การพัฒนาหลักสูตรภาษาไทยเพื่อการสื่อสารสำหรับนักเรียนกัมพูชาในเมืองเสียมเรียบ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) การศึกษาข้อมูลพื้นฐานสำหรับการพัฒนาหลักสูตรภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร 2) พัฒนาหลักสูตรภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร 3) ทดลองใช้หลักสูตรภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร และ 4) ตรวจสอบความเหมาะสมและความเป็นไปได้หลักสูตรภาษาไทยเพื่อการสื่อสารสำหรับนักเรียนกัมพูชาในเมืองเสียมเรียบ โดยใช้รูปแบบการวิจัยและพัฒนา กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนกัมพูชาในเมืองเสียมเรียบ จำนวน 31 คน โดยการสุ่มแบบแบ่งกลุ่ม โดยให้ห้องเรียนเป็นหน่วยสุ่ม ระยะเวลาในการทดลองรวมทั้งสิ้น 12 ชั่วโมง เป็นระยะเวลา 6 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 2 ชั่วโมง เครื่องมือวิจัยมี 4 ชนิด ได้แก่ 1) หลักสูตรภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร 2) แผนการจัดการเรียนรู้ 3) แบบทดสอบวัดความสามารถทักษะด้านการพูดและการฟัง และ 4) แบบประเมินความเหมาะสมและความเป็นไปได้ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าดัชนีความสอดคล้อง (IOC) ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที
ผลการวิจัยพบว่า (1) ผู้เชี่ยวชาญมีความเห็นเกี่ยวกับข้อมูลพื้นฐานในการพัฒนาหลักสูตรภาษาไทยเพื่อการสื่อสา ในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (2) ได้องค์ประกอบของหลักสูตรภาษาไทยเพื่อการสื่อสารที่พัฒนาขึ้น ประกอบด้วย 1. ความเป็นมาและความสำคัญ 2. หลักการมีจุดเน้นในการใช้พัฒนาทักษะทางด้านภาษา ทักษะการฟังและทักษะการพูดภาษาไทยได้เป็นอย่างดี 3. จุดมุ่งหมายเพื่อเสริมสร้างทักษะการพูดและการฟังภาษาไทย 4. โครงสร้างหลักสูตร โดยเน้นพยัญชนะ หลักไวยากรณ์และคลังคำศัพท์พื้นฐาน สระ คำประโยคและข้อความสั้น ๆ 5. แนวทางการบริหารจัดการหลักสูตรที่มุ่งเน้นนักเรียนที่มีปัญหาทางการเรียนรู้ด้านทักษะการพูดและการฟังภาษาไทย เกิดการเรียนรู้จากการปฏิบัติกิจกรรมที่หลากหลาย 6. กิจกรรมการเรียนการสอน 3 ขั้น ได้แก่ ขั้นนำ ขั้นสอน ขั้นสรุป มีสื่อที่เน้นให้เกิดการรับรู้จดจำและเรียนรู้สิ่งใหม่ผ่านประสาทสัมผัสหลายทาง และ 7. การวัดและประเมินผลการเรียนรู้ตามสภาพจริง (3) ผลการทดลองใช้หลักสูตร พบว่า นักเรียนมีทักษะการฟังและการพูดหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ (4) ผลการประเมินหลักสูตรโดยผู้เชี่ยวชาญ พบว่า หลักสูตรที่พัฒนาขึ้นมีความเหมาะสมและความเป็นไปได้ต่อการนำไปใช้ในระดับมากที่สุด
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
คณะกรรมการอิสระเพื่อการปฏิรูปการศึกษา. (2562). รายงานพันธกิจด้านการปฏิรูปการศึกษาผ่านหลักสูตรและการเรียนการสอนฐานสมรรถนะ (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการคณะกรรมการอิสระเพื่อการปฏิรูปการศึกษา.
ทิศนา แขมมณี. (2554). ศาสตร์การจัดการเรียนรู้องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 14). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พรรณี ลีกิจวัฒนะ. (2558). วิธีการวิจัยทางการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง.
พรสวรรค์ บึงราษฎร์ และ อภิชา แดงจำรูญ. (2567). การพัฒนาหนังสืออิเล็กทรอนิกส์ เรื่อง อาณาจักรไทยสมัยรัตนโกสินทร์ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 6(1), 173–182. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jemri/article/view/ 266853
เมธี ปิยะกุล. (2559). เทคนิคการประเมินโครงการ. กรุงเทพฯ: งานดี.
รุ่งฤดี แผลงศร. (2560). ศาสตร์การสอนภาษาไทยในฐานะภาษาต่างประเทศ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วัชรพล วิบูลศริน. (2563). การสอนภาษาไทยในฐานะภาษาต่างประเทศ: แนวคิดสู่การปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสวนดุสิต.
วิจารณ์ พานิช. (2555). องค์แห่งการเรียนรู้และการจัดการความรู้. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ตถาตาพับบลิเคชัน.
วิชัย วงษ์ใหญ่. (2560). พัฒนาหลักสูตรและการสอน–มิติใหม่. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ศิริชัย กาญจนวาสี. (2550). ทฤษฎีการประเมิน. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สาวิณี รอดบัณฑิต และ กิ่งกาญจน์ บูรณสินวัฒนกูล. (2567). ผลการจัดการเรียนรู้โดยใช้ PACE Model เพื่อพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลักการใช้ภาษาไทยและความสามารถด้านการคิดวิเคราะห์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 6(4), 747–758. สืบค้นจาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jemri/article/view/269969
Anaraki, F., Dadras, M., Arun Pinto, C., Manomat, T., & Amirkhani, M. (2024). Social media in education. International Journal of Multidisciplinary in Management and Tourism, 8(2), 191–198. https://doi.org/10.14456/ijmmt.2024.14
Davis, G. A., & Rimm, S. B. (1994). Education of the gitted and talented. (3rd ed.). Massachusetts: Allyn & Bacon.
Ferguson, G. (1989). Statistical analysis in psychology & education. New York: McGraw-Hill.
Gagne, R. M., Briggs, L. J., & Wager, W. W. (1974). Principles of instructional design. (4th ed.). California: Harcourt Brace Jovanovich College Publishers.
Hang, S., & Chayanuvat, A. (2024). Exploration of Chinese novice teachers’ teaching practices and questioning in teaching English reading classes. International Journal of Multidisciplinary in Management and Tourism, 8(1), 135–152. https://doi.org/10.14456/ijmmt.2024.10
Oliver, R. L. (2010). Satisfaction: A behavioral perspective on the consumer. (2nd ed.). New York: Routledge.
Taba, H. (1962). Curriculum development: Theory and practice. California: Harcourt, Brace & World.
Tamimi Sa’d, S. H., & Rajabi, F. (2018). Teaching and learning vocabulary: What English language learners perceive to be effective and ineffective strategies. Center for Educational Policy Studies Journal, 8(1), 139–163. https://doi.org/10.26529/cepsj.492
Tyler, R. W. (1957). Basic principles of curriculum and instruction. Chicago: University of Chicago Press.
