การเปรียบเทียบสารัตถะในคัมภีร์ใบลานเรื่อง “ชาลีอภิเสก” ฉบับภาษาเขมรกับฉบับภาษาไทย
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเปรียบเทียบสารัตถะที่ปรากฏในคัมภีร์ใบลานเรื่อง “ชาลีอภิเสก” ฉบับภาษาเขมรกับฉบับภาษาไทย รูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยวิเคราะห์เปรียบเทียบรูปแบบการนำเสนอและเนื้อหาในคัมภีร์ใบลานทั้ง 2 ภาษา แล้วเขียนบรรยายเชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า คัมภีร์ใบลานเรื่อง “ชาลีอภิเสก” ฉบับภาษาเขมรและภาษาไทย น่าจะได้รับต้นแบบมาจากคัมภีร์เรื่อง “ชาลีอภิเษก” ฉบับภาษาบาลี ซึ่งอาจนับเป็นกัณฑ์ที่ 14 ของ
มหาเวสสันดรชาดก เพราะเป็นกัณฑ์ที่แต่งเพิ่มเติมจากเดิมที่มีอยู่ 13 กัณฑ์ เพื่ออธิบายบุพเหตุว่าทำไมพระชาลีและพระกัณหา จึงไม่ได้มาเกิดเป็นพี่น้องกันอีกในชาติสุดท้าย รูปแบบการนำเสนอมีความคล้ายคลึงกัน คือยกข้อความที่ปรากฏในฉบับภาษาบาลีเป็นหลัก แล้วขยายความเป็นร้อยแก้วด้วยภาษาของตน ส่วนด้านเนื้อหาพบว่า ทั้ง 2 ฉบับมีโครงเรื่องหลักเหมือนกัน เพราะต่างก็ใช้ต้นแบบจากฉบับภาษาบาลีเหมือนกัน แต่จะมีความแตกต่างกันในส่วนของรายละเอียดเนื้อหา โดยฉบับภาษาเขมรมีการเพิ่มเติมเนื้อหาด้านประเพณี วัฒนธรรมและวิถีชีวิตของชาวกัมพูชาในช่วงเวลาที่แต่งคัมภีร์นี้เข้าไปด้วยเป็นจำนวนมาก ซึ่งแตกต่างจากฉบับภาษาไทยที่เน้นเรื่องราวเนื้อหาตามฉบับภาษาบาลีเท่านั้น
องค์ความรู้ที่ได้จากงานวิจัยนี้คือ แม้คนไทยกับคนกัมพูชาส่วนใหญ่จะนับถือพระพุทธศาสนาเหมือนกัน มีขนบธรรมเนียมประเพณีปฏิบัติทางศาสนาที่คล้ายคลึงกัน แต่เมื่อศึกษาลึกลงไปในรายละเอียดกลับพบว่า มีความคิด วิถีปฏิบัติและความเชื่อหลายอย่างที่แตกต่างกัน ซึ่งสะท้อนออกมาอย่างชัดเจนในการเปรียบเทียบสารัตถะจากคัมภีร์ใบลานทั้ง 2 ภาษานี้
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
กรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม. (2558). องค์ความรู้เรื่องการเทศน์มหาชาติเวสสันดรชาดก. กรุงเทพ: โรงพิมพ์สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
กรมพระปรมานุชิตชิโนรส, สมเด็จ. (2554). ปฐมสมโพธิกถา. กรุงเทพฯ: ธรรมสภา.
กรรณิการ์ วิมลเกษม. (2558). ตำราเรียนอักษรไทยโบราณ อักษขอมไทย อักษรธรรมล้านนา อักษรธรรมอีสาน. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: ภาควิชาภาษาตะวันออก คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร.
นรนท สุขวณิช. (2563). เวสสันดรชาดก : กรณีศึกษากัณฑ์ที่ 14 ชาลีกัณหาภิเสก ฉบับหอสมุดรัชมังคลาภิเษก จันทบุรี(วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ปิยะนารถ โภคามาศ. (2550). การศึกษาเวสสันดรชาดก ฉบับท้องถิ่นภาคใต้(วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
พระมหากวีศักดิ์ วาปีกุลเศรษฐ์. (2564). ชาลีกัณหาอภิเสกกัณฑ์ ฉบับภาษาบาลีของวัดบวรนิเวศวิหาร. วารสารพุทธศาสน์ศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 28(1), 57-108.
วรารก์ เพ็ชรดี. (2564). การศึกษาวิเคราะห์และเปรียบเทียบลักษณวงศ์ฉบับสุนทรภู่ กับพระลักสมณวงส์ พรามเกสสรฉบับภาษาเขมร(วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
วาทิต ธรรมเชื้อ. (2556). วรรณศิลป์ล้านนาจากมหาชาติภาคพายัพ สำนวนสร้อยสังกร. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร ฉบับภาษาไทย, 33(1), 51-72.
วิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2555). ภาพจิตรกรรม ตอนอุภิเศกสองชาลีกัณหา ทำศพพระเวสสันดร วัดบุญวาทย์ อ.เมือง จ.ลำปาง. สืบค้นเมื่อ 1 กุมภาพันธ์ 2567, จาก https://www.facebook.com/photo/?fbid=255401311237522
&set=a.255401197904200..50692115935711850750
วิมุตตา กุลสุวรรณ และ ปัทมา พัฒนพงษ์. (2561). โครงสร้างสัมพันธสารในพระปฐมสมโพธิกถา ฉบับสมเด็จพระมหาสมณเจ้ากรมพระปรมานุชิตชิโนรส. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 12(2), 459-466.
ศานติ ภักดีคำ. (2550). ความสัมพันธ์วรรณคดีไทย-เขมร. กรุงเทพฯ: คณะกรรมการสมาคมวัฒนธรรมไทย-กัมพูชา.
ศานติ ภักดีคำ. (2554). ศาสตราแลบง วัฒนธรรมทางวรรณศิลป์ พัฒนาการและความสัมพันธ์กับวัฒนธรรมเขมร. กรุงเทพฯ: สมาคมมิตรภาพไทย-กัมพูชา.
ศิราพร ฐิตะฐาน. (2563). ทฤษฎีคติชนวิทยา : วิธีวิทยาในการวิเคราะห์นิทาน-ตำนานพื้นบ้าน. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อนันต์ เหล่าเลิศวรกุล. (2546). ปฐมสมโพธิกถาภาษาไทยฉบับสมเด็จพระสมณเจ้ากรมพระปรมานุชิตชิโนรส : ความสัมพันธ์ด้านสารัตถะกับวรรณกรรมพุทธประวัติอื่น(วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรดุษฎีบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เอนก นาวิกมูล. (2557). สมบัติปัตตานี. ปัตตานี: จังหวัดปัตตานี
de Bernon, O., Sopheap, K., & Kok-An, L (2004). Inventaire provisoire des manuscrits du Cambodge Première partie. Paris: École Française d’Extrême-Orient.
Finot, L. (1917). Recherches sur la littérature laotienne. Bulletin de l’Ecole française d’Extrême-Orient, 17, 1–218. Retrieved from https://www.persee.fr/doc/befeo_0336-1519_1917_num_17_1_5323