อพัฒนาทักษะแห่งอนาคตและกระบวนการเรียนรู้ตลอดชีวิตของสื่อมวลชนในการป้องกันปัญหาความรุนแรงทางสังคมในยุคดิจิทัล รูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยแบบผสานวิธี กลุ่มตัวอย่างเชิงปริมาณ จำนวน 390 คน และกลุ่มตัวอย่างเชิงคุณภาพ จำนวน 17 คน ใช้วิธีคัดเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยมี 2 ชนิด คือ 1) แบบสอบถาม 2) แบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ การแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ส่วนการวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้วิเคราะห์เนื้อหาด้วยวิธีการอุปมานแล้วนำเสนอข้อมูลด้วยถ้อยคำพรรณนาและแผนภาพวิเคราะห์ ผลการวิจัยพบว่า
1. ปัจจัยที่ส่งผลการจัดการองค์ความรู้ของสื่อมวลชนคือปัจจัยด้านการจัดการองค์ความรู้ขององค์กร ผลประกอบการขององค์กร และการใช้นโยบายและกฎระเบียบ
2. รูปแบบการจัดการองค์ความรู้และกระบวนการเรียนรู้ตลอดชีวิตของสื่อมวลชนจะเริ่มด้วยการกำหนดองค์ความรู้ การเรียนรู้ การประมวลและกลั่นกรองความรู้ การแลกเปลี่ยนความรู้ และการนำความรู้มาใช้และประเมินผลจากการปฏิบัติงาน
3. การพัฒนาทักษะแห่งอนาคตและกระบวนการเรียนรู้ตลอดชีวิตของสื่อมวลชน องค์กรสื่อควรจัดให้มีการวิจัยและพัฒนา การสร้างความตระหนัก การใช้เทคโนโลยี การเพิ่มพูนความรู้ด้วยตนเอง การเสริมแรงจากการให้รางวัล การสร้างระบบรุ่นพี่รุ่นน้อง การหาแนวทางร่วมกันในการป้องกันทั้งหน่วยงานรัฐ องค์กรสื่อ และภาคประชาชน เพื่อนำไปสู่กระบวนการเรียนรู้ตลอดชีวิต
องค์ความรู้/ข้อค้นพบจากงานวิจัยนี้ จะเป็นประโยชน์แก่องค์กรสื่อและผู้ปฏิบัติงานสื่อได้มีแนวทางในการจัดการองค์ความรู้และกระบวนการเรียนรู้ตลอดชีวิต เพื่อพัฒนาทุนมนุษย์สำหรับองค์กรในการลดปัญหาความรุนแรงที่เกิดขึ้นจากการปฏิบัติงาน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
ประพนธ์ ผาสุขยืด. (2550). การจัดการความรู้ฉบับขับเคลื่อน. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: ใยไหม.
พยัต วุฒิรงค์. (2557). การจัดการนวัตกรรมทรัพยากร องค์การแห่งการเรียนรู้ และนวัตกรรม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พสุธิดา ตันตราจิณ, พิไลพรรณ นวานุช, ไกรภพ กฤตสวนนท์, และ สุภัค ศิริปราการเจริญ. (2559). ทุนมนุษย์: การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในศตวรรษที่ 21. วารสารสุทธิปริทัศน์, 30(พิเศษ), 115-123.
วิภาวดี สีตนไชย และ กัมปนาท วงษ์วัฒนพงษ์. (2564). พุทธวิธีในการจัดการทุนมนุษย์ในพุทธศาสนา. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์, 6(1), 211-220.
วีรินทร์ทิรา นาทองบ่อจรัส. (2558). การบริหารจัดการความรู้โครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริของสื่อมวลชน. EAU Heritage Journal Social Science and Humanities, 5(3), 139-146.
Albarran, A. B., Mierzejewska, B., & Jung, J. (Eds.). (2018). Handbook of media management and economics. New York: Routledge.
Becker, G. (1962) Investment in human capital: A theoretical analysis. Journal of Political Economy, 70, 9-49. http://dx.doi.org/10.1086/258724
Bharati, P., Zhang, W., & Chaudhury, A. (2015). Better knowledge with social media? Exploring the roles of social capital and organizational knowledge management. Journal of Knowledge Management, 19(3), 456-475.
Channar, Z. A., Talreja, S., & Bai, M. (2015). Impact of human capital variables on the effectiveness of the organizations. Pakistan Journal of Commerce and Social Sciences, 9(1), 228-240.
Chigozie, M. P., AGA, C. C., & Onyia, E. (2018). Effect of human capital development in organizational performance in manufacturing industries in South-East Nigeria. International Journal of Academic Research in Economics and Management Sciences, 7(3), 60–78. https://doi.org/10.6007/IJAREMS/v7-i3/4378
Desouza, K. C., & Paquette, S. (2011). Knowledge management: An introduction. New York: Neal.
Farooq, R. (2019). Developing a conceptual framework of knowledge management. International Journal of Innovation Science, 11(1), 139-160.
García-Holgado, A., & García-Peñalvo, F. J. (2017). A metamodel proposal for developing learning ecosystems. In Learning and Collaboration Technologies. Novel Learning Ecosystems: 4th International Conference, LCT 2017, Held as Part of HCI International 2017, Vancouver, BC, Canada, July 9-14, 2017, Proceedings, Part I 4 (pp. 100-109). Springer International Publishing.
King, W. R. (2009) Knowledge management and organizational learning. In Knowledge management and organizational learning, Springer, Boston, 3-13. https://doi.org/10.1007 /978-1-4419-0011-1_1
Nguyen, L., Luu, P., & Ho, H. (2020). Factors influencing life-long learning: An empirical study of young people in Vietnam. The Journal of Asian Finance, Economics and Business, 7(10), 909–918.
OECD. (2021). OECD skills Outlook 2021: Learning for life. Retrieved from https://read.oecd-ilibrary.org/education/oecd-skills-outlook-2021_0ae365b4-en#page1.
Phumphongkhochasorn, P., Damnoen, S., Tuwanno, P. D. M., Srichan, P. W., & Udomdhammajaree, P. (2022). Educational Quality Assurance and School Management Standards According to International. Asia Pacific Journal of Religions and Cultures, 6(1), 1–16. Retrieved from https://so06.tci-thaijo.org/index.php/ajrc/article/view/244349
Rahman, S., Islam, M. Z., & Abdullah, A. D. A. (2017). Understanding factors affecting knowledge
sharing: A proposed framework for Bangladesh’s business organizations. Journal of Science and Technology Policy Management, 8(3), 275-298. https://doi.org/10.1108/JSTPM-02-2017-0004
Rezaei, F., Khalilzadeh, M., & Soleimani, P. (2021). Factors affecting knowledge management and its effect on organizational performance: Mediating the role of human capital. Advances in Human-Computer Interaction, 5, 1-16. https://doi.org/10.1155/2021/8857572
