Legal Measures to Contract Online Fraud from Transnational Crimes
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article aimed to (1) study concepts, theories, court judgments, legal measures, and related research on the control of online fraud from transnational crime in Thailand and abroad; (2) examine the factual and legal issues concerning the control of online fraud in Thailand; (3) analyze and compare Thai law with foreign laws; and (4) apply suitable international legal measures to Thai law. This was qualitative research that used theoretical concepts of legal measures for controlling online fraud. The informants included 10 individuals: academics, legal experts, police officers, and members of the public. The study used purposive sampling, and research instruments consisted of focus groups and in-depth interviews. The analysis was conducted through content analysis and descriptive narration.
The research findings revealed that: 1. Clear provisions should be established to control online fraud through international cooperation, following international law guidelines. 2. Measures or policies should be implemented to promote and set frameworks for personnel training and capacity building. 3. Penalties for transnational criminal organizations should be appropriately determined according to the damage caused, in line with international standards. 4. Measures should be set to compensate and provide remedies to victims of online fraud by transnational criminal organizations. These findings highlight the necessity for Thailand to modernize its legal framework and strengthen cross-border collaboration to effectively combat the evolving nature of transnational online fraud.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Views and opinions appearing in the Journal it is the responsibility of the author of the article, and does not constitute the view and responsibility of the editorial team.
References
ราชกิจจานุเบกษา. (2568). พระราชกำหนดการป้องกันและปราบปรามอาชญากรรมทางเทคโนโลยี พ.ศ. 2568. เล่ม 142 ตอนที่ 27 ก หน้า 5-13 (12 เมษายน 2568).
ราชกิจจานุเบกษา. (2562). พระราชบัญญัติการรักษาความมั่นคงปลอดภัยไซเบอร์ พ.ศ. 2562. เล่ม 136 ตอนที่ 69 ก หน้า 20-51 (27 พฤษภาคม 2562).
ศูนย์ปราบปรามอาชญากรรมทางเทคโนโลยีสารสนเทศ สำนักงานตำรวจแห่งชาติ (ศปอส.ตร.). (2567). รายงานสถานการณ์อาชญากรรมทางเทคโนโลยีในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานตำรวจแห่งชาติ.
องค์กรพันธมิตรต่อต้านการฉ้อโกงโลก (Global Anti-Scam Alliance: GASA) และสแกมแอดไวเซอร์ (ScamAdviser). (2566). รายงานสถานการณ์การฉ้อโกงโลก ประจำปี 2023. กรุงเฮก, ประเทศเนเธอร์แลนด์: องค์กรพันธมิตรต่อต้านการฉ้อโกงโลก.
Akers, R. L. (1998). ทฤษฎีการเรียนรู้ทางสังคมและโครงสร้างทางสังคม: ทฤษฎีทั่วไปว่าด้วยอาชญากรรมและความเบี่ยงเบน. บอสตัน, แมสซาชูเซตส์: มหาวิทยาลัยนอร์ธอีสเทิร์น.
Bandura, A. (1977). Social learning theory. Englewood Cliffs, New Jersey: Prentice-Hall.
Council of Europe. (2021). Guidance notes on cybercrime and international cooperation. Strasbourg: COE Publications.
Clarke, R. V. (1997). Situational crime prevention: Successful case studies. (2nd ed.). Guilderland, New York: arrow and Heston.
Cornish, D. B., & Clarke, R. V. (2003). Opportunities, precipitators and criminal decisions: A reply to Wortley’s critique of situational crime prevention Theory for practice in situational crime prevention. Monsey, New York: Criminal Justice Press.
Eck, J. E. (2003). Police problems: The complexity of problem theory, research, and evaluation. Monsey, New York: Criminal Justice Press.
Holt, T. J., Bossler, A. M., & Seigfried-Spellar, K. C. (2015). Cybercrime and digital forensics: An introduction. London: Routledge.
Johnson, R., & Miller, T. (2018). Transnational online fraud: Challenges and responses. London, UK: Palgrave Macmillan.
Office for Victims of Crime. (2020). VOCA crime victim compensation program guidelines. U.S. Department of Justice.
Reiss, A. J. (1983). Crime control as a social process. Chicago: University of Chicago Press.
Singapore Ministry of Law. (2021). Criminal injuries compensation scheme. Government of Singapore.
Smith, A. (2020). Cybercrime in the digital age: Global perspectives and legal frameworks. New York: Routledge.
United Nations. (1985). Declaration of basic principles of justice for victims of crime and abuse of power. New York: Audiovisual library of International Law.
United Nations Office on Drugs and Crime. (2022). Global report on cybercrime and transnational
crime. Office on Drugs and Crime.
Wemmers, J.-A. (2017). Victims’ rights and the international movement. Routledge.
Wilson, J. Q., & Kelling, G. L. (1982). Broken windows: The police and neighborhood safety. Atlantic Monthly, 249(3), 29-38. Retrieved from https://www.theatlantic.com/magazine/archive/1982/03/broken-windows/304465/185996
Yar, M., & Steinmetz, K. F. (2019). Cybercrime and society. (3rd ed.). SAGE.
