มาตรการทางกฎหมายเกี่ยวกับการควบคุมการฉ้อโกงผ่านระบบออนไลน์จากอาชญากรรมข้ามชาติ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาแนวความคิด ทฤษฎี คำพิพากษา มาตรการทางกฎหมาย และงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับการควบคุมการฉ้อโกงผ่านระบบออนไลน์จากอาชญากรรมข้ามชาติของไทยและต่างประเทศ 2) เพื่อศึกษาปัญหาข้อเท็จจริงและปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับการควบคุมการฉ้อโกงผ่านระบบออนไลน์จากอาชญากรรมข้ามชาติของไทย 3) เพื่อวิเคราะห์และเปรียบเทียบกฎหมายของไทยกับกฎหมายต่างประเทศเกี่ยวกับการควบคุมการฉ้อโกงผ่านระบบออนไลน์จากอาชญากรรมข้ามชาติ และ 4) เพื่อนำมาตรการทางกฎหมายว่าด้วยการควบคุมการฉ้อโกงผ่านระบบออนไลน์จากอาชญากรรมข้ามชาติของประเทศที่มีความเหมาะสมมาปรับใช้กับกฎหมายไทย เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้แนวคิดทฤษฎีมาตรการทางกฎหมายสำหรับการควบคุมการฉ้อโกงผ่านระบบออนไลน์จากอาชญากรรมข้ามชาติ ผู้ให้ข้อมูล คือ นักวิชาการ นักกฎหมาย เจ้าหน้าที่ตำรวจ และประชาชน จำนวน 10 คน ใช้วิธีเฉพาะเจาะจง เครื่องมือ 3 ชนิด คือ 1) การสนทนากลุ่ม
2) แบบสัมภาษณ์เชิงลึก 3) อุปกรณ์ในการบันทึกข้อมูล และการสัมภาษณ์เชิงลึก ใช้การวิเคราะห์เนื้อหาแล้วเขียนบรรยายเชิงพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า 1. ควรมีการกำหนดให้มีบทบัญญัติที่ชัดเจนในการควบคุมการฉ้อโกงผ่านระบบออนไลน์โดยอาศัยความร่วมมือระหว่างประเทศ ตามแนวทางของกฎหมายระหว่างประเทศ 2. ควรมีการกำหนดให้มีการออกมาตรการหรือกำหนดนโยบายในการส่งเสริม สนับสนุน กำหนดกรอบการฝึกอบรมและการพัฒนาศักยภาพของบุคลากร 3. ควรให้มีการกำหนดกำหนดบทลงโทษขององค์กรอาชญากรรมข้ามชาติสำหรับคดีฉ้อโกงผ่านระบบออนไลน์ให้เหมาะสมกับความเสียหาย
ที่เกิดขึ้น ตามแนวทางของกฎหมายต่างประเทศ และ 4. ควรให้มีการกำหนดมาตรการชดเชยเยียวยาผู้เสียหายทางแพ่งจากการฉ้อโกงผ่านระบบออนไลน์ของกลุ่มองค์กรอาชญากรรมข้ามชาติ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
ราชกิจจานุเบกษา. (2568). พระราชกำหนดการป้องกันและปราบปรามอาชญากรรมทางเทคโนโลยี พ.ศ. 2568. เล่ม 142 ตอนที่ 27 ก หน้า 5-13 (12 เมษายน 2568).
ราชกิจจานุเบกษา. (2562). พระราชบัญญัติการรักษาความมั่นคงปลอดภัยไซเบอร์ พ.ศ. 2562. เล่ม 136 ตอนที่ 69 ก หน้า 20-51 (27 พฤษภาคม 2562).
ศูนย์ปราบปรามอาชญากรรมทางเทคโนโลยีสารสนเทศ สำนักงานตำรวจแห่งชาติ (ศปอส.ตร.). (2567). รายงานสถานการณ์อาชญากรรมทางเทคโนโลยีในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานตำรวจแห่งชาติ.
องค์กรพันธมิตรต่อต้านการฉ้อโกงโลก (Global Anti-Scam Alliance: GASA) และสแกมแอดไวเซอร์ (ScamAdviser). (2566). รายงานสถานการณ์การฉ้อโกงโลก ประจำปี 2023. กรุงเฮก, ประเทศเนเธอร์แลนด์: องค์กรพันธมิตรต่อต้านการฉ้อโกงโลก.
Akers, R. L. (1998). ทฤษฎีการเรียนรู้ทางสังคมและโครงสร้างทางสังคม: ทฤษฎีทั่วไปว่าด้วยอาชญากรรมและความเบี่ยงเบน. บอสตัน, แมสซาชูเซตส์: มหาวิทยาลัยนอร์ธอีสเทิร์น.
Bandura, A. (1977). Social learning theory. Englewood Cliffs, New Jersey: Prentice-Hall.
Council of Europe. (2021). Guidance notes on cybercrime and international cooperation. Strasbourg: COE Publications.
Clarke, R. V. (1997). Situational crime prevention: Successful case studies. (2nd ed.). Guilderland, New York: arrow and Heston.
Cornish, D. B., & Clarke, R. V. (2003). Opportunities, precipitators and criminal decisions: A reply to Wortley’s critique of situational crime prevention Theory for practice in situational crime prevention. Monsey, New York: Criminal Justice Press.
Eck, J. E. (2003). Police problems: The complexity of problem theory, research, and evaluation. Monsey, New York: Criminal Justice Press.
Holt, T. J., Bossler, A. M., & Seigfried-Spellar, K. C. (2015). Cybercrime and digital forensics: An introduction. London: Routledge.
Johnson, R., & Miller, T. (2018). Transnational online fraud: Challenges and responses. London, UK: Palgrave Macmillan.
Office for Victims of Crime. (2020). VOCA crime victim compensation program guidelines. U.S. Department of Justice.
Reiss, A. J. (1983). Crime control as a social process. Chicago: University of Chicago Press.
Singapore Ministry of Law. (2021). Criminal injuries compensation scheme. Government of Singapore.
Smith, A. (2020). Cybercrime in the digital age: Global perspectives and legal frameworks. New York: Routledge.
United Nations. (1985). Declaration of basic principles of justice for victims of crime and abuse of power. New York: Audiovisual library of International Law.
United Nations Office on Drugs and Crime. (2022). Global report on cybercrime and transnational
crime. Office on Drugs and Crime.
Wemmers, J.-A. (2017). Victims’ rights and the international movement. Routledge.
Wilson, J. Q., & Kelling, G. L. (1982). Broken windows: The police and neighborhood safety. Atlantic Monthly, 249(3), 29-38. Retrieved from https://www.theatlantic.com/magazine/archive/1982/03/broken-windows/304465/185996
Yar, M., & Steinmetz, K. F. (2019). Cybercrime and society. (3rd ed.). SAGE.
